Hij zit tegenover me en hangt net een lepel aan zijn neus. Met pretogen kijkt hij me aan en houdt zijn handen in de lucht. Mijn blik wordt zoals altijd naar zijn krullen getrokken. Enorm aantrekkelijk vind ik die.

“Marjolein word je wakker”?
Mijn ogen schieten open en ik ben direct klaar wakker. Later hoor ik dat ik al eerder wakker was, zelfs met een rietje wat water heb gedronken maar daar kan ik mij dus niets meer van herinneren.

Droom jouw dromen
Stereotype of uniek
Zie ze voor je zonder te schromen
En herhaal ze in je hoofd, al was het jouw lievelingsmuziek
 
 
Laat de tonen aanzwellen tot klanken
Een geluid dat je dagelijks omhult
Tot op een moment, een dag..
Je droom zich in jouw leven heeft ingevuld.
 
Geschreven door Marjolein

Dat de zon
Voor jou mag schijnen
Je raakt
Met haar kleine en fijne stralen

“Stel, je zou deze voor Kerst krijgen, wat zou je daar dan van vinden?” vraag ik hem. Hij lijkt het geen rare vraag te vinden, ook al leven we nog in oktober, vér voor het Kerstgeweld. “Eh..op zich leuk, maar niet in die kleur. Ik vind blauw niet zo mooi” antwoord hij.

Ons gesprek gaat over leven en dood. Hij gelooft in niets na de dood en in niets naast het leven. Zijn stelligheid en het gemak waarmee hij zijn mening vertegenwoordigd confronteert mij met mijn gebrek aan mijn eigen geloof.

Een raskatje die niet helemaal perfect was, wilde de vrouw. Zo vertelde mijn dierenarts terwijl ik met mijn twee (ras)katjes ter controle bij haar was.