Close your eyes

‘Lost the things that you thought you would never miss. Let them out and miss them while they’re gone. But there’s memories down here, that will always live and they can’t take them away, so they won’t.’ 

Pas nu hoor ik deze woorden echt. Ik heb dit nummer van Racoon al eeuwen op mijn iPod staan, maar nu ik langs de rivier de Amstel hardloop, hoor ik ze voor het eerst. En ze raken me.Alsof er een directe boodschap van boven via mijn iPod in mijn hoofd wordt gegeven. Waarom heb ik dit liedje nog nooit zo gehoord zoals ik ‘m nu hoor?

De woorden sterken me. Alsof de zanger hetzelfde heeft meegemaakt als wat ik nu meemaak. Dat ik niet de enige op de wereld ben die in paniek is. Bang is dat ik geen leuke baan zal vinden*, nu het bedrijf waarvoor ik werk waarschijnlijk wordt opgedoekt. Of misschien nog erger, ja zeker erger, dat ik mijn grote liefde die een andere lief heeft gevonden, nooit zal kunnen loslaten.

In paniek omdat alles wat ik kende, alles wat zo vertrouwd was, mijn hoop op een lang leven met mijn lief… foetsie, weg is. En dat in twee weken tijd. Alsof het leven ineens te snel gaat, een film die te snel wordt afgespeeld waardoor je het ineens niet meer begrijpt. Hooo, stop! Terug!

‘Blijkbaar is het nu eerst tijd om dingen te laten gaan’

Maar terug gaat niet meer. Terwijl ik hardloop, voel ik me altijd sterker. Alsof ik mezelf sterker loop. En het treft me nu daarom nog meer dat ik deze woorden ingefluisterd krijg. Van Racoon weliswaar, maar ach, ik geloof dan wel weer dat ik niet toevallig langs dit nummer scrolde. Daar heb je dan vast weer gidsen voor om je heen zweven enzo.

‘You pick a dream right out of the night. And change ‘I wish’ for: ‘I will’, cause it is gonna work. You can do this, it’s your life.’

Het grappige is, dat ik nog steeds de mooie dingen kan zien. Als ik over straat loop, schijnt de zon door de takken van de bomen. Kijk hoe mooi, zeg ik tegen mezelf, ik ren naar de zon toe, naar de mooie dingen. De lucht wordt kouder want de herfst nadert, en dat ruik je, het heeft een lekkere geur.

Terwijl ik loop, is het alsof ik naar mezelf kan kijken. En als ik zo naar mezelf kijk, kan ik me niet voorstellen dat ik niet krijg wat ik graag wil: een liefdevol leven, met een fijne baan, de liefste man en kindertjes.

‘If there is a way, then it will find you, and help you out. You’re like a circle, there is no start and no end.’

En dat is er nog niet nu. Blijkbaar is het nu eerst tijd om dingen te laten gaan. En dus zal ik dat proberen, met al mijn liefde. Let them out en miss them while they’re gone.

* Ik schreef dit een half jaar voordat ik met Budhi startte

Deze blog verscheen eerder op viva.nl