Ik hoor achter me een soort slepend geluid dat maakt dat ik omkijk. Een bestelbusje duwt met zijn bumber een fiets en een vrouw vooruit, die net daarvoor nog op de fiets zat. En: de chauffeur heeft niets in de gaten.

Als tijd niet zou bestaan
En wij ongebonden zouden zijn

We lopen vanaf het Leidseplein richting het Rembrandtplein. De tingel van een tram klinkt en ik kijk naar rechts. De tram is nog ver weg. Toch voel ik zijn arm voor mijn buik.

Hij staat voor mijn deur. Zijn lange blonde haar zit een beetje door de war. “Ga je mee bootje varen door Amsterdam en dan ergens een ijsje eten?” vraagt hij. Als een echte schipper stuurt hij ons perfect door alle smalle grachtjes om te stoppen bij een Italiaanse ijssalon.