Je leert het een en ander in zo’n mensenleven. Van die kleine dingen, zoals dat je uit moet kijken met het op duchtige wijze inzepen van de Jodokus, staande onder vriendinnetjes douche. Je zou je wel eens lelijk kunnen vergissen in flacon en erachter komen dat de ‘milde scrub’ aanzienlijk minder ‘mild’ is dan de verpakking beweert.

Tot aanzienlijk grotere dingen, zoals dat het waarderen van de eigenheid van je vriendin iets anders is dan haar op handen dragen. Of dat de liefde geen wedstrijd is in wie het stoerst, onafhankelijkst of spiritueelst is.

Maar ook van de grootste, allesomvattende zaken. De kunst van in het Nu zijn. Het inzicht dat gedachten en gevoelens niet meer zijn dan dat: jouw interpretatie van de werkelijkheid en daarom per definitie niet ‘De Waarheid’. Het genieten van al het moois om je heen in plaats van je te verliezen in hartstochtelijke piekerpartijen. En acceptatie. Volledige acceptatie. Jezelf volledig vertrouwen en je hart volgen. Allemaal hardcore clichés. En ik hou niet zo van clichés. Flikker op met je clichés. Maar het vervelende aan clichés is: ze zijn vaak zo waar.

Ik houd niet zo van clichés, flikker op met je clichés. Ik weet dat ze waar zijn, maar ik houd niet zo van het geklets eromheen

En ik weet dat ze waar zijn, want ik heb de weldadigheid van bovenstaande zaken gelukkig wel mogen ervaren. Ik hou alleen niet zo van het geklets erom heen. Interessantdoenerij. Einzelgänger Titus rooit het zelf wel, daar heeft hij niemand bij nodig.

Wat Einzelgänger Titus over het hoofd ziet hier is dat geestelijke bevrijding niet vanzelf gaat. Het is weliswaar gratis, maar je dient het wel, tja….. te beoefenen. Een beter woord weet ik even niet. Want waar treffen wij vandaag onze grote vriend Titus aan? Jawel, diep ingegraven in zijn eigen kanis. “Hee! Titus! *echo, echo* Wat zijn we daar aan het doen? Wij gaan buiten spelen, kom je mee?” En natuurlijk wil Titus wel buiten spelen. Graag zelfs! Is de zelf gegraven kuil te diep om uit te klimmen? Of is die ‘kuil’ slechts een verzinsel?

Middelgroot Geestelijk Onderhoudsrapport: Er wordt niet genoeg in het Nu geleefd. Er wordt te weinig genoten. Er wordt onvoldoende vertrouwd in eigen zijn en kunnen. Het hart wordt niet met genoeg passie gevolgd.

Nou ja, dat is allemaal helemaal niet zo erg. Welnee. Echt niet. Want ik zie het. Ik weet het. Ik voel het. Ik ben niet roepende in de woestijn. Ik ben niet verblind. Ik ben niet alleen. Al deze zaken zijn, als je je een beetje hebt bekwaamd in de schone kunst van de meditatie (Ben zelf wel in mijn nopjes met mindfulness.), best wel makkelijk bij de kladden te grijpen om liefdevol bijgestuurd te worden. Met mededogen.

En daar gaat het mis. Ik martel mezelf. Vind dat ik het niet goed doe. Ik ben teleurgesteld in mezelf. Ik zuig.

Fout! Wat ik zelf ook mag beweren, wat iemand anders er van vinden mag: vanavond ga ik lekker buiten spelen.

Geschreven door Budhilezer Titus

Mijn hoofd ligt in een ring, met mijn kin op het harde stukje.

“Hoe bedoel je?”, vraagt ze op beleefde toon.
“Nou, ik zou echt met dingen gaan gooien als ik langer dan 2 dagen met die namaak-Inca op de achtergrond zou moeten werken.”
“Wil je dat ik iets anders op zet?”
“Nee, dat hoeft niet, ik heb liever uw handen op mijn rug dan op de stereo”
“Mooi, want het is ook de enige vetvrije-cd die we hebben”
“vetvrij?”
“Ja, zonder vet”
“Ja, zover kan ik zelf ook komen. Maar…”
“De andere masseurs wisselen altijd met hun vette olievingers de cd’s waardoor dit nog de enige cd is die het doet.”
“oh..”, mompel ik.
De toon voor een dagje sauna in het besneeuwde Drenthe is gezet.

Na de massage en het veel te dure broodje gerookte kip is het tijd voor de Aufguss. Voor mij een nieuw fenomeen. Ik ben geen sauna-analfabeet, maar meestal blijft het bij een saunaatje na het sporten ofzo. Maar van de Aufguss had ik nog niet gehoord. En het was sowieso kiezen tussen de Aufguss of met mijn vriendin als een honingpakketje in het stoombad. Dus ik naar de Aufguss,…

Vijf minuten voor aanvang schuifel ik met mijn handdoekje naar binnen. Vier mannen met snorren zitten al druppend op de eerste rij. Die-hards. Van drie van de vier hangt hun balzak netjes over het randje. Ik doe alsof ik het niet heb gezien en neem plaats achter de mannen. Ze praten over paarden. De anderen druppelen langzaam binnen.

“Zo nu moet alleen nog de wapperaar komen!”, constateert de dikste snor voldaan.

Dan komt de wapperaar binnen. Ze heeft een witte outfit aan bestaande uit een T-shirt en tennisbroekje. De BH was blijkbaar overbodig.De mensen worden eerbiedig stil als BH-loze Brenda met een houten lepel het water met peperkoekgeur over het stenen altaar sprenkelt.Ze slaat een handdoek om de pols en blijft 5 tellen met haar ogen naar beneden stil staan. Ik kijk ademloos. Dan beweegt ze de handdoek langs haar schouders over haar hoofd en begint ritmisch te draaien. Ze begint langzaam door de sauna heen te lopen, zodat iedereen een evenredige peperkoekzegen krijgt.

Het draaien verandert van een horizontale draai naar een verticale draai. Het draaien versnelt en de temperatuur neemt nu echt toe. Brenda’s borsten verplaatsen inmiddels meer lucht dan haar handdoek. Plots staat ze stil. Hijgend staat ze met haar ogen dicht even op adem te komen. De handdoek hangt levenloos over haar schouder. Dan pakt ze de handdoek met beide handen en begint te slaan. Met beide handen klapt ze de handdoek onze kant op.

De man naast mij, die nog geen woord heeft gezegd, zegt zachtjes tegen mij: “In het Zweeds noemen ze dit Löyly”. Goed om te weten. Hij weet mij verder te melden dat Brenda de beste wapperaar is van deze locatie. Ik voel mij een bevoorrecht man. Eenmaal buiten staan we met onze pootjes in de sneeuw. Er worden stukjes fruit uitgedeeld. En met een laatste woord van BH-loze Brenda de Wapperaar komt mijn religieuze sauna-ervaring tot een einde.

Het lijkt me toch mooi om in deze donkere dagen met deze stichtende woorden af te sluiten:

“Als de winterse heuli an de heml stoan en ut nechtelijke overstroomt uut ut oostn komm dn langsgewezn en de priel n dwoazuh aanhecht n soamn miet de worlns stoan. Dann meg u wien da du wiezn op de kokker kiekn nao de samenpsreike gewezen sollen sien. En da alls gut gehe solle auf du moaih naar boom kieke dore.”

Ik heb ook geen idee wat ze zei.

Geschreven door: Karsten

Natuurlijk kunnen ook mannen gedrag vertonen dat sterk op hysterie lijkt of misschien zelfs nog heftiger is, maar voor mannen die de ambitie bezitten om vol overgave hysterisch te worden, is er slecht nieuws. Het is namelijk biologisch onmogelijk. Er is namelijk een baarmoeder voor nodig. Mannen kunnen nog zoveel baarmoeders aantrekken, najagen of leasen, maar als een persoon er niet mee geboren is, blijft een letterlijk hysterische bui een onbereikbaar doel.

Het woord hysterie is letterlijk afkomstig van het Griekse hustera dat ‘baarmoeder’ betekent. Toen in het begin van de vorige eeuw de mannen de psychoanalyse ontwikkelden, zat Freud   -die tot in den treure iedere aandoening in verband met seks bracht- natuurlijk ook niet stil. Om die reden werd vanaf die tijd iedere vorm van hysterie in verband gebracht met de onrust die men waarnam bij seksueel onbevredigde vrouwen. Natuurlijk konden deze edelmoedige geleerden de andere sekse niet met deze aandoening laten zitten en zodoende werden er allerhande oplossingen in het leven geroepen. Een beetje verlegen arts raadde in die tijd een hysterische vrouw bijvoorbeeld aan om paard te rijden. Wanneer de arts in kwestie iets minder verlegen was, trok hij een vroedvrouw aan die vervolgens (onder zijn deskundige toezicht) de vrouwelijke genitaliën moest stimuleren om de onrust uit het lichaam te verwijderen. Het is eigenlijk een wonder dat we vroedvrouw nog steeds met een ‘d’ schrijven.

In niets lijkt deze topper nog op dat batterijenapparaat met dat vreemde aapje op de voorkant.
       

Veel artsen namen indertijd ook graag zelf de patiënt ‘onder handen’ en werden steeds creatiever naarmate de productie van hun integere welzijnswerk toenam. Het zal je niet vreemd in de oren klinken dat de uitvinder van de vibrator een man was. Het werk werd namelijk soms als fysiek te zwaar ervaren, ook dat zal waarschijnlijk niet iedereen verbazen. Zodoende werd het eerste trillende wonder regelmatig in het stopcontact gestoken en dat allemaal op recept.

Deze opleving binnen de medische wereld heeft wonderbaarlijk genoeg niet erg lang geduurd. Het ziektebeeld ‘hysterie’ bleek al snel achterhaald en de trillende stopcontact-raketten verloren iedere bekendheid. Het heeft decennia lang geduurd om het apparaat terug te laten keren. De comeback was niet medisch, maar recreatief. Na vele fases en ontwikkelingen is het apparaat weer terug bij de basics. In Sex and the City treedt Samantha regelmatig naar voren als een soort ambassadrice van de Hitachi Magic Wand. Inderdaad een groot log apparaat met een stekker die verdomd veel weg heeft van de allereerste versie. In niets lijkt deze topper nog op dat batterijenapparaat met dat vreemde aapje op de voorkant.

Wat mij nu het meeste verbaast, is dat het medicijn na een eeuw ontwikkelingen zijn oervorm terug heeft terwijl de kwaal -waar het eigenlijk voor bedoeld was- volledig onbekend is geworden. Er zijn natuurlijk redenen zat om dit stukje geschiedenis een beetje te verdoezelen. De behandelmethodes waren immers barbaars of in elk geval een beetje primitief te noemen. In deze tijd zou de patiënt nog razender bij de arts vandaan komen dan ze arriveerde.           

En hoe vreemd het ook klinkt, zou het me niet verbazen als er een kleine waarheid in deze verouderde theorie huist. Ik heb regelmatig gezien dat een lieflijk engeltje veranderde in een Bokito op stiletto’s. Dat had dan natuurlijk met mij te maken. Ik zal niet zeggen dat de oorzaak altijd in een tekort terug te vinden was, maar toch is het wel typisch te noemen dat iedere keer als een ruzie afgerond werd met vuurwerk tussen de lakens de stiletto-bokito weer plaats maakte voor een engeltje.

Sommige ruzies zijn echter bij ruzies gebleven en nooit meer goed gekomen. Soms, heel soms, vraag ik me wel eens af hoe het gelopen zou zijn als ik vlak na juist die ruzies deze omstreden behandelmethode toegepast zou hebben. Helaas is dat geen vraag die je ooit nog achteraf stelt. 

Geschreven door Budhilezer: Nils

De dag verloopt hectisch. De ene na de andere bespreking. Je lult zoveel dat je liters water opslurpt.  Je houdt vervolgens je plas veel te lang op en loopt de rest van de middag met een wee en ongemakkelijk gevoel in je buik rond.

Ik scheld terug: ‘Het is godverdomme herfst, heb een beetje compassie zeg!’

Dat heeft ook te maken met de lunch die erbij inschoot omdat je net werd gebeld door een collega die zich in een andere tijdszone bevindt en er op de vroege ochtend lekker op los kwebbelt. De rest van de dag vliegt voorbij. Meeting na meeting slokt je tijd op. Terwijl je met een vinger op het scherm de salesresultaten van het bedrijf interpreteert, probeer je hopeloos je vriendje een teken van leven te sturen met je andere vinger.

Beide zaken komen niet af want de bewaking van het bedrijfspand komt je vertellen dat het tijd is om het licht uit te doen. Bepakt en bezakt met laptop, sporttas en it-bag stap je de gure buitenwereld in. Donkere wolken hebben zich samengepakt en voordat je de straat uit bent, ben je zeiknat. Bij Albert Heijn glibbert je fiets tegen een boomstam weg en daar sta je dan…al je boodschappen liggen over straat verspreid. Mensen schelden en roepen kutwijf.

Ik scheld terug: ‘Het is godverdomme herfst, heb een beetje compassie zeg!’

Geschreven door Budhiblogger: Elles

Voor de mannen zelf is hun maat natuurlijk ontzettend belangrijk, maar nog nooit heb ik bij mannelijke modellen gezien dat de lengte en de omtrek van hun lid vernoemd werd naast de confectiematen.

Qua belangrijkheid won het met gemak van de oogkleur, gewicht, schoenmaat, taillemaat, heupmaat en confectiemaat. Een model met maatje A of B was nogal sneu, met C werd ze nog getolereerd en F werd weer een beetje ranzig gevonden. D was nou eenmaal de norm en anders was het model niet lekker.
            
                       
Mannelijke modellen hebben geen borsten. Zij moeten het doen met een piemel die in lengte en dikte kan verschillen.
               

Voor de mannen zelf is hun maat natuurlijk ontzettend belangrijk, maar nog nooit heb ik bij mannelijke modellen gezien dat de lengte en de omtrek van hun lid vernoemd werd naast de confectiematen.
Als ware borstenliefhebber heb ik mezelf echter nooit intensief op de cupmaat gestort. B vind ik vaak heerlijk en schattig, C vind ik gewoon en fijn, D ook en met F kan ik me eigenlijk ook een avondje heerlijk vermaken. Mijn voorkeur gaat waarschijnlijk richting de vollere exemplaren, maar het gaat me voornamelijk om de vorm, huid en of ze passen bij de draagster. Toch was de cupmaat voor mij niet onbelangrijk, maar dat was slechts om één reden. Het was namelijk de enige maat waarvan ik dacht dat ik hem in kon schatten. Omtrek, confectie- of schoenmaat waren allemaal niet aan mij besteed, omdat ze te moeilijk waren. De cupmaat leek met haar paar alfabetische gradaties in elk geval nog kat in ’t bakkie.
               

De afgelopen week deed een column over een D-cup echter mijn wenkbrauwen fronzen. Regelmatig heb ik van vriendinnen gehoord dat ze een D-cup hebben. Mijn standaard reactie daarop is dat ik dan mijn ogen sluit, bevestigend hard ga knikken en drie maal ‘huh-huh’ herhaal zonder verder tegen die bewering in te gaan. Pas nu kom ik er achter dat er dus een soort kloof schijnt te zijn tussen de werkelijke cupmaat en de maat zoals ik die inschat, de zogenaamde ervaringscupmaat.

Een groot deel van de Nederlandse vrouwen blijkt namelijk de verkeerde maat bh te dragen, met alle gevolgen van dien.

Ik begon het mezelf hardop af te vragen. Hoe werkt de cupmaat? Ik ben tenslotte geen ‘memmograaf’. Wordt dat nou per stuk gemeten of als duo? Hoe moet dat meetlint in godsnaam gehanteerd worden? Moet ik bijvoorbeeld langs de borstkas als een cirkel om de borst heen? Of moet ik vanaf de aanhechting het midden langs de tepel tot de aanhechting bij de arm? Of meet ik ze van onder naar boven en waar stop dan precies de bovenkant? Hoe meer ik erover nadacht, hoe meer ik me verbaasde over mijn schrikbarende tekort aan kennis.
                    

Gelukkig kwam er al snel een einde aan mijn onzekerheid. Volgens het borstenforum blijken namelijk de dragers van deze weelde zelf er ook maar weinig kaas van te hebben gegeten. Een groot deel van de Nederlandse vrouwen blijkt namelijk de verkeerde maat bh te dragen, met alle gevolgen van dien.
                

Om catastrofes als onnodige rimpelaars en hangers in de toekomst te voorkomen, volgt hier een kleine handleiding die je ten alle tijde op zak dient te hebben. Een goede bh is belangrijk en daar is enige kennis voor vereist. Zelfkennis hoeft niet te beginnen bij een wildvreemde verkoopster of verkoper van ondergoed. Het kan gewoon in een vertrouwde omgeving. De twee belangrijkste ingrediënten hebben de meeste lezers hier al in huis. Voor de mannen geldt dat ze een vriendin moeten overtuigen of langs de feestwinkel moeten gaan. Natuurlijk mag ook het meetlint niet ontbreken en een flesje wijn maakt het helemaal af. Maak er je eigen feestje van.
                  

De cup bepaal je aan de hand van het verschil tussen de onderborstwijdte (de omvang van de ribbenkast ter hoogte van de rand van de bh) en de borstwijdte (hetzelfde, maar dan over de tepellijn). Pak je meetlint en begin met de onderborstwijdte. Adem diep uit en trek het lint strak om je borstkas, vlak onder de borsten. Vooral niet stoppen aan de zijkanten, maar meteen de hele rug meenemen. In eenzaamheid is dit dus vrijwel niet te doen, dus bel snel iemand op.

Een tiet is net valuta. Andere landen, andere regels.
          

 
Gefeliciteerd, jullie hebben de eerste helft van de cupmaat binnen! Dit wordt uitgedrukt in een getal dat je kunt vinden in dit schema. Vervolgens werpen jullie je op de borstwijdte.
Hou het lint –wederom na uitademing- slapjes om de borsten, langs de tepels en weer om de rug heen. Trek de onderborstwijdte van deze waarde af en pak desnoods een rekenmachine. Ga vervolgens weer naar dit tabelletje en jij weet precies wat je in huis hebt.
            

Ik hoop dat je nu, of straks een leuk avondje zelfexploratie achter de rug hebt, maar let op! Dit is slechts de manier om te meten voor de Nederlandse maatvoering. Mocht je naar het buitenland vertrekken dan loop je de kans plots een andere cupmaat te hebben. Een tiet is net valuta. Andere landen, andere regels. Hou daar dus rekening mee als je in het buitenland kant wil hamsteren. Surf daar dan eerst even langs het locale borstenforum. Ik wens je een onderhoudende avond toe.
         

Geschreven door Budhiblogger: Nils

Weet je heus wel. Tussen ons.
Je bedoelt dat je me wilde zoenen?
Was ik heel erg?
Viel wel mee. Je hing de hele tijd om mijn nek.

Hij zei ‘nou, je was weer lekker dronken’. Maar heb jij het nog verteld?

Wat is er precies gebeurd?
Niets. Je hing om mijn nek en wilde me zoenen en toen heb ik je armen losgemaakt en gezegd dat je geen dingen moest doen waar je later spijt van zou kunnen krijgen.
Ik schaam me.
Joh, je was dronken. Er is niets gebeurd.
Ik heb het wel aan John verteld.
Hoe nam hij het op?
Hij zei ‘nou, je was weer lekker dronken’. Maar heb jij het nog verteld?
Nee, het lijkt me niet echt slim en er is tenslotte ook niets gebeurd.
Waarom vertel je het haar dan niet?
Ik zie geen reden om onrust te brengen terwijl er niets gebeurd is.
Ik denk dat je het moet vertellen.
Ik peins er niet over. Slaap lekker, dametje, smak.

Luister, ik heb haar naar huis gebracht en toen de afscheidshug er aan te pas kwam, hing ze om mijn nek.

Drie weken later . . .

Ik heb wat gehoord.
Wat?
Ik heb gehoord dat Marieke geprobeerd heeft om je te zoenen.
Van wie?
Nou, van Marieke?
Dat meen je niet! Heeft ze dat verteld??
Ze zat er mee.
Luister, ik heb haar naar huis gebracht en toen de afscheidshug er aan te pas kwam, hing ze om mijn nek.
Oh.

Kom hier en geef me eens een dikke zoen. Wow, lekker hé, daar heb ik toch helemaal Marieke niet voor nodig.

Luister, ik heb tegen haar gezegd dat ze geen dingen moest doen waar ze later spijt van zou krijgen en heb vervolgens haar netjes naar binnen gebracht en haar armen weer losgemaakt, alleen de volgorde iets andersom. Er is echt niets gebeurd. Ze was flink in de olie.
Waarom heb je het niet verteld?
Waarom wel? Je wordt er echt niet geruster van. Er is niets gebeurd. Dat heeft ze nou eenmaal soms als ze heeft gedronken. Verder is er niets aan de hand.
Je had het best kunnen vertellen.
Schatje, was dat nou beter geweest?
Ja, misschien wel. Dan had ik je nou juist vertrouwd.
Ik betwijfel het.
Echt waar. Volgende keer moet je me dat gewoon vertellen.
Kom hier en geef me eens een dikke zoen. Wow, lekker hé, daar heb ik toch helemaal Marieke niet voor nodig.

*Slechts de namen gefingeerd.

Geschreven door Budhiblogger: Nils

  ‘Wat zou je doen als ik vannacht zou sterven?, zegt ze met een lach op haar gezicht. ‘Niet door moord ofzo, maar dat ik gewoon ermee ophoudt. Niemand weet dat ik hier ben, dit is ons geheimpje. Zou je me in een kleedje rollen en ergens dumpen. Je zou me in stukken kunnen snijden of in de tuin begraven. Zou je eerlijk naar de politie gaan? Geheel onschuldig kan je niet overkomen. De vingerafdrukken zitten op mijn lijf, je DNA op andere plekken… het zou er bijzonder slecht uitzien voor je.” Ik schiet in de lach.

God wat ben ik verliefd en God wat mag zij dat nog niet weten.

Ze staart naar het plafond, naar mijn plafond want ze ligt in mijn bed. Ik staar naar hetzelfde plafond want ik lig naast haar. Onze tweede date bevindt zich op een punt dat ik als bijzonder aangenaam zou bestempelen.

God wat ben ik verliefd en God wat mag zij dat nog niet weten. Ik ben al een hele tijd op haar verliefd, maar als ik dat nu vertel jaag ik haar misschien weg. Ik wil haar niet wegjagen, in tegendeel. Het spel is nog in volle gang, de kaarten mogen nog niet open. Dus ik speel het koel. Meestal ben ik goed in dit deel van het spel. Een beetje pesten, een beetje plagen, net wat langer doen over het beantwoorden van smsjes en emailtjes. Net niet haar geven wat ze wil, zodat de macht bij mij ligt.

Ik voel me als een suikerspin in de regen. Totaal ontmaskerd tot het kleine bolletje kunstmatige zoetigheidsuiker.

Maar bij haar doe ik trouwens alles fout. Dat ze hier überhaupt ligt is een wonder. Ik voel me een 15 jarig jongetje in een mannenlichaam. Alles gaat mis, ik zeg de stomste zinnen, doe de idiootste dingen. Ik sms te snel, te vaak, te veel. Ik bel te lang en praat te veel….alles verkeerd!

Ik voel me als een suikerspin in de regen. Totaal ontmaskerd tot het kleine bolletje kunstmatige zoetigheidsuiker. Van al mijn zoete bravoure is alleen nog het stokje over.

En ik durf dit ook eigenlijk helemaal niet. Met iemand die ik gewoon leuk vind durf ik alles. Er valt namelijk  niets te verliezen. Maar het mooie monster dat nu naast me ligt kan me echt pijn gaan doen.

Misschien gaat liefde wel niet om iets willen ontvangen, maar om iets willen geven.

  “Als jij zo plotseling dood zou gaan dan zou ik gewoon mijn spullen pakken en heel vroeg wegfietsen. Men zou wel DNA enzo vinden, maar van wie?…tja…dat weet niemand. Ik zou het wel erg klote vinden als je dood zou gaan, ik begin je net een beetje te leuk te vinden om zo levenloos achter te moeten laten. Maar in zo’n situatie laat je mij niet echt een keus hè! ”, zegt ze.  Zachtjes krult ze haar lichaam tegen het mijne.

En met haar krullen verdwijnt mijn weerstand. Ik ga dit doen. Risico’s nemen om oprechte en warme belangstelling te tonen in haar. Misschien gaat liefde wel niet om iets willen ontvangen, maar om iets willen geven. De Dikke van Dale deelt in ieder geval die mening. Hoe lang ze blijft liggen weet ik niet, maar ze ligt er nu.

Dus ik krul terug.

Geschreven door Budhi blogger: Karsten

Goddamn, ik heb nul benul wat het vandaag gaat worden. En dan ben ik nog slechts bezig met de vorm. Als ik daar überhaupt al uit kom, beland ik straks bij de tweede horde: de kleur. Een onmogelijke keuze op dagen als deze. Te kleurig past niet bij mijn stemming; vandaag hoef ik even niet de flamboyante pauw uit te hangen. Te neutraal stemt me weer niet vrolijk genoeg en te stoer staat weer totaal haaks op hoe ik me op dit twijfelachtige moment voel.

Nee! Niet uitgerekend nu! Die fucking afro van me laat me ook altijd op de verkeerde momenten in de steek.

Afspraakjes moet ik nooit meer op maandag plannen.
Onmiddellijk alles loslaten en meteen iets anders gaan doen.
Badkamer in!
Wat een waardeloos licht.
Waarom heb ik er ooit gekozen om er een 60 watt lampje in te doen? Het lijkt wel een H&M-kleedhok.

Niets van aantrekken. Doorgaan! Er moet tenslotte gescoord worden.
Stoppels zijn gelukkig precies goed. Niet te shabby, niet te gladjes. Jackpot!
Sportlife preventief in mijn achterzak.
Tenslotte nog een kleine Rambo-check . . .

Even strijken dus. . .  bevochtigen. . . doorstrijken. Whoeha, het lijkt wel voorspel.

Nee! Niet uitgerekend nu! Die fucking afro van me laat me ook altijd op de verkeerde momenten in de steek. Van boven ingezakt en pluizig aan de zijkanten. Ik duik wel weer even onder de douche. Wat een mazzel dat ik al wat eerder begon.

 Natmaken, uitkammen, spoelen en meteen maar even het mes tegen de oksels nu ik toch onder de douche sta.
Klaar!
Föhnen die handel.
Ik denk dat ik toch maar een beetje excentriek ga. Zo heeft ze me tenslotte leren kennen.

Ik haat strijken. Ik haat strijken. Ik haat strijken.
Even strijken dus. . .  bevochtigen. . . doorstrijken. Whoeha, het lijkt wel voorspel.
Zo, het haantje heeft zijn kam weer op. Nu als de sodemieter naar mijn fiets.

Alleen die lach… ze grinnikt een beetje als een provinciebakvis.

 Ongelooflijk, degene die het centraal station bedacht heeft, was duidelijk geen fietser. Waar raak ik mijn ros kwijt? Als ik hem aan die palen zet, komt die fietsknipmaffia hem weer weg halen. Straks ben ik nog te laat! Onder de brug dan maar. Ze wacht vast wel even.

 Godzijdank, een vrij rek. Op naar het meetingpoint. Niet te hard door te gangen. Daar gaat deze boy alleen maar van zweten en ik wil wel fris en ontspannen aankomen.

Ah, daar staat ze al! Eigenlijk is ze best wel een beetje stijfjes. Ze heeft wel een goed lichaam, ik kan niet anders zeggen. Alleen die lach… ze grinnikt een beetje als een provinciebakvis. Aan de andere kant kan ik wel om haar lachen. Misschien als ik nog dronk, zou ik nog wel een nachtje plezier met haar kunnen hebben.

 Eigenlijk kan ik dit niet maken. Ik moet geen valse verwachtingen scheppen. Ze vind me volgens mij wel heel erg leuk en ik zoek alleen avontuur. En om alleen maar mijn lusten op iemand bot te vieren. . .  die tijd heb ik onderhand wel gehad.

“Holy moley, wat zie jij er smokin hot uit. Jij bent precies wat ik nodig heb om deze stad een vleugje kleur te geven.

Waarom doe ik dit in hemelsnaam? Ik ben niet zoekende. Ik wil alleen maar rust en wil daar ook helemaal geen mensen in mee trekken. Ze is gewoon te gemakkelijk. Dat is het! Ik ben daar gewoon nog altijd gevoelig voor en wil dan zo graag zien hoe ver ik kan gaan. Deze keer niet. Al dat gedoe. Het zit gewoon niet meer in me om dat te doen en ik schaam me er eigenlijk helemaal niet meer voor. Ik zorg gewoon voor een leuke avond voor ons beiden en zet haar heel galant vanavond weer af op het station. Zo neem ik me voor…

 ”Hey mister” hoor ik haar uitgelaten zeggen en ze vliegt me om de hals. Ik til haar een stukje op:
“Holy moley, wat zie jij er smokin hot uit. Jij bent precies wat ik nodig heb om deze stad een vleugje kleur te geven. Laten we geschiedenis gaan schrijven. Heb je een beetje leuke dag achter de rug?’

Ik ben echt niets van plan, maar ik denk dat ik toch hoognodig eens iets aan dat babbeltje zal moeten doen om te voorkomen dat ik in de toekomst die indruk blijf wekken.

Geschreven door Budhiblogger Nils

De deuren van mijn bolide staan al jaren open. De sloten zijn zo erg vernaggeld door gespuis uit mijn wijk dat ze niet eens meer dicht kunnen.

Met een glimlach van oor tot oor wandel ik door naar mijn auto. Ik geniet, het lijkt wel of er een last van me af is gevallen. Rare gewaarwording. Mijn sentiment wordt, aangekomen bij mijn Twingo, alleen maar versterkt. In een oogopslag zie ik dat het frontje van mijn cd-speler nog in de cd-speler zit. Wat een kluns ben ik. De deuren van mijn bolide staan al jaren open. De sloten zijn zo erg vernaggeld door gespuis uit mijn wijk dat ze niet eens meer dicht kunnen. Ik reken snel uit dat ik mijn auto al meer dan een week niet heb gebruikt. Er zijn vast honderden mensen mijn auto gepasseerd en niemand voelde de ‘urge’ mijn cd-speler te jatten. Een golf van opluchting knettert door me heen.

Helemaal gelukkig stap ik in. Ik schuif het dak van de Twingo helemaal open. De eerste zonnestralen van de dag warmen mijn wangen op. In het spiegeltje van mijn zonnescherm bekijk ik mezelf. Ik straal.

Geschreven door Budhiblogger: Elles

Kunt u uw kin tegen uw borst drukken? Nee, ik heb een telefoon in mijn hand dus dat is wat lastig.

Probeer dan maar eens een gesprek te voeren in deze staat; ik heb griep, ja, knallende hoofdpijn, koorts. Ben kort van begrip en aan de andere kant van de telefoon een jongen die mij met een dik Iers accent vraagt of ik in Engeland ben of bij een GP (general practician = huisarts) sta ingeschreven. Ja. Heb ik een ambulance nodig? Nee. Wist u dat misbruik van deze service strafbaar is? Ja, dat hadden ze me al verteld tijdens de ellenlange boodschap voor ik met je doorgeschakeld werd. Wat zegt u? U heeft steken in uw borst? Nee, geen steken in mijn borst, ik zei….ach laat ook maar. Ok, geen chestpains. Kunt u uw kin tegen uw borst drukken? Nee, ik heb een telefoon in mijn hand dus dat is wat lastig. Weet u zeker dat u geen ambulance nodig heeft? Ja. Wat, u heeft een ambulance nodig?? Nee, nee, ik kan mijn kin wel tegen mijn borst drukken. Geen paniek. Ok, heeft u hoofdpijn? Barstende koppijn. Oeh, vervelend. Hoge koorts? Ja, ik heb koorts. Ai… alsof ik terminale kanker heb gaat hij verder. Bent u moe? Inmiddels wel, ja. Wat zegt u? Ja, ik ben doodmoe… Ojee. Spier- en gewrichtspijn? Alsof ik door een bus ben aangereden. En dan de killer, die ging als volgt in het Engels:

‘Is there perhaps anyone else I can speak to, sir? You seem a little disturbed…’

‘And what is your county?’ Wat betekent, in welke provincie woont u? En ik denken: Country.. dus ik zeg;
‘I’m from Holland, I’m Dutch.’
‘Oh sorry, did you say you’re in Holland? We can only help you when you’re in England!!’
‘But I am in England!’
‘You said Holland!?’

‘Yes you asked me for my country.’
‘Is there perhaps anyone else I can speak to, sir? You seem a little disturbed…’
‘No there isn’t!! Sorry, is there any chance you can perhaps slow down a little? I’m in bed with a raging fever and a banging headache and I struggle understanding your accent. That’s not a criticism but a fact and I apologise beforehand….’

‘Okay, I read that out to you: U for uniform, P for pappa, C for charlie, E for echo, I for for Iowa, N for November and E’

Stilte…
‘Yes sir, I will do my best.’
‘Great.’
‘Now, can you tell me your county?’
‘Ah, my county! Yes, I’m in London!!’

‘Can you give me your postcode.’
‘Yes, I can.’ (weggelaten)
‘First line of your address?’
‘Upcerne street.’
‘Sorry, can you repeat that?’

‘Yes, Upcerne Street.’
‘Do I spell that U-P-S-A-I-N-U?’
‘No, that is U-P-C!-E!-R, not an I, N for Nicholas and E for, wel you know, erm, Echo yes!’ (In het iers klinken de I en de R griezelig hetzelfde, helemaal in mijn toestand…)
‘Okay, I read that out to you: U for uniform, P for pappa, C for charlie, E for echo, I for for Iowa, N for November and E’

for Echo?…
‘NO! The I is not an Iowa. It’s R, for Romeo…’
‘But there is no R in the street name sir?’
‘There isn’t now, not the way you spelled it but there should be.’
‘Ok, it should be UpceRne then?’

‘Yes, that is correct.’
‘Let me read that out to you again….’
‘Can you please get on with it???’
‘Sorry?’
‘Do I need drugs? Tell me what I need to do or what you think I have?’

Buiten is het weer eens lekker warm, goed hoor. Waarom krijg ik uitgerekend nu de griep in de zomer? Het is niet eerlijk…

‘Well, by the sound of it you may have contracted swine flu and we recommend you stay in bed and drink plenty of liquids. Don’t go to your GP. I’m going to give you an Anti Viral Collection point nearest to you for you to collect Tamiflu.’
‘And how do I collect that if I’m not allowed to go there?’
‘Can’t you send someone else?’
‘Well, yes I can.’

 Toen gaf hij me een referentienummer dat mij toegang gaf tot een gratis receptje Tamiflu. Die is vanochtend, gelukkig, opgehaald door mijn grote vriend Earl. Met veel pijn en moeite aangezien de ‘nearest point’ ergens in North Kensington is. In ieder geval lig ik nu in mijn mandje met een rammende pijn aan mijn kop. Buiten is het weer eens lekker warm, goed hoor. Waarom krijg ik uitgerekend nu de griep in de zomer? Het is niet eerlijk…

Geschreven door Budhilezer: Mordechai