Lang tijd om erover na te denken heb ik niet. De lepel valt op de tafel. En het moment is voorbij.

Maar er komen meer momenten.

“Ieder pondje gaat door het mondje”. Met een stelligheid die mij mateloos irriteert blijft hij bij zijn mening over (te) dikke mensen. Kleingeestigheid en rechtlijnigheid zijn twee punten waar ik mij bij mijn medemens aan stoor. Overigens zal er in mij ook kleingeestig- en rechtlijnigheid te vinden zijn, anders zou ik mij er ook niet aan irriteren, dat weet ik. Maar het liefste omring ik me met mensen met ‘grote’ geesten, open en uitnodigend. De discussie over of dikke mensen het nou allemaal zo volledig aan zichzelf te danken hebben besluit ik te laten.

De momenten wisselen verder zich af: fijn, iets minder fijn maar niet stom. Ik raak erdoor in de war en mijn hoofd neemt mijn gevoel over. In mijn hoofd is er namelijk ruimte voor hoop, in mijn gevoel is dit er niet. Het duurt even voordat het stof is neergedaald en ik kan zien wat er werkelijk is. Namelijk grote behoefte aan een nieuwe liefde in mijn leven. En die wens werd de hoop in mijn hoofd die mijn gevoel tijdelijk overnam.

Er wordt me ook (weer) duidelijk dat mijn hoofd het uiteindelijk verliest. Iemand kan nog zo aantrekkelijk zijn, écht verliefd wordt ik op iemands woorden, zijn denkwijze, zijn visie op het leven.

We nemen afscheid en ik neem afscheid van de hoop die ik weer even koesterde – met hem. Want de hoop blijft, het verlangen om de man te ontmoeten waarbij mijn hoofd overbodig blijkt.

Geschreven door Marjolein

Het eerste wat ik zie is de verpleegkundige die naar een monitor kijkt aan het einde van mijn bed. Ik vraag haar hoe lang de operatie heeft geduurd en of ik al blauw en geel ben. Terwijl zij antwoord merk ik op dat ik me eigenlijk heel vrolijk voel. Een soort ultiem hippy-gevoel. Letterlijk love and peace. En op dit moment houd ik even vooral van de verpleegkundige. Ik wil alles van haar weten: van hoe ze haar Kerst heeft doorgebracht tot hoe ze zich nu écht voelt.

Als zij bij mij wegvlucht draai ik mijn hoofd naar de jongen die naast me ligt.
“He!” roep ik naar hem “Waarom lig jij hier?”
Hij is ook al wakker terwijl andere mensen nog liggen te slapen. Soms worden er nieuwe mensen binnengereden waar dan even een groepje verpleegkundigen omheen komt staan om duidelijk tegen de heer of mevrouw in het bed te praten.

Bij mijn bed is er even rust. Geen verpleegkundige en de jongen die naast me lag mocht alweer terug naar de kamer. Ik voel voorzichtig aan mijn neus. In plaats van de vertrouwde knik te voelen die mijn neus altijd maakte voel ik nu een rechte lijn. Ineens moet ik heel hard huilen.

Al meer dan tien jaar heb ik over deze operatie nagedacht maar altijd besloten om mijn neus te houden zoals ie was: scheef met aan het einde nog een extra knikje naar links. Dat extra knikje werd veroorzaakt door mijn scheve tussenschot. Door de nauwe doorgang die ontstond was ik tijdens mijn puberjaren bijna 11 maanden in het jaar verkouden. Dat werd toen ik ouder werd iets minder maar de laatste maanden kon ik op mijn linkerzijde niet goed meer slapen omdat ik te weinig lucht kreeg. De keuze was voor veel mensen in mijn omgeving gemakkelijk gemaakt: rechtzetten die hap als je er last van hebt. Maar voor mij woog die keuze veel zwaarder. Alsof ik, door het rechtzetten van het mijn neus, een deel van mezelf niet goed genoeg vond. En ik werd zelfs, zonder dat ik dat zelf snapte, iedere keer bijna emotioneel als ik met iemand over het rechtzetten van mijn neus had.

De arts bood een voor mij acceptabele oplossing: een correctie waarbij alleen mijn tussenschot recht gezet zou worden en mijn neus verder hetzelfde zou blijven. And so it is. Ik kan weer slapen op mijn zij en mocht ik ooit willen duiken dan kan dat volgens de arts nu ook. En mijn neus? Die staat nog steeds scheef, alleen nu zonder extra knikje.

Geschreven door Marjolein

Stereotype of uniek

Zie ze voor je zonder te schromen

En herhaal ze in je hoofd, al was het jouw lievelingsmuziek

Laat de tonen aanzwellen tot klanken

Een geluid dat je dagelijks omhult

Tot op een moment, een dag..

Je droom zich in jouw leven heeft ingevuld.

Geschreven door Marjolein

Laat de stormen maar komen
Want je zal blijven staan
Gewarmd
Voor altijd door de zon
Omarmd.

Voor kleine Otis.

Geschreven door Marjolein

Terwijl mijn moeder een sjaal voor mijn vader aan het uitzoeken was bedacht ik me ineens dat een sjaal een perfect Kerstcadeau zou zijn voor de man van mijn zus. Maar terwijl ik met een blauwe tunnelsjaal (zo een uit één stuk die je twee keer omslaat) rondliep bedacht ik mij dat het handig zou zijn om even aan een man die wat weg had van mijn zwager te vragen of het eigenlijk wel een leuk cadeau was.

Niet dat hij op de man van mijn zus lijkt, maar hij is wel heel leuk. Blond, mannelijk, aardig en vrij duidelijk in zijn bewoordingen. Hij spreekt zijn woorden met kracht uit. En van dat laatste schrik ik een beetje. Het doet me beseffen dat ik een wildvreemde heb aangesproken en mijn moeder er ongeveer naast staat. Warmte trekt naar mijn wangen. Ik vraag hem of hij de tunnelsjaal wel leuk vindt, los van de kleur. Dat vindt hij.

Onze wegen scheiden zich kort totdat ik hem weer opduikel bij de tunnelsjaals als ik heb besloten toch een andere kleur te zoeken. Hij blijkt zich ook net op dat moment daar te begeven. Hij glimlacht als ik aan kom lopen en ik verklaar dat hij me toch aan het twijfelen heeft gebracht. Naast de blauwe sjaals liggen ook grijze. “Wat vind je dan van zo’n grijze kleur” vraag ik hem.
“Dat ligt er aan, bij wat voor jas draagt hij het?” vraagt hij ons (ook mijn moeder is weer van de partij).
“Eh, geen idee eigenlijk” zeg ik terwijl ik mijn moeder aan kijk. “Nee, volgens mij draagt hij nooit echt een jas” zegt zij. Ik vraag me nog even af of ik hem zal vertellen voor wie de sjaal precies is, maar besluit het zo te laten. “Dank je wel, ik kijk nog wel even” zeg ik hem.

Met een zwarte tunnelsjaal (want zwart past zo lekker overal bij ) loop ik uiteindelijk naar de kassa. En jawel, hij staat daar net kaarten te bekijken. “Ik doe de zwarte hoor!”
“Heel goed” lacht hij terug.

Later, met mijn moeder op de roltrap, sta ik te wachten op iets van haar over wat er net is gebeurd. Ik kan me niet voorstellen dat ze niets heeft gemerkt van de ontmoetingen waar ze naast stond en het feit dat ik er een beetje van mijn apropos door was. Maar er komt niets en dus vraag ik haar wat ze van hem vond.
“Van wie?” vraagt ze me terug.

Geschreven door Marjolein

Hoe ik mij ook aan een ‘eerst zien dan geloven’ -houding van mensen kan irriteren, ik hoor ook bij die groep. Al geloof ik tachtig procent van de tijd dat er meer is in het leven dan ik kan zien of horen, de andere twintig procent komt mij nog regelmatig verfrissen. Meestal op koude mistige dagen waar geen sprankje romantiek in te vinden is. Dan twijfel ik met grote twijfel en denk dat ik mezelf verhaaltjes vertel om mijn angst voor de dood en de kortheid van het leven te laten vergeten. Om de dingen die anders liepen dan ik dacht of hoopte te vergoelijken met ‘het moest vast zo zijn’. Om hoop te houden in moeilijke tijden. Om een groter doel te hebben.

Ik wil een waarheid. Eentje, het liefst. Dit is het wel, dat is het niet. Wat zou ik het heerlijk vinden als er wetenschappelijk werd aangetoond dat er meer is dan we kunnen weten en een leven niet stopt na de dood. Want dan zou ik niet meer zelf hoeven nadenken, hoeven onderzoeken of mijn mening bij te hoeven stellen. Dan zou ik niet alleen iets denken te voelen, dan zou ik weten. Tenminste, dat denk ik…

Geschreven door Marjolein

Of de dierenarts die in wilde laten slapen. Die zou ze namelijk nooit verkopen en haar naam als fokster zou slecht bekend komen te staan, zo vreesde ze. Terwijl de dierenarts dit weigerde moest ze denken aan de ietwat vreemde wens van de vrouw van weken geleden. ‘Hanging Loose’  woont nu bij deze vrouw; hij overleefde en zij vond haar imperfecte raskatje.

Geschreven door Marjolein

Ik ben me er altijd, in meer of mindere mate, van bewust geweest. Al denk ik dat je nooit kunt weten hoe het werkelijk voelt als jouw lichaam niet reageert zoals je geest het opdraagt. Dat het voertuig waarmee je je dagelijks voortbeweegt hapert en stottert waar anderen een geoliede machine lijken.

Toch ben ik me de laatste tijd er nog sterker van bewust. Nu mijn zus en haar man hebben besloten aan een traject mee te doen waarmee zij hopelijk een gezond kindje kunnen ontvangen. Als het kan en mag willen zij een nieuw leventje een goede eerste start geven, een gezond voertuig, waar zij dat nooit had.

Maar ook dit traject blijkt niet zonder de haperingen en hobbels die haar zo gewoon zijn. Ik zie pijn en hoor de tranen in haar woorden als het leventje waar zij zo naar verlangt nog weer een hobbel verder blijkt te zijn. Een nieuwe hobbel die overwonnen moet worden, zoals zij er al zoveel overwon in haar leven.

Zij is zich als geen ander bewust van het wonder van een nieuw en gezond leven zoals deze elke seconde op aarde geboren wordt. En zo het woord het al zegt, een wonder laat zich niet sturen. Een wonder kun je alleen ontvangen.

Het enige dat rest is hoop. Hoop zorgt voor een vonk, die verlicht en toekomst biedt. Zoals diezelfde vonk ook een nieuw leven verwekt. Daarom hoop ik met heel mijn hart met haar mee. Ik hoop dat ook zij op een hele bijzondere dag het goede nieuws te horen krijgt dat er een klein, vruchtbaar nieuw leventje in haar groeit. Om bij haar, in de bescherming en koestering van haar gezin, op te mogen bloeien.

Geschreven door Marjolein

Ooit schreef ik jou dat ik van je houd. Tijdelijk, komend en gaand. In alles wat jij bent en niet bent, in alles wat is en niet is. En zo is het. Ik schreef het je lang geleden, en naarmate de tijd verstrijkt kom ik erachter dat ik nooit iets heb geschreven wat meer waar is dan dat.

Ooit legde je jouw hand op mijn hart en zei dat je van me hield om wie ik daar ben. En die woorden staan voor een liefde die overstijgt. Die, zo blijkt nu voor mij, zich niet hoeft te beteugelen in woorden, wel of niet samen zijn of samen leven. Die liefde vindt zijn weg in het hart. Voor altijd.

Geschreven door Marjolein

Hij is Frans en de vriend van een vriendin van mij. Op een paar Nederlandse woorden tussendoor praat hij Engels met het typisch Franse accent. Hij vertelt over een documentaire die hij vandaag op zijn werk zag. Een documentaire over de liefde, alle soorten liefde, maar hij vertelt ons over het verhaal van twee geliefden. Samen maakten ze ooit muziek. Zij schreef, hij componeerde. Nu zijn ze beiden oud, al in de negentig. Ze zijn er nog, al is haar geest ’slowly drifting away’. Heldere momenten heeft ze nog, toch, vaker niet dan wel.

Hij verzorgt haar en stelt haar gerust als ze weer een helder moment heeft en in paniek raakt omdat haar geest wegglipt. Langzaam, zonder dat ze er iets aan kan doen. “It is oke my love. Don’t worry, don’t worry” vertaalt de Franse vriend de woorden die de oude man zijn geliefde wederhelft toesprak. Terwijl hij verder vertelt gaan mijn vriendin en ik op in het verhaal van de twee oude geliefden. Het is zo mooi en triestig tegelijkertijd. Dit lijkt ware liefde lijkt te zijn. De liefde voor altijd, liefde die verder gaat dan lichamen of geesten. Liefde vanuit en voor een ziel.

“This man is so amazing” gaat de vriend van mijn vriendin verder over de man. “He also teaches young childeren to play the piano. At one point you see him sitting next to a little girl. She is playing the piano, but she makes a lot of mistakes. Then, at the end, he asks the girl if she enjoyed playing the piano. She answers that she did enjoy but she is sorry she made all those mistakes. Then, the old man answers”:

‘Please. When you play the piano, always make some mistakes. Because the mistakes are what makes the play beautiful’.

Geschreven door Marjolein