Naast mij rijd een zwarte Audi A4…mooi glimmend met van de chrome stripjes. Ik hou er wel van en kijk eens naar binnen in de auto. Twee donkere ogen kijken terug met een grijns van oor tot oor. Nu heeft een kennisje wel eens een nummer toegegooid gekregen in de file en ik nog nooit, dus lach ik vriendelijk terug en kijk weer voor me.

Na een paar meters voor, en achter hem gereden te hebben kijk ik toch nog eens stiekum naast me…hij staat er weer,zwaait en lacht nogmaals. Ik kan weer een paar meter naar voren en moet lachten om dit ’spelletje’. Hij kan inmiddels verder doorrijden maar blijft naast me staan. Dan gaat ineens zijn raam aan de bijrijders kant naar beneden…hij roept wat en gebaard het een en ander. Ik zet de radio zachter en laat mijn raam ook zakken…het zal me toch niet gebeuren….een file flirt?!! In gedachten streel ik vast mijn eigen ego….het moet niet gekker worden. Ik kijk hem aan en vraag wat hij nu net zei? Hij leunt wat naar voren en zegt: "Schat, je linker remlicht doet het niet…moet je snel even laten maken, zonde als je een bekeuring krijgt! Fijne avond nog!"….en weg is hij…pfffff….hahahaha….zo zie je maar weer, je kunt niet voor een ander denken…

Stom remlicht!

Ik gooi de deur dicht en doe een poging mijn matras op te pakken,het ding is loeizwaar! Ik ook met mijn grote mond, had gewoon die twee aardige mannen dat ding naar boven moeten laten brengen. Hulp aannemen is helemaal niet erg hoor, maar nee…Maaike kan alles zelf! Muts…sta ik dan te kijken. Maar goed, ik zou ik niet zijn als dat matras niet boven zou komen! En inderdaad, na een kwartier ligt hij boven….na een hoop gevloek,nadat hij 3 keer terug naar beneden geschoven is, 5 foto lijstjes van mijn muur af heeft gegooid en ik mijn armen niet meer voel. Pure girl power dit….alleen, heb ik wel besloten dat ik de volgende keer gewoon wel het ‘zwakke’ geslacht ga spelen, en ook ja moet zeggen als het ja moet zijn!

2 weken later zijn de rollen totaal omgedraaid. Zijn mooie praatjes hebben zijn werk gedaan en ben ik degene die snakt naar enige aandacht van zijn kant,maar het blijft ineens akelig stil. Ik vraag me af wat die magische grens nou eigenlijk ook weer was van “he is just not that into you”, 3 dagen? En how in the hell ik weer in deze situatie terecht gekomen ben? Heb ik het niet goed begrepen de laatste keer dat we elkaar zagen? Ik heb uiteindelijk hardop gezegd dat ik hem erg leuk vond, en hij heeft volgens mij hierop met hetzelfde antwoord gereageerd. Nee wacht, ik weet zeker dat hij hierop hetzelfde geantwoord heeft!

Is hij toen gaan stuiteren? Tref ik dat dan weer? Zo’n single vent met een instelling van: ‘doe vooral geen moeite want ik heb ontzettende bindingsangst en dat vertel ik je pas na een maand daten (of niet), want dat daten vind ik hartstikke leuk, maar verder zie ik het allemaal wel’. Schiet mij maar lek.

Na een aantal jaar vrijgezel te zijn ben ik echt niet achterlijk. Ondanks dat doe ik nog wel eens achterlijke dingen. Dus ik waag het erop en stuur hem toch nog een gezellige en vrolijke sms. "Heej knapperd,hoe is het? Ben je druk?" Inmiddels is er sinds die sms een week voorbij in plaats van 3 dagen en nog steeds niks. Hoe moeilijk is het,laat in ieder geval íets horen. “Ik moet je niet, was gezellig, bedankt” is al beter dan compleet negeren. En kan je als man (of vrouw) nou echt geen inspiratie vinden, sms ‘AAN’ of ‘UIT’. Duidelijk, toch?

I get the message. Jammer, ik ben best leuk. Dat gaat dan nu mooi aan zijn neus voorbij!!!

Om dat te kunnen horen moest ik door een heel traject heen. Een assessment en nog veel meer gesprekken. Wat ben ik ontzettend zenuwachtig geweest voor het assessment! Vooral voor de intelligentietest, dan zul je zien dat je daar niet doorheen komt… Hoe zo faalangst? En de hele tijd dat ik door die procedure heen ging voelde ik me onzeker. Dat haatte ik, die onzekerheid. Ik kan me niet voorstellen hoe ik door mijn middelbare schooltijd heen ben gekomen. Hoe heb ik in godsnaam al die examens overleefd? Ik kan me niet herinneren dat ik toen ooit zo zenuwachtig ben geweest. Nu voelde het net alsof ik door een examen heen ging, elke keer weer. En relativeren was verdomd moeilijk!
Maar ik ben er doorheen en er is uitgekomen dat ik net zo intelligent ben als dat ik me voor doe komen, gelukkig
Ook de gesprekken waar ik ook heel erg tegenop zag, waarvan ik zeker wist dat ik er niet door heen zou komen, gingen goed! En dan de woorden: ‘welkom bij de club.’ Wouw ik had nooit verwacht die woorden te horen maar het voelt zo ontzettend goed! Nu een week later kan ik het nog steeds niet helemaal geloven. Is het wel echt gebeurd?

Ik begon het allemaal een beetje belachelijk te vinden, het kopen en blijven kopen en stapelen en verzamelen. Het facebooken terwijl ik wilde schrijven. Het hangen voor de televisie. Het lezen van tijdschriften die ik niet leuk vond.

Ik deed dingen weg en er kwam ruimte. Ruimte voor wat ik belangrijk vind. Ik was plots heel blij met wat ik heb.

We hebben helemaal niet zo veel nodig.

Het is niet zo dat ik nooit meer een jurkje koop en voortaan alleen maar zit te mediteren op een berg, hoor. Ik wil gewoon gelukkig(er) zijn. En meer genieten.
Ik omring me niet later met zooi, maar met actieve ontvankelijkheid.

En die kleren schonk ik aan Dress for Success. Vrouwen met een uitkering krijgen hier gratis representatieve kleding voor een sollicitatiegesprek.

Ik kan het iedereen aanraden.

Wel probeer ik al zo’n jaar of 10 iets op te steken van fouten in mijn huídige leven. Dat is al moeilijk genoeg. En dan bedoel ik geen dingen als de aanschaf van naaldhakken met een gouden randje die je toch nooit gaat dragen en eigenlijk niet eens kon betalen. Ik heb het over mannen. Liefde. Lust. Hunkeringen.
Oh Boeddha, wat moet ik toch met al die verlangens?

Voor de zoveelste keer in mijn leven ontmoet ik een man tot wie ik me aangetrokken voel. Ik kan met hem lachen, hij is lief. Filosoferend over het leven wandelen we hand in hand door de duinen. We zoenen elkaar voor het eerst terwijl de zon langzaam de zee in zakt. We bestellen er nog eentje. En nog een. Thuis luisteren we nog wat naar muziek en vallen in elkaars armen in slaap. Zo volgen vele weekendjes. Maar na een tijdje besef ik dat ook hij het niet is. Speeddaten duurt drie minuten, aandachtig daten drie ontmoetingen. Ik moet ermee stoppen. Maar mijn verlangens brengen me aan het twijfelen. We hebben het toch fijn, Hier en Nu? Wéér afscheid nemen, ik word er zo ongelukkig van.
Oh Boeddha, jouw wijsheid – mijn verlangens, ze gaan niet samen. Je levensvisie lonkt, maar tegelijkertijd weet ik niet of ik wel zonder verlangens wíl. Wat geeft mij anders richting?

Na het beëindigen van deze zoveelste kortstondige relatie nestel ik mezelf in bed met Het Grote Boeddha Boek. Geen cocktail in mijn hand, maar groene thee, geen man tegen me aan, maar een zacht kussen. Alleen al door het lezen van jouw inzichten voel ik me beter. Je brengt me terug op het juiste pad.
Het is goed.

Heel mindful bekijk ik de foto’s van het laatste hoofdstuk en leg het boek op mijn nachtkastje. Ik heb mijn missie weer helder: aandachtiger leven en bij mezelf blijven. Leren van mijn ervaringen. Hoe eerder ik verlicht zal zijn. Geen vervuilende gedachten meer als ‘onderweg naar de ware mag ik me toch wel vermaken’ en dat soort gelul. Ik ga alleen nog maar daten met mannen met wie ik denk te gaan trouwen.
Ik schenk mijn Boeddhabeeldje een brede glimlach en doe het licht uit.
Het is goed.

Even later ontwaak ik, badend in het zweet. Verward kijk ik om me heen. Boeddha? Met zijn lange, zwarte krullen tegen zijn bezwete gezicht geplakt had hij me bemind, met al zijn aandacht. De hele nacht, vol verlangen, passie en liefde, onder de vijgenboom in India waar hij duizenden jaren geleden verlicht raakte. Ook ik was verlicht geraakt vannacht.
Oh Boeddha, wil je met me trouwen?

Ik hoopte zo dat het hierbij kon blijven.
Niet omdat ik het perse bij twee handen wil houden.
Maar omdat dat zou betekenen dat het zou slagen tussen hem en mij.
Dat ik altijd bij deze bijzondere man mag blijven.

Het ziet ernaar uit dat mijn voeten nu gaan meetellen.
Te beginnen met mijn rechter grote teen.
Wie weet blijft het daarbij.

Maart 1994.

Ademloos hoorden de makkers het relaas aan van de tien jaar oudere Aseksuele Man. Nou ja, “Man”, daar waren ik en de boys opeens nog niet zo zeker meer van. “Geef mij maar een lekkere boterham met pindakaas!” riep het onderwerp van onze attentie na een weliswaar zeer eloquente, maar voor ons totaal onbevattelijke uiteenzetting van zijn standpunt inzake de vlees’lijke gemeenschap: het deed hem helemaal niks.

Volslagen onbegrip viel hem ten deel. Want wij stuiterden sinds niet zo’n heel lange tijd testosterongedreven door het leven. De sluimerende broeierigheid van puisterig puberlibido had langzamerhand een naam gekregen: Sex.

De sex had ons gegrepen. Niet de ‘seks’, da’s voor Libelle lezeressen. Neen. We hebben het hier over de gore, smerige, ruige, zweterige, naar muskus stinkende dierlijke bezigheid. De los van elke denkbare morele standaard en van elke verstandige intermenselijke verhouding staande Schmutzigkeit, onlangs aan ons geopenbaard in handzame boekjes (Internet bestond nog niet…), aangetroffen onder matrassen van oudere broers. Welk een onwijze kracht schuilde er in al dat geviespeuk! Nog niet wetende dat deze onstuitbare gevoelens een van de, zo niet de belangrijkste, drijfveren in onze levens zouden worden, vulde het verlangen naar dergelijke vleselijkheid onze lijven tot in de verste uithoeken.

Natuurlijk waren er ook de nodige en uiterst pijnlijke verliefdheden, vooral die van het onbeantwoorde soort, die je ziel verteerden en je in een staat van tijdelijke amoureuze psychose deden belanden. Hele intense nieuwe nare ervaringen waarvan je achteraf liever had dat het aan je voorbij was gegaan. Dergelijke zaken: je kent het wel. Maar op de een of andere manier overlapten de werelden van de sex en van de verliefdheden elkaar maar zeer matig. Een onderscheid waar menig makker in zijn latere leven nog spijt van zou krijgen.

Er school een enorm probleem onder mijn aanvankelijk enthousiasme. Daar waar ik liefst zo spoedig mogelijk met een ferme Jodokus in de aanslag mijn ongeremde en schaamteloze lust wilde botvieren deed het onheilspellende gerucht de ronde dat de meisjes dat absoluut NIET wilden! Snotverdorie! Kan het leven nou niet eens een keertje een flink stuk simpeler zijn? Neen. De dames, zo luidde het gerucht, vonden het allemaal vies en bah. Liever wilden ze praten. En knuffelen. En vooral: aandachtig beluisterd worden tijdens hun gepraat.

Binnen de kortste tijd werd ik professioneel luisteraar. Dan maar via een omweg aan mijn trekken komen. Dacht ik. Enig succes kon mij niet ontzegd worden: zo verzamelde ik een fikse schare aan damesvriendinnen. Een lucky bastard was ik maar! Dacht ik. Al dat geklets en geluister werd weliswaar zeer op prijs gesteld, geneukt werd er niet. Oei! Had ik me daar mooi in het kamp van ‘ongevaarlijke fijne jongemannen met wie het goed boompjes opzetten is’ geschaard. Na menig opgezet boompje was het boompje waar het mij om ging onberoerd gebleven. Onbedoeld was ik onsexy verklaard. Het had weinig gescheeld of ik ging mee shoppen….

Februari 1996.

Een goede drie jaar en enkele maanden voordat mijn uiteindelijke ontknaping een feit was zat ik naast kletsvriendin F. op de rand van haar bed. Na onder het genot van een jointje de zaken des levens tot in den treure besproken te hebben, viel er een stilte. Vriendin F. keek, een dikke wolk rook uitblazend, dromerig naar het portret van Jim Morisson dat aan de muur hing en sprak de legendarische woorden: “Weet je waar ik nu echt zin in heb?”. Geheel naar waarheid antwoordde ik met een schamper “Nee?”. Haar ogen gingen van Jim naar de mijne. “In een lekkere dikke pik.”

Geschreven door Budhilezer Titus

Als we weer bijna op kantoor zijn, zegt ‘W’ opeens: ‘Ik maak me eigenlijk nooit zorgen in m’n leven. Ik denk altijd dat als er iets gebeurt, het zo heeft moeten zijn’.

Ook ik denk dat het eigenlijk zo heeft moeten zijn. Misschien komt er wel iets op m’n pad wat ik nooit had gedaan als ik nog bij hem zou zijn geweest. Het klinkt best hard als ik het zo teruglees en een piepklein stemmetje in mij zegt dat het helemaal niet zo heeft moeten zijn en dat ik veel gelukkiger zou zijn als ik nog bij hem was. En toch denk ik dat er nog wel iets komt en dat ik dan denk, dit was de reden. Het liefst zie ik die reden nu al, want als denker wil ik altijd weten waarom. Toch houd ik er ook rekening mee dat ik er nooit achter kom, hoe moeilijk dat ook is…

Wat zou het mooi zijn om te leven zonder zorgen. Ik ga proberen dat kleine denkertje in mijn lichaam af en toe eens even uit te zetten…

Geschreven door Budhilezer R-ia

Het is te vergelijken met een appel die van de boom is gevallen maar dan zonder boom, als cola light maar dan zonder light, als bungee jumpen maar dan zonder te jumpen. Ingewikkeld dus. Ik kan je proeven, je controle ligt op mijn lippen. Toch kan ik je niet aanraken maar het velangen geeft genoeg voldoening. Ik streef naar je, niet zoals streven naar perfectie, nee dat is de grootste fout die een mens kan maken. Maar streven naar het onmogelijke.

Ooit, wanneer ik oud en verrimpeld ben zal ik beseffen dat dit een droom was. Wanneer zal mijn droom helemaal afgelopen zijn? Bam boem pats, en ik word wakker. Zal ik dan beseffen dat ik het allemaal al beleef of zal ik er juist voor moeten gaan vechten. Als we niet blijven geloven in dromen leven we niet, waar moeten we dan naar streven? Waar moeten we dan naar verlangen? Blijven dromen is belangrijk om te overleven en ooit nog eens te gaan leven.

Proost, op dat we oud en verrimmeld mogen worden, huisje boompje beestje, daarbij mag geluk niet ontbreken.

Zoals oprah zegt:
“The biggest adventure you can ever take is to live the life of your dreams.”

Geschreven door Budhilezer Notevenfunny