Liefde

Een beetje verliefd

De twee kleine mormels zijn in mijn huis gearriveerd. Vier maanden oud en dus eigenlijk nog twee kleine baby’tjes. De afgelopen weken bezocht ik ze regelmatig om ze te zien opgroeien tussen hun broertjes en zusjes en moeder.

Nu rennen ze door mijn huis, kleine Buddha achter zijn zusje Coco Chanel aan. De namen heeft de fokster bedacht en ik heb ze overgenomen, al heb ik Coco Chanel afgekort naar Coco. En zoals in indianenstammen, passen de namen echt bij de katjes. Buddha is een ware buddha, met een vrijwel witte vacht en zijn laidback karakter. Alles vindt ie prima, en hij komt me constant kusjes geven. Coco heeft naast een witte vacht ook blauw/grijze oortjes en staart. Zij is wat meer op zichzelf en bepaalt zelf wel of ze zin heeft in ge-aai. Wel trippelt ze snel achter me aan als ik haar beeldveld uitloop. En spelen met een mini-voetbal doet ze het allerliefste.

Mijn huis is niet meer zen met alle mini voet- en basketballetjes. Maar ik ben verliefd.

En ik. Ik kijk toe. Hoe mijn huis steeds minder zen wordt, met muisjes, een soort paarse octopussen en nep-basketballetjes die van links naar rechts rollen. Kattenbakgrind vind ik overal terug en mijn kleding zal nooit meer witte-haar–loos zijn.
Mezelf kennende had ik verwacht dat ik erg zou moeten wennen, omdat mijn huis ineens niet meer helemaal van mij is. Dat ik als een controlfreak achter ze aan zou rennen om te kijken of ze dingen doen die niet mogen.

Maar ik ben verliefd. Ik kan en wíl niet anders dan de hele dag naar ze kijken, over hun lieve ronde buikjes aaien en ze knuffelen. Ik moet lachen als er eentje bijna van mijn bank flikkert en daarom zijn nagels gebruikt. Ik wil constant bij ze zijn en begin me bijna af te vragen waarom ik in godsnaam nog zou werken, als deze twee lekkere, lieve wezentjes in mijn huis zijn.

Oh, wat ben ik blij, wat zijn ze ontzettend lief en wat ben ik gek op ze. En oh, thank you god voor de uitvinding van de kruimeldief .