Hij

Ineens is daar een mail. Van hem. Hij die een half jaar geleden een meisje tegenkwam. En niet zomaar een meisje, het bleek HET meisje te zijn. Ik was dat dus uiteindelijk toch niet voor hem. Dat hij het wel voor mij is, maakt dan ineens niets meer uit. Ineens is zo’n gevoel betekenisloos, het is zelfs niet meer waar. Kun je zoiets voor iemand voelen, als hij dat gevoel niet beantwoordt?

De afgelopen maanden zijn er zoveel dingen in mijn leven gebeurd (waaronder budhi), dat hij wat meer naar de achtergrond was geraakt. Mijn gevoel voor hem werd een soort achtergronddecor.

‘Ik verwonder me erover dat ik oprecht niet weet of juist hij waar ik zo intens van hou, ooit nog mijn beste vriend zal kunnen zijn’

Maar als dan ineens die mail van hem er is, besef ik me dat hij alles behalve het achtergronddecor is. Hij is eerder de spotlight die het toneel beschijnt.

Want het voelt alsof hij aanwezig is in alles wat op het toneel staat. Niet omdat ik afhankelijk ben van hem, want dat ben ik niet. Hij is al ruim drie jaar niet meer fysiek in mijn leven (woont al jaren in het buitenland). Maar hij heeft zich zo ontzettend diep in mij genesteld.

Hij schrijft me dat hij hoopt dat ik ooit weer zijn beste en liefste vriendin ben. En ik verwonder me erover dat ik oprecht niet weet of juist hij waar ik zo intens van hou, ooit nog mijn beste vriend zal kunnen zijn.

Of ik ooit weer contact met hem zal kunnen hebben. Of ik hem ooit weer als een mens zal kunnen zien en op die manier naar hem zal kunnen luisteren. Zal hij voor mij ooit ophouden mijn lief te zijn?

Ik mis hem zo.

Deze blog verscheen eerder op viva.nl