Dat laatste vind ik ongelooflijk, maar ik geloof haar wel. In een grote stad is er minder saamhorigheid. Mensen zijn veel met zichzelf bezig. En wellicht helemaal op Kerstavond. Tevens flitst het door mijn hoofd dat het op het moment kommer en kwel is op Schiphol. Vanwege het winterweer zijn talloze vluchten uitgevallen of vertraagd. Misschien heeft deze vrouw al een hele stressvolle reis achter de rug?

Ik kijk op het briefje. Er staan instructies op voor het opladen van je telefoon. In het Nederlands. Ik bel met haar mobiel het nummer wat er op briefje vermeld staat. Maar ik krijg geen gehoor. Inmiddels zie ik al een kleine traan rollen over de wang van de vrouw. Ik vraag haar of ze het nummer van haar zus heeft? Ja, dat heeft ze gelukkig. Ze heeft het met pen op het instructiebriefje gekrabbeld. Ik toetst het nummer in op mijn i-phone. “Call her with my phone” zeg ik en druk op de groene toets, hij gaat over. Ik geef haar mijn telefoon. Ze kijkt verbaasd maar zichtbaar opgelucht. Snel vraagt ze me nog waar we precies zijn. En dat hoor ik enkele seconden later in een voor mij vreemde taal terug.

Ze hangt op, ze lacht weer. Ze bedankt me en zegt “Something good will happen to you, i am sure of it!!”. Ze loopt weg. Halverwege draait ze zich om en wenst ze me nog een fijne kerst toe. “Merry x-mas!” roep ik terug.

Dit alles kostte misschien drie minuten van mijn tijd en op zijn hoogste een eurootje of twee. Een schijntje vergeleken bij wat het oplevert. Ik hoop daarom dat 2011 een jaar wordt waarin we allemaal ietsje meer aandacht en begrip hebben voor de medemens.

Gelukkig nieuwjaar!

Geschreven door Susanne

‘Om uiteindelijk te krijgen wat ik echt wil moet ik wel’

De tyfoes, wat zie ik daar tegenop. Want ik voel aan mijn water dat als ik hierover begin dat het dan ophoudt, de lol. Het feit dat ik me dat na een half jaar nog steeds afvraag zegt immers genoeg. En als ik zou weten dat het er bij hem niet inzit, dan kan ik niet doorgaan met de lol. Dat is mijn eer te na en heb ik de tijd niet voor. Maar wil ik dat gesprek nu? Kan ik het aan om weer terug bij af te zijn? Even speel ik met de gedachte om het over kerst heen te trekken en zie ik ons op kerstavond slenteren door Parijs. Maar dan trek ik mezelf weer bij het hier en nu. Om uiteindelijk te krijgen wat ik echt wil moet ik wel. Met de billen bloot.

Ik snij het gesprek aan. En wat ik verwacht, gebeurt. Hij wil nu niet wat ik uiteindelijk wel wil. Hij wil vrijblijvend.

Ik wil niet vrij blijven.

We nemen afscheid.

Geschreven door Susanne

Het is donker op straat en ik fiets door het nog levendige Amsterdam. Groepen toeristen in de tram, uitgaansmeisjes op de fiets en jongens op scooters zorgen voorlawaai en rumour om me heen. Ik fiets alleen. Nog een minuut of twintig dan ben ik thuis. Zodra ik het centrum uitfiets wordt het rustiger op straat en hoor ik mezelf trappen. Ik kijk om me heen en geniet van het mooie uitzicht, alle lichtjes. Heerlijk vind ik het om naar huis te fietsen.

Ookal is het al rond middernacht, pikkedonker en ben ik moederziel alleen.

Daar en dan besef ik me dat ik dat lange tijd niet heb gehad. Lange tijd meed ik uitgaan of sprak ik het liefst zo dicht mogelijk bij huis af om vervolgens ruim voor middernacht alweer lang en breed thuis te zijn. Veilig binnen. Veilig. Dat voel ik me nu wanneer ik naar huis fiets. Veilig. En dat heb ik me lange tijd niet gevoeld. Zo’n anderhalf jaar lang. En dat besef ik me nu pas, achteraf.

‘Komt goed. En als niet? Dan toch!’

Mijn glas is namelijk altijd halfvol. Koud en grauw buiten? Maar ‘t regent niet! Lange zware dag op ‘t werk? Blij dat ik werk heb! Mijn credo: Komt goed. En als niet? Dan toch! En zo maak ik alles positief en stop ik de rest schijnbaar makkelijk weg. Zo ook op die bewuste avond, anderhalf jaar geleden.

Ik zit in een kroeg die plots, vlak voor middernacht, door drie gewapende mannen wordt overvallen. Al direct wordt er geschoten waardoor iedereen naar de grond duikt. Ik ook. Ik zit muisstil ineengedoken verscholen onder een tafel, naast de tafelpoot. ‘Pak alles maar en ga weg‘ herhaal ik onophoudelijk in mijn hoofd. Het geschreeuw van de overvallers lijk ik niet te horen, ik hoor slechts de zware paniekerig ademhaling van mijn vriendin achter me. Ook sluit ik me af voor de pistoolschoten. Alle dertien…

Wanneer de overvallers uiteindelijk weer zijn vertrokken zie ik dat het tafelblad flink beschadigd is. Een kogel heeft het tafelblad geschampt, maar is door de ijzeren tafelpoot afgeketst en in de muur beland…

Vrijwel direct ben ik opgelucht en dankbaar. Ik leef nog! En gelukkig was het slechts een kwestie van ‘op de verkeerde plek op het verkeerde moment’ en hadden ze het niet specifiek op mij gemunt. Het had dus zoveel erger gekund.

Maar nu, anderhalf jaar later, besef ik me dat het meer met me deed dan ik dacht.

Soms is het glas gewoon even half leeg.

Eventjes maar.

Geschreven door Susanne

‘DOE HET ZELF LUL’

Het is donderdagvond. Moet me haasten want ik heb zo mijn tweede fotografieles. Verheug me op morgen, dan ben ik namelijk altijd vrij en heb dit keer ook helemaal NIKS gepland. Op een extreem relaxed yogalesje na. En dat heb ik even nodig. Heb namelijk de laatste tijd af en toe de neiging om dingen als DOE HET ZELF LUL en ROT OP EIKEL in iemands gezicht te schreeuwen. M.a.w. ik moet weer een beetje rust voor mezelf inbouwen na een drukke en overvolle week.

Maar vlak voordat ik op mijn fiets wil springen belt een goede vriendin. Morgen is de begrafenis vertelt ze. De vader van haar vriend was van de week overleden. Ik vraag haar of ze me erbij wil hebben. Maar dat vind ze niet nodig, en dat neem ik van haar aan. Heb de beste man ook nog nooit ontmoet. Die nacht slaap ik als roos en word de volgende morgen rond de klok van tien wakker. Wanneer ik een heerijk bakkie koffie voor mezelf zet denk ik terug aan het gesprek met mijn vriendin. Moest ik niet door de regels door lezen? Was er wel iemand voor haar bij de begrafenis? Terwijl ik mijn gedachten de vrije loop laat ben ik er steeds meer van overtuigd dat ik moet gaan. Ik sms haar en vraag om het adres. Ondertussen zeg ik mijn yogales af en spring ik onder de douche. Daar gaat mijn vrije dagje.

Ik wurm me in een zwart jurkje en bekijk ondertussen op ns.nl hoe ik op de locatie kan komen. Dat blijkt een aardige uitdaging. Treinen en bussen komen eraan te pas. Omdat ik een aardig traject voor de boeg heb moet ik vrijwel direct vertrekken. Snel gooi ik zes extreem grote tampons in mijn tas. Vandaag is namelijk de dag van De Stortvloed. Ik kan dagenlang pruttelen maar als het dan losbarst, maak dan je borst maar nat. Daar lijkt geen tampon tegenop gewassen. Althans niet voor langer dan twee uurtjes.

‘Had ik al gezegd dat ik mijn dag niet heb?’

Met mijn survivalpakket in de tas ren ik op hakjes naar de trein. Gelukkig, ben op tijd. Helaas, de trein niet. Tien minuten vertraging. Oei dat wordt krap met mijn aansluiting, maar is nog te doen. Het blijft echter niet bij die tien minuten, de trein komt GDVRDGDVR niet opdagen. Ongeduldig blijf ik wachten en dood ik de tijd met het verwijderen van kattenharen op mijn zwarte jurk en panty (waarvan ik nu pas zie dat er een gaatje in zit). Het blijkt een onbegonnen zaak, dus stop ik ermee.

Zucht. Dit is niet mijn dag. Op het moment van deze gedachte steekt er een wind de kop op wat ervoor zorgt dat er vuil in mijn oog komt die daardoor direct samenknijpt en in de traanstand schiet. Doordat er ook nog een lens in zit gaat dit gepaard met pijnscheuten. Ik verlos mijn oog en doe zo snel als dat gaat mijn lens uit. Er zitten inmiddels zwarte strepen mascara op mijn vingers. Had ik al gezegd dat ik mijn dag niet heb?

‘Blijf even een seconde staan om te voelen of t goed gaat daar beneden’

De trein arriveert! (55 minuten te laat). Eenogig, onder de kattenharen en voorzien van een gaatje in mijn panty stap ik de trein binnen, wetende dat ik nu sowieso te laat kom. En flink. En daar bovenop besef ik me dat ik nu nog maar een krap uurtje heb voordat mijn joekel van een tampon bezwijkt onder het geweld van De Stortvloed. Het is een spiksplinternieuwe trein. Ik kijk om me heen op zoek naar het woord ‘wc’ voorzien van een pijl. Niks van dat alles. Al vloekend en al heeeeeel lichtjes in paniek ga ik zitten. Benen bij elkaar. Nog meer dan een uur te gaan tot Gouda… Als ik dat maar red. Hoeveel overstaptijd heb ik daar? Zou er een toilet op het station zijn? De hele weg vul ik mijn hoofd met deze gedachten.

Dan bereiken we Gouda. Ik sta op. Blijf even een seconde staan om te voelen of t goed gaat daar beneden. Ik gok erop en begin te lopen. Een dame van de stationkiosk weet me te vertellen dat er een toilet op het station is, aan de voorkant. Opgelucht loop ik de trap af naar de voorkant van het station. Gelukkig, het bordje ‘wc’ verschijnt. wanneer ik dichterbij het toilet kom, wordt mijn aandacht getrokken naar een rode rechthoekige sticker op de deur… DEFECT.

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

‘Opgelucht en ontzettend dankbaar maak ik er gebruik van’

Ik vraag de dame van de bloemenkiosk om raad: “Als je aan de andere kant het station uitloopt, door de rijen flatgebouwen heen. Daarachter ligt een ziekenhuis. Misschien dat je daar kan plassen?” Punt bereikt: Ik voel me ellendig, verdrietig, wanhopig en bovenal kut. Terneergeslagen en met kleine voorzichtige pasjes loop ik terug naar het perron. Bovenaan de trap staat een conducteur. “Meneer, ik wil de trein van 54 pakken -vertrek over 7 min- maar vraag me af of er een toilet aan boord is van die trein?“. Nee zegt de man, oprecht meelevend. Het is een nieuwe sprinter en die hebben geen toiletten. Hij vind het belachelijk. Ik ook. Wat nu?! De eerste tranen rollen voorzichtig over mijn wangen. Ik zie dat hij het ziet. Maar ook dat hij ziet dat ik geheel in het zwart ben gekleed.. Och nu denkt de beste man vast dat ik rouw, terwijl slechts een kutmenstruatie de boosdoener is… De conducteur blijkt mijn reddende engel. Hij neemt me mee naar een ander perron en opent daar de deuren van het diensttoilet. Opgelucht en ontzettend dankbaar maak ik er gebruik van. En nog net op tijd ook.

Ik ren (dat durf ik nu weer) wederom naar mijn perron en vervolg mijn reis naar Zoetermeer. Daar aangekomen zoek ik een bus. In geen velden of wegen eentje te bekennen. Wel zie ik een fietsenstalling met een man. Ik vraag hem naar de bus richting mijn bestemming. Hij vertelt me dat deze aan de andere kant van het station vertrekt. Tegelijkertijd kijkt hij op zijn horloge en zegt “Maar die heb je net gemist, dan zul je een half uurtje moeten wachten“. Zucht.

Ik bel een taxi. Zesentwintig euro later loop ik de kerk binnen waar net drie kleinkinderen aan het vertellen zijn hoe zeer ze hun lieve opa missen. Zachtjes ga ik zitten. Ik kijk om me heen maar ken niemand. Ook opa niet. Toch huil ik mee en laat mijn tranen rijkelijk vloeien.

Ik ben blij dat ik ben gegaan. Mijn vriendin heeft het erg op prijs gesteld dat ik er was. En daar gaat het om. Daar kan geen wc tegenop.

Geschreven door Susanne

‘Maar bij mij staat er iets anders aangevinkt’

Vrijdag a.s. zou ik naar ‘t ziekenhuis (OLGV) voor de uitslag van deze joekel. Maar ineens zie ik daar een brief van het OLGV op de deurmat. Ik scheur de enveloppe open en scan de woorden naar het dikgedrukte gedeelte en zie: goedaardig. Poeh hee. Toch een flinke opluchting.

Dan lees ik verder: “de huidafwijking was goedaardig, namelijk een..” . En vervolgens staat er een aantal opties onder elkaar: gewone moedervlek, cyste, bindweefselknobbeltje.. Maar bij mij staat er iets anders aangevinkt. Iets waar ik na een luttele seconde hard om moet lachen.

Ik heb twee weken terug een flinke ouderdomswrat laten verwijderen. Een OU-DER-DOMS-WRAT.

Geschreven door Susanne

‘Wat een gevarieerd palet!’

Daar sta ik dan in een klein kamertje op de prinsengracht in een keurig rood broekje en dito bh. Ik voel dat zijn vingers beland zijn bij mijn onderrug. “Mag ik even in je broekje kijken?” vraagt hij me. Hij heeft een kleine aardappel in zijn keel, een krieltje. Ik schat hem een jaar of veertig. “Ja hoor” zeg ik en voel direct dat het contact tusen het elastiek van mijn broekje en mijn onderrug even verbroken wordt. Dan mag ik me weer omdraaien.

Hij kijkt me nogmaals aandachtig aan, zonder dat onze ogen elkaar ontmoeten. Zijn blik glijdt over mijn hele lichaam. “Wat een gevarieerd palet” zegt hij bijna bewonderenswaardig, maar een ‘dankje’ lijkt me hier niet helemaal op zijn plaats. Zo blij ben ik immers niet met mijn palet. Daarom komt er niet meer dan een “ja weet ik” uit mijn mond. Terwijl zijn hoofd nu boven mijn linkerbeen zweeft vraagt hij of er roodharigen in mijn familie voorkomen? En huidkanker? Beide keer knik ik bevestigend. En dan mag ik me weer aankleden.

De arts vertelt me dat hij zich geen zorgen maakt, maar toch maken we een afspraak om een aantal moedervlekken weg te laten snijden. Heb er gek genoeg zin in. Weg met die dingen.

Geschreven door Susanne

Terwijl ik een slok koffie neem en Maggie over haar bol aai luister ik naar wat Dafne te zeggen heeft. Ze vertelt over hoe ze zich in de periode voorafgaand aan Familie Bofkont iedere dag afvroeg of ze nou eigenlijk gelukkig of ongelukkig was? En hoe deze vraag ineens naar de achtergrond verdween toen ze startte met de Familie Bofkont en het aardse bestaan.

Terwijl ik naar de beelden kijk van een vrouw die het voor elkaar heeft gekregen om in overall en rubberlaarzen er goed uit te zien (ze heeft een zwarte ceintuur om gedaan om haar taille te benadrukken, tevens zijn –pak ‘m beet- de bovenste vijf knoopjes van haar overal open,  maar dit even terzijde), denk ik na over haar woorden en mijn eigen situatie. Moet ik wel in de media blijven werken? Of moet ik me inzetten voor het welzijn van dieren? Iets waar mijn hart ligt? Maar zou ik dat wel aankunnen? De kans is namelijk best heel groot dat ik bij elk afzonderlijk levensverhaal van wat voor beest dan ook in janken uitbarst…

‘Zij zegt wat ik heel vaak bij mezelf heb gedacht, maar wat ik nog nooit eerder iemand anders heb horen zeggen’

Dan stelt de interviewster Dafne de vraag of ze nooit moeder heeft willen worden? “Nee”, antwoord Dafne resoluut. “Waarom niet?” vraagt de interviewster, “Als ik je zo bezig zie met de beesten dan zie ik dat moedergevoelens sterk aanwezig zijn”.

En het antwoord wat Dafne hierop geeft raakt me. Zij zegt wat ik heel vaak bij mezelf heb gedacht, maar wat ik nog nooit eerder iemand anders heb horen zeggen. Ik stop met aaien van Maggie. Mijn hand ligt nu stil op haar vacht. Ze kijkt vragend omhoog, maar ik heb alleen aandacht voor de tv, voor het antwoord van deze varkensvrouw:

“Mijn moedergevoelens zijn te groot voor mensenkinderen.” Ik voel een traan opkomen en luister verder. “Ik zou veel te bezorgd zijn. En omdat beesten andere wezens zijn hou ik op die manier automatisch afstand.”

Altijd al heb ik kinderen gewild.

Maar misschien geen mensenkinderen?

Geschreven door Susanne

Ben ik de enige die het geen prettig gevoel vind om beide knieën op elkaar te hebben liggen…?

Geschreven door Susanne

Zij vertelt over haar kindje van 5 maanden en hoe er een nieuwe wereld voor haar open is gegaan. Zo zit ze in ene regelmatig met haar vriend te knutselen. Om de haverklap gaat er namelijk een stagiaire weg bij de kinderopvang en dan worden ze via een briefje verzocht om een knutselwerkje te maken en deze morgen af te leveren bij ‘de eendjes’.

‘Twee verschillende werelden. Zou ik ooit in de hare belanden?’

Ik vertel op mijn beurt over hoe ik aan het daten ben met een dierenarts. En over hoe we samen de wedstrijd Nederland – Kameroen hebben gekeken maar niks van de tweede helft hebben meegekregen omdat ook wij gingen knutselen. In de slaapkamer weliswaar.

Twee verschillende werelden. Zou ik ooit in de hare belanden?

Ik zet de vraag van me af en denk aan het heerlijke weekend dat we tegemoet gaan.

Geschreven door Susanne

“die handdoek kan ik op mijn hoofd knopen tegen de kou..”

Ik ben een dertiger dus dat is onmogelijk, maar voor mensen die mij kennen ben ik ook een halve oma. Op mijn eettafel prijkt immers een Perzisch tapijtje en als niemand kijkt gris ik alle melkjes en suikerzakjes van de tafel in het restaurant om ze snel in mijn handtasje te doen laten verdwijnen. Thuis gaan ze dan in een trommeltje. En had ik al gezegd dat ik met collega’s een breiclubje gestart ben?

Hou dat in het achterhoofd wanneer ik je nu mijn tic vertel.

Als ik de was ophang bedenk ik me altijd hoe ik met het aantal kleren dat ik zojuist heb gewassen zou kunnen overleven. Stel je toch eens voor dat ik met slechts deze kleren op straat zou worden gezet en zou moeten overwinteren? ‘Ah gelukkig ik heb in ieder geval een lange broek gewassen. Twee paar sokken, dat is ook mooi want dan gebruik ik 1 paar als handschoenen. Die handdoek kan ik om mijn hoofd knopen tegen de kou en die t-shirts kunnen makkelijk over elkaar heen gedragen worden.’ Dit soort gedachten gaan er door me heen wanneer ik alleen maar een wasje ophang. Iets soortgelijks gebeurt ook tijdens de afwas. Stel je toch eens voor dat ik voortaan slechts mag gebruiken wat ik nu heb afgewassen? Heb ik dan wel op zijn minst een mes, een pan en een bord? Want dan red ik me wel.

Nog nooit bij stil gestaan. Totdat het ineens ter sprake kwam bij yoga. Mijn leraar is ervan overtuigd: dat komt doordat ik heb moeten overleven in oorlogstijd.

Zou het? Heb ik als vis zijnde inderdaad een oude ziel? Of heeft oma me dan nooit echt helemaal verlaten? Of heb ik er gewoon een spelletje van gemaakt om een saaie alledaagse bezigheid als de afwas of de was een beetje op te leuken?

Terwijl ik dit schrijf kijk ik om me heen. Ik zit midden in mijn huiskamer. Behalve mijn Apple laptop heeft de rest van mijn interieur een geschiedenis. Oude kastjes, kroonluchters en stapels met oude boeken. Alleen mijn gordijnen komen van Ikea. De geur van schone was vult mijn huiskamer. Ik heb net mijn beddegoed gewassen.

(Dus ik overleef het wel buiten )

Geschreven door Susanne