Normaal wachten we in ons leven tot de storm gaat liggen.
Op die eerste zonnestraal die door het wolkendek breekt.

Vlak voor het slapen gaan stelt ze mij een, in haar ogen, onnozele vraag: “Als jij een held of een superheld mocht zijn, wie zou je dan willen zijn?”

Ik zit achter mijn bureau en ik denk na waar die uitdrukking nou op slaat.
“Met hem valt geen land te bezeilen”.
Hij is dus blijkbaar een uitzondering. Vandaar de uitdrukking.

“Alles gaat weg.
Hier moet je linksaf.
Kijk die toren, dat was vroeger een kerk. NU staat er alleen nog maar die toren.

Tuurlijk had ik meteen eerlijk moeten zijn.
Tuurlijk had ik gewoon moeten zeggen hoe het zat.
Tuurlijk. Maar dat deed ik niet.

Het is zo’n typische maandagavond. Als zappend concludeer ik dat het complete televisie aanbod integraal is gericht op de stadse jonge hippe vrouw.

En weer trap ik harder. Alsof de duivel mij op de hielen zit fiets ik door de Haarlemmerstraat.