Maar ik niet. Ik wacht op de wind.

Normaal gaat wachten we op rokjesdag. Op het vieren van de lente.
Vruchtbaarheid en van dat al.
Samen vieren dat we die koude donkere tijden weer hebben doorstaan.
Samen genieten van zon, zee en strand. Van twister in het park. Van picknicken en lange zwoele avonden met onze geliefden.

Maar ik niet. Ik wacht op de wind.

Normaal mogen we ontspannen. En daar naar uitkijken. Naar weekenden weg en een biertje in de zon.
Genieten van het langer licht, van de geur van zonnebrand en ozon op onze huid.
Normaal genieten we als zonnekoningen, nee als zonaanbidders.
En staat alles in het teken van het zo lang mogelijk hebben van deze vorm van geluk. Want daar hebben we recht op, dat is wat we willen.

Maar ik niet meer.

Ik wil herfst. Ik wil guur en bitterkoud. Gevoelloze tenen en tintel in mijn vingers. De kou om mijn lijf en de wind die met zo’n kracht de zuurstof in mijn gezicht stuwt dat het er in tranen uitkomt. Bladeren die hun tijdelijkheid kracht bijzetten door nog één keer te stralen in alle kleuren van de regenboog.
Ik bid voor regen, nee, voor stort. Dat de hemel zich in al zijn natheid over mij heen mag storten. En mij schoon zal wassen van alle zomerlui dat aan mij kleeft.
En dat het donker mag zijn. Dat de lange donkere nachten mij de rust zullen geven die de zon niet kan verdragen.Dat ik in die rust weer mag dromen en een glimp mag herkennen van de dromen van vroeger.
En dat ik mag ontwaken. Dat ik mag ontwaken en zuurstof mag proeven in de knispervroegte van een gure herfstdag.
Dat ik mag werken.
Niet om toe te kunnen leven naar een nieuwe lente of om de winter door te komen. Maar om bevrijdt te zijn van de zon en haar dwingende comfort.
Dat ik mag bouwen aan iets dat langer duurt dan het weekend en sterker zal zijn dan mijn dwang om te ontspannen.
Dat de wind mij nieuw leven in zal blazen en mij zal meenemen naar nieuwe plekken van inspiratie en moed. Moed om de dingen te doen die ik al zo lang uitstel en inspiratie om dat op een zo goed mogelijke wijze te doen.

Ik ben er klaar mee. Jullie mogen alles hebben. De graden Celsius, de stralen op het terras en de lome avondjes in het park.

Ik… Ik wacht op de wind.

Geschreven door Karsten

Kijk, sinds dat de mens enige vorm van collectief geheugen heeft zijn ze er al: Helden. Mannelijke helden, wel te verstaan.
Er wordt over hen verteld in legendes, sagen en mythen. Van Achilles, Simson en King Arthur tot Frodo, William Wallace en John Mclain. Om over superhelden als Batman en Spiderman nog maar te zwijgen.
Welkom in de ellende die mannenheldendom heet.

Om een mannenheld te zijn moet je namelijk aan een aantal voorwaarden voldoen.
Om te beginnen moet je door een ongekende mate van lijden heen gaan. Bij voorkeur tegen je eigen wil in en het is nog beter als je het een beetje over jezelf afroept. Lastig karakter, drank probleem, dat soort dingen.
Je huis moet worden afgebrand, je vrouw verkracht door mannen met snorren en pukkels. Je kinderen vermoord door schoften met een ooglapje. Je zus ontvoerd en je ouders hebben je (uiteraard ten onrechte) verstoten. Kortom: kut.
Zelf worstel je met een complex over wie je bent en of je wel goed genoeg bent en hou je weinig van jezelf. Daarnaast onderga je als echte held een ongekende hoeveelheid fysieke pijn.
Je wordt gemarteld, voor de leeuwen worden gegooid, tot zelfmoord gedwongen door een ring of je eindigt met je blauw geverfde hoofd op een houten blok terwijl ze je darmen er langzaam uittrekken.

Zelfs superhelden hebben het niet makkelijk. Superman kan niet terug naar zijn thuisplaneet, Spiderman kan geen vriendin hebben omdat dat te gevaarlijk is en Batman zit opgescheept met Robin.

Lijden zal je en als het even kan: veel!

En al dat lijden omdat de wereld je nodig heeft.
Al dat lijden omdat er de hoop is dat je zal opstaan tegen onrecht, dat je de lasten van de wereld op je schouders neemt en ze in alle nederigheid draagt. Dat je recht en eer zal herstellen en dat je je eigen leven in dienst stelt van een wereld die waarschijnlijk je niet eens dankbaar zal zijn. En in dit alles draag je met de rust en het vertrouwen van een zelfverzekerde doch bescheiden man.

En dan stel jij de vraag wie ik wil zijn!!??

Misschien wel iets anders zijn dan een held. Waar helden zijn, zijn ook lafaards of beter gezegd : antihelden. De laatste jaren bieden veelal series een rijke keuze aan dit soort figuren. Zeg maar de Hank Moodys onder de archetypen.
Mannen die niet meer de lasten dragen van de hele wereld, van hun omgeving of van een of andere God die hun opdrachten geeft. Ze zijn alleen bezig met zichzelf. Heerlijk.

Neem nou Don Draper. Hij heeft een gezin, mooie vrouw, leuke baan, goede kop. Kan drinken en roken op zijn werkplek. Neukt er af en toe een beetje bij zonder enige vorm van wroeging. En is daarnaast principieel en rechtvaardig met een randje zelfzuchtigheid. Net genoeg om interessant te zijn, net niet te veel om vervelend te zijn. Kortom: De ideale man.
Althans in het eerste seizoen.
In seizoen twee (ik neem aan dat de meeste die al hebben gezien) brokkelt het langzaam af. Trauma’s komen omhoog en wrok en wroeging nemen de overhand. Eigen glazen worden ingegooid en moraal komt om de hoek kijken. Het gaat helemaal niet de goede kant op.
En dan komt seizoen drie…laat ik dit zeggen voor degene die het nog niet gezien hebben…het gaat niet goed met Don.

Dus eigenlijk maakt het niet uit of je als man een held bent of niet. Het loopt sowieso slecht met je af, omdat je uiteindelijk te maken krijgt met…jezelf.

Dus op je vraag wie ik zou willen zijn als ik een superheld mocht zijn is mijn antwoord kort, simpel en duidelijk:

Pippi Langkous!

Geschreven door Karstn

Ik heb uitstelgedrag tot een kunstvorm weten te verheffen.
Wederom heb ik een volledige dag weten uit te stellen wat ik eigenlijk zou moeten doen. Sterker nog; wat ik eigenlijk zou willen doen.

Ken je dat gevoel?
Dat je iets niet doet wat je graag wil gaan doen, om iets te gaan doen wat je eigenlijk helemaal niet wil doen.
Tuurlijk moet je je huisje opknappen in de zomer en even op vakantie. Dan echt even een weekje weer aarden en uiteraard wat kwali-tijd hebben met je vrienden en familie.
Sporten is belangrijk. Het journaal kijken, bijblijven is belangrijk! Nova, Knevel en van den brink, the Dog Whisperer, Two and a half man, De herhaling van the Dog Whisperer.

Mijn vrienden vragen terecht of ik het dan wel echt wil doen. En ik twijfel soms ook. Kijk, als een vriend van mij zegt dat hij graag wil afvallen, maar ik zie hem steeds snoepen geloof ik er ook geen zak van. Maar toch wil ik. Ik wil wel!

Maar wat is het dan? Wat is het dat ik niet ga doen wat ik wil doen.
Waarom stop ik zoveel energie in het uistellen en vermijden van het uitvoeren van mijn passie?
Zou het faalangst zijn? Of een andere populaire psych term?
Dat het misschien tegenvalt, dat de droom alstijd prettiger is dan een tegenvallende realiteit?
Of is het onderdeel van het artistieke proces? Wat wel de meest makkelijke oplossing lijkt. De gekwelde artiest.

Of anders schrijf ik er gewoon een onsamenhangende column over. Dan kan natuurlijk ook.
Doe ik een beetje semi-zielig, terwijl ik toch nog een bepaalde kracht laat zien in mijn humor en zelfreflectie. Beginnen met een leuk inleidinkje, dan de kern van mijn probleem helder neerleggen en dan zou ik afsluiten met een mooie tegelwijsheid zoiets als:

Accepteer wat je niet kan veranderen en verander wat je niet kan accepteren.
En vind de wijsheid om het verschil tussen de twee te herkennen.

Ja dat zou mooi zijn.
Mooi als het zelf zou geloven.

Kortom:
Met mij valt momenteel geen land te bezeilen. Zelfs niet een zee.

Geschreven door Karstn

Ik snap het

“Toen ik hier met je opa kwam wonen was dit nog een nette buurt. Iedereen zei elkaar gedag, maar nu met al die bruinen, nee hoor, iedereen loopt gewoon door.
Natuurlijk zitten er ook goeie tussen. Zaterdag, toen ik terugkwam uit het ziekenhuis, nam ik een taxi. Zo’n Mercedes. Zat ik ook naast zo’n bruine. Een hele vriendelijke. Vijftien euro tachtig. Van het ziekenhuis helemaal naar huis. Is dat duur vijftien euro tachtig?

Bij de stoplichten rechts.

Toen ik terugkwam liep ik naar die Hindoestaan of Moslimees of wat het tegenwoordig ook allemaal mag zijn en heb ik een patatje gehaald en zo’n broodje met zo’n ding. Zo’n gefrituurd ding, hoe heet dat nou, een kroket! Vijf euro, ik ga morgen weer. Ja, voor jezelf ga ik niet koken. Drie piepers in een pannetje, dat is toch zinloos.
Kijk nou uit, het werd oranje!
Een vriend van opa had ook een Mercedes vroeger, zo’n grote. Stond ie op een dag voor de deur zegt ie: “ Instappen Aaltje”. Mocht ik in die grote slee. De hele buurt dacht dat ik een andere vent had. Hahaha.
Nico was meer van de degelijke auto’s, hij heeft zijn hele leven alleen maar volkswagen gereden. Hij was gister boos, omdat ik de autosleutels niet had meegenomen. We hebben al drie jaar geen auto meer! De schat is helemaal van z’n pad.
Ik had toen het Nederlands elftal de eerste wedstrijd moest spelen alles voor m klaargezet. Nootjes enzo en alles. Toen kreeg ik vlak voor de wedstrijd een aanval. Hij zat helemaal onder. Heb ik uiteindelijk met 112 gebeld, kwamen ze ‘m halen.
Moest ie met een takel via het raam naar buiten omdat ze m niet via de trap konden vervoeren. Allemaal lampen om m’n flat, het leek wel een kermis. Hier rechts.
Je vader weet zo goed de weg in Den Haag! Net Nico. Hij mag dan de weg kwijt zijn, maar de weg is ie nooit kwijt, snap je Moos?”

Ik snap het

“Hij heeft wel een mooi uitzicht zo op de negende etage, toch? Staat links van het ziekenhuis een gebouw, dat witte gebouw met die punt. T lijkt net op een schip. Zegt ie dat ie de hele dag bootjes heeft zitten kijken. In het begin lach je erom, maar dat doe ik niet meer. Hij heeft dan toch door dat we om hem lachen. Ik praat nu maar gewoon mee.

Hij komt niet meer terug, dat weet ik nu al.
Ze zeggen dat hij verzorging nodig heeft. Hier stonden ook van die rozen. Toen ik thuis kwam heb ik alleen maar gehuild. Ik zal wel moe zijn geweest. Tis dan toch een lange dag. Hij heeft het hele WK zo aan zich voorbij laten gaan. Heb de wedstrijden op zijn kamer nog wel aangezet voor m, maar hij zei dat het hem niets kon interesseren. Nee, het gaat niet goed.
En dan hier links, dan kan je daar pakeren.
Hier stond vroeger een viskraam, haalde we elke vrijdag een harinkje. De lekkerste vis van West.
Alles gaat weg.

Bedankt Moosje en kijk maar of het lukt om van de week nog een keer te komen. Ik kan je ook telefonisch op de hoogte houden hoe het met opa gaat, die ouwe gaat toch nergens heen.”

Ik doe de deur voor haar open en geef haar een dikke zoen.

“Oud worden is leuk, oud zijn niet.”

“Snap je Moosje”

Geschreven door Karsten

Het begon al bij één van de eerste keren dat ik bij David Lloyd kwam. Ik was net in Oud-West komen wonen en was op zoek naar een nieuwe sportschool. David Lloyd zag er chique uit, dus ik werd lid.
Terwijl ik voor het gesloten poortje sta en zoek naar mijn pasje begint een vrouw een praatje met me. Ik ben altijd in voor een praatje. Ze heet Margrethe, want dat staat op haar naambordje. Ze werkt hier. Een leuke spontane, semi-aantrekkelijke vrouw van achter in de dertig. We maken een praatje, blablabla, ik vind mijn pasje en ik ga naar binnen. Bij het verlaten van het gebouw lach ik nog vriendelijk naar haar waarop zij mij naroept: “Tot de volgende keer buurman.”
Ik besluit dat dit een Amsterdams dingetje is en besluit het meteen te adopteren. “Later buurvrouw”, hoor ik mezelf terug jengelen.

Bij mijn volgende bezoek staat Greet (want zo noemen vrienden haar..) bij de balie. Met een andere vrouw. Minder aantrekkelijk. Net zo oud.
We zeggen hallo en blablabla en zij zegt tegen die andere vrouw dat ik haar buurman ben. Dat we in een leuke buurt wonen en dat ik een geweldige buurman ben. Ik ben gevleid.
Ik vind mijn pasje, blablabla en verdwijn door het poortje. Ben ik misschien echt haar buurman? Zou ze bij mij op het plein wonen? Zou ze mij hebben gezien en ik haar niet? Ze zal het wel weten.

Na een klein jaar van blablabla komt ze op een dag naar me toe en zegt: “Nou nou buurman, jij maakt er thuis ook een zooitje van!” Ik kijk haar verbaast aan. “Jaha je mag wel eens opruimen en die voortuin kan ook wel eens een schoffel gebruiken..whahahaha…”
Al lachend loopt ze door en ik sta verbouwereerd naar mijn pasje te grabbelen. Ik woon op één hoog. Ik kán haar buurman niet zijn. Zij denkt dat ik iemand anders ben! Zij denkt dat ik iemand anders ben en ik heb al een jaar gedaan alsof dat ook zo is.
Nou ja, gedaan alsof… Ik wist het toch niet? Ik zag dat mens nooit bij mij in de buurt en ze was vriendelijk. Het is lastig om een vriendelijk mens te vertellen dat ze ongelijk heeft.

Dit duurt nu bijna 4 jaar. In die 4 jaar heb ik twee bevallingen in geuren en kleuren mogen aanhoren, haar relatieproblemen met Rob, de hockey perikelen en blablabla.. Ik heb vaak moeten aanhoren dat het een zooi bij mij thuis is en dat ze meerdere keren dames heeft zien vertrekken bij mij thuis in ‘de vroegte’. Laatst zelfs een dame met een kinderzitje op de fiets.
Ik heb alles meegespeeld. Het is immers een aardige vrouw.
En wat kan het kwaad?
Geen kwaad. Tot gister.

Gister sprak ze me weer aan.
Of ik de uitnodiging heb ontvangen. Die heb ik niet ontvangen.
Ze had m in mijn bus gedaan. Ik lieg dat ik nog even goed zal kijken. Ze geeft aan dat het toch echt dit weekend al is. Ik vraag wat er dan zal zijn. Een lente feestje. Voor de hele straat. Ik mag niet ontbreken. Fuck.

Eerlijk zijn. Nu eerlijk zijn.
Straks komt die buurman, ondekt ze dat ik het niet ben, heb ik het gedaan. Staat zij voor schut op haar eigen feestje, bij al haar vriendinnen en ook dat zal dan wel weer mijn schuld zijn. Eerlijk zijn! Nu!

“Greet, ik moet je wat vertellen en dat had ik eerder moeten doen.”
Ik ben niet je buurman, ik kan dus niet komen op je feest, je denkt al 3 jaar dat ik…en blablabla.
Met haar bruine amandelvormig ogen kijkt ze me glazig aan. Haar mond tuit zich als een babytje dat zoekt naar een tepel. Dan breekt opeens een brede glimlach op haar gezicht!
“Whahahaa! Jij denkt zeker dat het een saai buurtfeest wordt, jij gekkert! Nou ik zorg wel dat het leuk wordt hoor! Jij kent mij niet zoals ik vroeger was, van voor Rob en de kinderen. Nou…whahaha!
Neeheej, jij komt hier niet onder uit jongeman. Ik heb al mijn vriendinnen over je vertelt en ze kijken er erg naar uit om mijn sterke buurman te ontmoeten. Het wordt een knalfuif “

Ik heb mijn pasje in één keer gevonden.

Dan moet je het zelf maar weten. Je mag dan vriendelijk zijn, maar je blijft wel een domme kut.

Geschreven door Karsten

Voor de stadse jonge hippe vrouw die eigenlijk slimmer is dan haar mannelijke equivalent. Nou ja, slimmer, bewuster. Ja.

De stadse jonge hippe vrouw leeft namelijk in het nu en leeft bewust. Is één met haar Oikos en staat in contact met haar spirituele en emotionele kanten.

De stadse jonge hippe vrouw leest glossy’s met woorden als mindfulness en wellness. Die Chai thee drinkt en Groen Links stemt.

De stadse jonge hippe vrouw die op haar Johnny Loco met bloemenmandje of op haar bakfiets vol hippe kinderkapseltjes de fietspaden in het centrum blokkeert. Die in hun hippe (te) grote tassen uren zoet zijn met het zoeken naar sleutels of telefoon.

Maandverband met kamille, wasverzachters met lentebloesem en caloriearme ontbijtvlokken wervelen om de stadse jonge hippe vrouw heen

De stadse jonge hippe vrouw die al vanaf haar tienerjaren worstelt met het zoeken naar een zinvolle carrière en een zingevende relatie. De stadse jonge hippe vrouw heeft namelijk niet makkelijk. Al zal ze dat zelf zelden tot nooit toegeven. Dat kan namelijk niet.

Marketingmachines draaien op volle toeren voor de stadse jonge hippe vrouw. Koolzuurdrankjes met 50% water, maandverband met kamille, wasverzachters met lentebloesem en caloriearme ontbijtvlokken wervelen om de stadse jonge hippe vrouw heen.

Op televisie, in de tramhokjes waar dan ook wordt de stadse jonge hippe vrouw omringd met producten die enkel voor haar zijn bedoeld. De stadse jonge hippe vrouw is het centrum is van het universum en vind dat ook volkomen terecht.

En niet alleen in de reguliere reclamestromen bevindt zij zich aan de kern, maar binnen de seksueel getinte branche is zij ook degene die het middelpunt is.

Waar ik als man kan kiezen uit een masturbeer ei, een plastic omhooggestrekt kontje, een opblaasschaap en 15 zalfjes waar mijn lid groter van wordt, kan de stadse jonge hippe vrouw kiezen uit pagina’s vol fallussen, balletjes, ribbeltjes, randjes, ergodynamische kegeltjes, pareltjes, ringen, pluggen, riempjes, zalfjes en tuigjes.

Het mag de stadse jonge hippe vrouw op seksueel gebied aan niets ontbreken en dat doet het ook niet. Sterker nog een kleine la vol met dit soort producten is vereist voor de stadse jonge hippe vrouw.

Haar relatie die bestaat uit tactisch opgebouwde afspraken tussen haar metrovriendje en haar autonome ik

Dus ik stel me zo voor dat op deze maandagavond de stadse jonge hippe vrouw (omringd met haar wellnessproducten en caloriearme drankjes) kijkt naar de tv. Naar programma’s waar zij zich in kan herkennen.  En dat ze dan nadenkt. Reflecteert kun je wel zeggen. Over het Nu. En ik kan me zo voorstellen dat de stress haar op een gegeven moment naar de keel vliegt. Haar baan. De verwachting van haar ouders. Haar vriendinnen die ook van alles vinden. Haar lichaam dat niet slanker wordt. Haar door het feminisme ontnomen kinderwens. Haar relatie die bestaat uit tactisch opgebouwde afspraken tussen haar metrovriendje en haar autonome ik. Het liefst zou ze hem in de armen vliegen en huilend toe schreeuwen: “Bescherm mij tegen die boze enge grote wereld. Sluit mij op in je kasteel en zorg voor mij! Kam mijn haar en bevredig mij elke avond.”

Maar ja, dat doe je natuurlijk niet als stadse jonge hippe vrouw. Je bent immers een independent woman.

Dus ik stel me zo voor dat er tussen Floor Faber en het slapen gaan even de mintgroene Tarzan II (met pareltjes en ribbeltjes op precies de goede plekken en een kleine vertakking om de clitoris optimaal te stimuleren) plakkerig uit het nachtkastje wordt getrokken. En dat na 2 minuten trillen de stadse jonge hippe vrouw heerlijk ontspannen in slaap valt.

En ik zit nog steeds op de bank. En ik besef me dat er in het licht van het bovenstaande mij maar één ding te doen staat. Ik pak mijn laptop en zoek wat geschikte lesbieporno. Het liefst iets met een blonde en een brunette en iets met schooluniformen. En dat ik dan zonder pareltjes of ribbeltjes, gewoon ouderwets de hand aan mijzelf sla. Niet uit frustratie of drang, niet uit nood en zonder enige vorm van haast. Gewoon zoals wij het al eeuwen hebben gedaan. Gewoon even de tijd nemen omdat er geen zak op tv is. En dan op tijd klaar zijn voor het sport journaal met Tione van Peperstraten. Dat wel.

En dat gun ik de stadse jonge hippe vrouw. Gewoon even ouderwets masturberen. Gewoon met de hand en niet uit frustratie en niks met batterijen. Gewoon zoals het ooit is bedacht door een holbewoner die keek naar pikante muurtekeningen in zijn grot terwijl zijn vrouw op een of andere pluk mos zat ongesteld te wezen. Gewoon uit pure verveling.

Ja was het maar zo simpel. De stadse jonge hippe vrouw heeft geen tijd voor verveling. Laat staan voor ouderwets.

Ik wens jullie veel sterkte. Wij vermaken ons wel.

Geschreven door Karsten

Welke straat ik ook insla, ik heb non-stop wind tegen. Ik had alles goed ruim gepland. Maandag en dinsdag korte film opnemen, woensdag monteren en dan donderdag design en opsturen. Oké het was een beetje strak, maar er was genoeg ruimte. Nou ja, ruimte. Er was tijd om alles te doen. En er mocht niets fout gaan. Wat kon er nou in hemelsnaam fout gaat? Dit dus.

Op weg naar de volgende kopieshop. Het is 17:31 uur en voor 18:00 uur moet mijn aanvraag met promotie DVD voor mijn nieuwe voorstelling voor het Fringe festival op de post. De DVD moet worden voorzien van een omslag. Een foto die ik moet printen. Het is 17:32.

Ik wist dat de toner al tegen zijn eind liep. De printer had al een paar maal lopen sputteren, maar dan drukte ik op OK en dan printte die alsnog. Niets aan de hand. Maar uitgerekend nu. Uitgerekend als het ECHT niet kan… uiteraard dan is ie echt leeg.

Ik had toner kunnen kopen, maar ik dacht vanmiddag dat dit sneller zou zijn. Ik had het mis. En daarom ben ik nu op weg naar de derde shop van vandaag. Als een toner-junkie op zoek naar zijn inktfix.

Ondertussen maak ik me zorgen of ik wordt toegelaten. Of het goed genoeg is. Of men het wel mooi gaat vinden.

En als ik weer links af sla en door de Haarlemmer Houttuinen sjees lijkt alle chaos even tot stilstand te komen.  Terwijl ik met al mijn tomeloze ambitie mijn trappers mishandel, fiets ik langs een klein voetbalpleintje.

In de hoek van de bekooide ruimte ligt een schooltas. Midden op het plein staat een jongen. Een jongen met een bal. Hij legt de bal neer, neemt een aanloop en geeft hij de bal een peer. De bal suist richting het stalen doel en keert zonder rancune terug naar de jongen. De jongen geeft als de bal, die weer bij zijn voeten is beland, wederom een trap.  De bal suist wederom richting goal. Terwijl ik voorbij het veldje fiets kan ik me voorstellen dat dit ritueel nog enige keren herhaald zal worden.

En dan besef ik me dat de hele essentie van mij en mijn ambities valt samen te vatten in dit ene beeld.

Een jongen die tegen een balt trapt die net zo hard weer terug komt. Om vervolgens met exact hetzelfde enthousiasme die bal weer weg te trappen. En dan een schooltas verwaarloosd in de hoek.

Om 17:57 schop ik mijn DVD met foto op de bus.

Geschreven door Karsten

Het is zo koud en ik ben op weg naar jou. Ik hoor dat je een nieuwe vriend hebt en ik probeer blij voor je te zijn. Ik ben op weg om nog 1 keer met je te praten, om nog 1 keer elkaar hypocriet in de ogen te kijken en te zeggen dat ik je het beste gun. Vandaag hoorde ik dat je volgende week gaat trouwen. Ik probeer te hopen dat jullie dag zonnig zal zijn en dat er geen rode wijn over je jurk zal komen.

Dat de muren in jullie nieuwe huis schimmelvrij zullen blijven en jullie vakantiefoto’s altijd van een hoge pixeldichtheid mogen zijn

Begrijp me niet verkeerd. Ik gun je een mooi leven. Ik hoop dat je ochtenden vruchtbaar zullen zijn, je middagen rijk van zon en je avonden zich mogen vullen met de rijkdom van kinderen, vrienden en familie om een dampende tafel vol spijs en drank. Dat de stappen die je zet en de dingen die je doet gezegend zullen zijn en dat gezondheid je mag dienen elke dag van je leven. Dat je tieten niet zullen zakken en je kont vrij zal blijven van elke vorm van pok of dal. Dat je haar vol mag blijven en mag dansen in de wind. Dat je buik na de bevallingen weer striemvrij op het strand getoond kan worden. Dat je bakfiets nooit stuk zal gaan en zijn Prius altijd belastingvoordeel op mag leveren. Dat jullie eieren altijd salmonellavrij mogen zijn. Dat je kinderen naar een pedofielvrije school mogen gaan en zowel intellectueel als artistiek hoge ogen zullen gooien. Dat hun talent nooit in de weg zal staan van hun beleefdheid en gehoorzaamheid richting hun ouders. Dat ze zullen stralen van geluk als jij hen streng toespreekt, dat ze de woorden van hun vader koesteren als lucifers op een koude dag.

Dat de muren in jullie nieuwe huis schimmelvrij zullen blijven en jullie vakantiefoto’s altijd van een hoge pixeldichtheid mogen zijn. Dat je kookkunsten hem niet zullen verminken of vermoorden en dat jij altijd wakker zal blijven als hij vertelt hoe zijn dag was. Dat jullie samen jullie saaiheid mogen tillen naar ongekende hoogten. Dat het een voorbeeld mag zijn voor vele ongeïnspireerde mensen. Dat jullie voorbeelden mogen zijn dat het hoogste goed in het leven niet geluk is, maar tevredenheid. Dat hij voldoende heeft aan je matige bedprestaties en nooit echt uit de kast zal komen. En dat jullie samen oud mogen worden en tegelijk mogen sterven. Als jullie oud zijn natuurlijk. Dit alles en meer gun ik jullie. Echt. Echt. Echt….

Het is koud en ik ben niet meer op weg naar jou. Ik besluit dat sommige dingen beter onuitgesproken kunnen blijven. Dat genezing niet altijd een herstel betekent maar een verandering. Dat het ons mens maakt als we de bereidheid hebben om ons geluk en onze pijn, onze winst en ons verlies, onze lach en onze traan durven te dragen in stilte. Raar hoe dat werkt met exen. Dat je ze de hemel en de hel tegelijk gunt.

Ik hoop dat je gelukkig wordt met die bril met een streepjestrui.

En ik hoop dat het zaterdag heel hard regent.

Geschreven door Karsten

Het Noodpakket.

Voor tijden van rampen en tegenspoed is het raadzaam een noodpakket samen te stellen. Mocht u nog niet bekend zijn met de inhoud van het pakker dan volgt hieronder een uiteenzetting van het geheel.

De inhoud van een noodpakket:

* Radio op batterijen, afgestemd op de rampenzender, met extra batterijen.

* Zaklamp met extra batterijen.

* Eerstehulpdoos met eerstehulphandboekje.

* Lucifers in waterdichte verpakking.

* Waxinelichtjes.

* Warmhouddekens.

* Gereedschapsset.

* Waarschuwingsfluitje.

* Voorraadje van de medicijnen die u op doktersvoorschrift gebruikt.

* Contant geld en kopieën van identiteitsbewijzen en verzekeringspapieren.

* Reservesleutels van huis en auto.

* Plattegrond van de omgeving, een autokaart en een lijstje met de

telefoonnummers en adressen van mogelijke schuiladressen.

* Desinfecterende handgel.

* Drie liter water per dag per persoon, voor minstens drie dagen.

* Voorraad houdbaar eten voor minstens drie dagen (plus blikopener als het eten in

blik zit).

* Voorraad verzorgingsartikelen: wc-papier, vochtige doekjes, zeep, wasmiddel,

maandverband, tandpasta, tandenborstels.

* Lichte regenponcho per gezinslid.

* Iets om drinkwater mee te vervoeren (fles of jerrycan).

Ik zie al voor me hoe ik, gekleed in warmhouddekens en lichte poncho’s, fluitend op mijn waarschuwingsfluitje mij een weg baan richting een schuilplaats. Het is overal chaos en de lucht is zwart gekleurd. Ik zie hoe ik daar aankom met mijn contant geld en verzekeringspapieren in mijn anus en de reservesleutel van mijn auto aan een touwtje om mijn nek. Hoe ik handenwrijvend met desinfecterende handgel een plekje zoek en met een kruiskopschroevedraaier en waterpastang in een handig openklapbaar bakje op schoot mijn bezwete rug langs de koude muur omlaag laat glijden. Hoe ik in het donker opzoek ga naar de rampenzender (??) en een waxinelichtje. De stem die het slechte nieuws vertelt klinkt gebroken en verslagen. Dit had niemand zien aankomen.

Vanochtend had ik me nog verslapen en besef me nu dat dit misschien het laatste ondergoed is wat ik ooit zal dragen. Tja, het elastiek doet het nog, maar het is geen boxer die mijn moeder zou goedkeuren als ik een ongeluk zou krijgen

Eenmaal een beetje bijgekomen, pak ik mijn waterdichte doosje lucifers en steek zachtjes een lichtje aan. Ik voel hoe een traan langs mijn wang valt, hoe het zout mijn droge lippen nat maakt. Ik heb dorst.

Ik had het net als iedereen hier het zien aankomen, maar ook jij dacht dat het over zou waaien. Dat ze niet zo moesten zeuren. Wilders was geen minister-president geworden, het klimaat had zich hersteld, Noord en Zuid Korea hadden vrede gesloten, Osama was gepakt. Alles kwam altijd goed. Tja, tot vanmiddag. Tot vanmiddag.

Trillerig pak ik een vochtig doekje om mijn neus te snuiten. In de donkere kamer gaan meer waxinelichtjes aan. De lichtjes onthullen gezichten van vage bekenden. Mensen uit de tram, of bij de Albert Heijn. Mensen die ik nog net geen gedag zei. Nu kijk ik hen aan en pijn herkent pijn. Ik kijk verder en ik zie alleen maar mannen. Enkel en alleen mannen. Ja, dat was wel te verwachten.

Het ging ook allemaal zo snel. Vanochtend had ik me nog verslapen en besef me nu dat dit misschien het laatste ondergoed is wat ik ooit zal dragen. Tja, het elastiek doet het nog, maar het is geen boxer die mijn moeder zou goedkeuren als ik een ongeluk zou krijgen. Ik wil weer huilen, maar ik verman me. Ik neemt een slok water. Ik heb nog 2, 90 liter over.

Dagen gaan slok na slok voorbij. De dagen worden weken de weken worden maanden. En dan sta ik opeens weer buiten. Hoe vertel ik iemand dat de aarde niet meer rond is? Dat de vogels echt niet meer vliegen en de zon niet langer straalt?

Boven is alles zwart. Groen groeit op plekken waar eerst beton stond. Ik sta met mijn mannenbroeders schouder aan schouder. Sommigen laten een traan, anderen kunnen een kleine glimlach niet onderdrukken. Een wereld zonder vrouwen. Het heeft zo zijn voordelen, maar leuk is anders. Uiteindelijk gaan we zelf maar schoonmaken.

Na de wederopbouw bouwen wij een monument voor jullie, opdat wij nooit nooit zullen vergeten dat jullie gelijk hadden en wij niet.

Een 50 meter groot gietijzeren toilet prijkt in het centrum van onze nieuwe stad. Onze nieuwe stad met meer voetbalvelden dan winkelcentra en meer kroegen dan kappers.

Naast het toilet staat een grote WC-bril. Hij staat (symbolisch) schuin tegen de pot aan.

Op de bril staat de tekst:

Voor hen die op 10 januari 2016 zijn gevallen

Naast de bril staat een bordje om iedereen te herinneren wat is die dag plaatsvond:

De bril-ramp vond plaats op 10 januari 2016. Door een onverklaarbaar toeval stonden die dag alle WC-brillen ter wereld overeind. Op 13:15 gingen alle vrouwen ter wereld tegelijk naar de WC en vielen allemaal tegelijk in de pot. Door het vacuüm dat ontstond vond er een wereldwijde implosie plaats die tot gevolg had dat alle vrouwen uit de pot werden geblazen. Geen vrouw heeft het overleefd. Wij, als mannen, hebben altijd onderschat wat het gevaar was van het omhoog laten van de bril. Wij dachten dat het wel meeviel. Wij hadden ongelijk en jullie hadden gelijk. Wij zullen tot het einde der tijd moeten leren leven met deze kras op onze ziel.

Uit respect zal geen man ooit nog staand plassen en zullen we elke zondag om één minuut voor zeven een minuut stilte in acht nemen. En het spijt ons.

Geschreven door Karsten

Ik ben de stad ontvlucht en ben bij Utrecht bij Rhijnauwen gestrand. Ik moest hier vanochtend toch in de buurt zijn en ga straks in Utrecht schaatsen kopen. Iets wat ik in geen 20 jaar heb gedaan. Mijn vriendin is er heel goed in.

Vrouw A: Ze moet eigenlijk: Nieuw werk, een nieuw huisje en een nieuwe vent!

Ik zie al voor me hoe ze al lachend dubbele Rietbergers om mee heen drapeert terwijl ik stuntelig en bonkig voor de zoveelste maal in aanraking kom met de oude ondergrond. Het zal een leerzame ervaring worden.

Naast mij zitten twee zwangere vrouwen te praten. Terwijl ik aan het schrijven ben aan een theatertekst vang ik een vlaag van het gesprek op:

Vrouw 1: Ik heb tijdens de zwangerschap niet veel last gehad van hormonen…..denk ik…..

Vrouw 2: Nee, je komt tijdens je hele zwangerschap al heel stabiel over.

Vrouw 1: Nou heb er denk ik een maand last van gehad

Vrouw 2: Als ik er nu zo over nadenk kan ik me maar 3 weken voor de geest halen waarin je enigszins hormonaal overkwam.

Ik probeer weer terug te komen op mijn scherm en begin onverstoorbaar verder te schrijven.

Aan een ander tafeltje zitten 3 vrouwen van mijn leeftijd.:

Vrouw A: Ze moet eigenlijk: Nieuw werk, een nieuw huisje en een nieuwe vent!

Vrouw B: Dat is wel veel voor 1 jaar.

Vrouw C: Nou als ze huisvrouw wordt bij een nieuwe vent kan het allemaal in 1!

Arme vent denk ik en ik probeer door te schrijven. En het lukt aardig.

Een man in corduroy broek met bijpassende vrouw laden 7 kansloze ADHD-projecten uit de auto

De kleur van het licht buiten verandert naarmate de uren verstrijken. De tent wordt rustiger nu de mensen die rond de lunch kwamen weer weg zijn. De rust is zalig.

Even geen afleiding. Geen drukte. Even niets.

Het blijkt ijdele hoop.

Een man in corduroy broek met bijpassende vrouw laden 7 kansloze ADHD-projecten uit de auto. Een kinderfeestje. Gillend en tjirpend rennen ze richting de speelhoek. Ik concludeer dat de wezens net als dolfijnen met sonor hun weg kunnen te bepalen. Een andere verklaring voor het lawaai heb ik niet voor. Meneer en mevrouw Corduroy nemen plaats aan de grote tafel. Zij bestelt 7 pannenkoeken die ze zelf mogen versieren met nog meer ADHD. Voor meneer C. bestelt ze erwtensoep en zelf neemt ze niets. Nee, want ze weet hoe dat gaat. Er blijf altijd wel wat over.

Meneer Corduroy kijkt een beetje sip. Stiekem had hij ook zijn pannenkoek willen versieren. Maar ja, je hebt een corduroywijf en een Volvo.

Het kleine meisje met de bril schreeuwt: Wie heeft er een vlinder!? Wie heeft er een vlinder!? De kleurplaten worden uitgedeeld. Dochter Corduroy is van mening dat alleen zij een vlinder mag want het is haar verjaardag. Het tegenstribbelen van mevrouw C. heeft geen effect. Ondertussen krijgen de kinderen allemaal vrolijke rode glaasjes ADHD met een rietje. Na het verbieden van tikkertje, een huil- en schreeuwpartij van de jarige en het verplichten dat Roy ook echt mee moet mogen doen is het tijd voor de pannenkoeken.

Ik probeer door te schrijven. Maar mijn hersenen weigeren elke vorm van dienst. Het sssssssh-en van meneer C. is minstens zo irritant als het gegil van de ADHD-ertjes. Een roodharig jongetje op de hoek van de tafel heeft ontdekt dat de stroop mooie streepjes maakt op de rugleuning. Zeker als je er daarna poedersuiker overheen gooit. Ik vermoed dat dat Roy is.

Gedecideerd pak ik mijn spullen. Ik moet hier weg. Op naar de rust van de grote stad. Buiten zie ik hoe Roy het patroontje aan het stempelen is op de achterkant van zijn t-shirt.

Eenmaal in de auto weet ik 1 ding zeker:

In 2010 ben ik er nog niet aan toe! En vrees dat als ik een kind krijg hij verdomd veel op Roy zal lijken.

Geschreven door Karsten