Over een paar weken ga ik het toch echt doen. Gluren in het verleden. Naar mijn vorige levens.
De afspraak stond al maanden geleden in mijn agenda en nu de dag nadert kan ik aan bijna niets anders meer denken.

Vier jaar geleden trok ik mijn linkerwenkbrauw nog spierpijnkwekend hoog op bij de aanblik van figuren in paarse gewaden met heen en weer rollende ogen die beweerden dat ze de toekomst konden voorspellen.

De zielenbiblilotheek is een plek in India waar ze alles van je weten. In grote ladekasten liggen duizenden dunne papiertjes opgeslagen met daarop aantekeningen van een grote zielengroep.

Een indiaan komt en pakt mijn handen vast. Hij leidt me naar een kampvuur en gebaart te gaan zitten. Hij begint te zingen en het kampvuur laait steeds meer op.

Met driftige gebaren zit ik te vertellen. Hij zit tegenover me en knikt. Luistert. En knikt. Zelfs als hij iets had willen zeggen, was dat waarschijnlijk niet gelukt. En dus knikt hij en zie ik hem naar mijn zwierende armen kijken.

I believe things happen for a reason.
Sometimes you do not see them coming.

In de eerste paar dagen van 2009 vertelde iemand mij dat ze in plaats van goede voornemens te bedenken voor het nieuwe jaar, een thema koos. Ieder jaar kwamen zij en een paar vriendinnen aan het einde van het jaar bij elkaar en kozen zij een voor een een thema voor het nieuwe jaar en [...]