Al 35 jaar maatjes

Vijfendertig huwelijksjaren hebben ze al achter de rug. Mijn ouders. 35 jaar huwelijk waarvan ik er 27 (al dan niet bewust) heb meegemaakt. Als kind ben ik me nooit bewust geweest van het huwelijk van mijn ouders. Mijn ouders waren bij elkaar en dat was logisch en normaal.

Totdat in groep 6 de ouders van een vriendin van mij gingen scheiden. Toen was ik even bang dat mijn papa en mama ook uit elkaar zouden gaan. Maar dat gebeurde niet.

Naarmate ik ouder werd kreeg ik steeds meer een beeld van wat liefde is. Van wat een huwelijk is en van hoeveel mensen in een leeg huwelijk zitten. Een huwelijk waarbij er geen liefde meer is, geen vriendschap en alleen nog maar zakelijke dingen zijn. Het gemak van samen zijn en dan vooral het ongemak van scheiden. De angst voor alleen zijn en het genoegen nemen met elkaar. Het zakelijke van ‘de kinderen’ waarvoor bij elkaar gebleven wordt.

De leegte die mijn zus en ik achterlieten, vulden zij met liefde en grapjes naar elkaar

 
Naarmate mijn beeld van de liefde duidelijker en helderder werd, ging ik ook anders naar het huwelijk van mijn ouders kijken. En verwonderde me. Het lijkt wel alsof zij dichter naar elkaar groeien, naarmate de jaren verstrijken. Sinds mijn zus en ik het huis uit zijn, is er geen leegte opgetreden, maar is het opgevuld met liefde en grapjes naar elkaar.

 
Mijn ouders zijn niet van de handen vasthouden en elkaar vertellen dat ze van elkaar houden. Maar ik merk het aan de grapjes die mijn vader tegen mijn moeder maakt, aan de manier waarop mijn moeder lacht en hem waarschuwt, aan de manier waarop ze naar elkaar kijken, aan hoe ze zich samen druk kunnen maken over (in mijn ogen) onbenullige dingen die in hun woonplaats gebeuren. Maar ook het respect dat ze altijd naar elkaar hebben gehad. Nooit hebben mijn ouders elkaar uitgescholden. Zelfs niet in ruzies. Zoals mijn vader mij laatst zei: ze zijn echt maatjes van elkaar.

Mijn beeld van en vertrouwen in de liefde is mede door hen gevormd

 
Ik besef me goed dat mijn beeld van de liefde mede door hen is gevormd. Mijn verlangen naar een huwelijk waarin ik maatjes ben met mijn partner. Waarin ik kan lachen met hem, waarin er respect is naar elkaar. Dat is liefde voor mij en ik ben dankbaar dat mijn ouders hun liefde elke dag leven. Dat ik hun dochter ben en heb mogen opgroeien in een gezin waar iedereen van elkaar hield. Dat ik ouders had die ook echt bij elkaar wílden zijn. Dat ze niet bij elkaar bleven voor mijn zus en mij of door angst of het contract dat ze ooit tekenden. Maar dat ze bij elkaar waren vanuit liefde. Voor elkaar.

Geschreven door Marjolein