Geschreven door Anna

Na stapels spiriboeken, doktersbezoeken, anti-suiker dieeten,  liters groentenshake, nog meer liters groene thee, fikse trossen knoflook, bikram yoga sessies, abrikozenpitten, healings, diehard chemo´s en dagen lang mediteren hebben ze hun eigen pad naar genezing gevonden. Samen. En eigenlijk wist ik het al vanaf dag 1. Deze ziekte is een geschenk…

Geschreven door Anna

Hoe vaak in mijn leven heb ik al niet balend voor de spiegel gestaan, turend over mijn hoofdhuid? Dan weer te plat, te vet, te tuttig of te lang. En die verdomde sterrenkapper waar ik zo nodig naar toe moet kost een vermogen. Weet je wat. Mijn afspraak met de internationale award winning topstylist van volgende week donderdag kan de pot op.  Het moet nu! NU!

Ik pak een schaar en begin met knippen. De lokken vliegen in het rond. Op een handdoekje verzamel ik de langste plukken haar. Pikzwart en glanzend.
Hee dit staat best wel cool eigenlijk. Tikkeltje concentratiekamp. Maar wel leuk, zon rattenkoppie. Het voelt…. bevrijdend.

Ik bel mijn vriend. Het is er af!! Of het staat? Ja eigenlijk wel. Heerlijk voelt het. Vind je het gek? Nee hij vind het niet gek. Wil je dan morgen de tondeuse meenemen? Dan mag jij het netjes bijwerken. Sinead o’connor stijl.

Geschreven door Anna

Eigenlijk is het wel een bevrijdend gegeven. Want als je omgeving eenmaal het idee heeft dat je een apparteling bent geeft het nog meer vrijheid om malle streken uit te halen. Ze verwachten het toch al en slaken daarna een harde geeuw. Niet dat ik mezelf een rol aanmeet. Ik kan ook heel goed in het gareel blijven hoor. Uren lang vriendelijk glimlachend verlegen in een stoel blijven zitten bij mijn verse schoonfamilie. (Om vervolgens uitgelaten te vertrekken en mijn lover, wachtende op de tram, gek te maken met Afrikaanse zoeloedansjes.) Ja dat had je niet gedacht he. Eigenlijk doe ik nog veels te vaak zoals het hoort… De meeste mensen weten dit dus ook helemaal niet van mij. Het hangt er echt vanaf hoe vrij ik me voel.

En wat is gek? Ik denk dat het vooral de dingen zijn die we allemaal wel zouden willen doen, maar inhouden omdat ze niet tot het algemeen geacepteerd gedrag horen bij Den Volwaschen Mensch. Eigenlijk staat ”koekoek” gewoon synoniem voor: ”je gedragen als een kleuter.” Zoals keihard ”PIEMEL” brullen in een stadspark, elkaars veters aan elkaar strikken tijdens een wandeling  of horizontaal van een duinpan afrollen.  Je staat er echt versteld van wat een mens allemaal kan als hij even een klein stukje van het padje afgaat! Man o man wat lucht dat lekker op… Het verfrist de geest. En nu ben ik heel nieuwsgierig: wie is hier stiekem ook een beetje koekoek?! 

Geschreven door Anna

De liefde ging dan ook niet altijd over roosjes. Vaak koos ik na een paar jaar of luttele maanden samen zijn het hazenpad, of de mannen die ik ontmoette wilden zich niet binden en hadden tijd voor zichzelf nodig. Ik wilde bemind en begeerd en tegelijkertijd genegeerd worden… en dus kreeg ik wat ik gevraagd had: verliefdheid, vaagheid, intens verlangen en hartenzeer. Zucht wat vermoeiend allemaal.

Want naast die twisted lovemind van me word ik in een relatie ook nog eens overspoeld met onzekerheden. Dat ging vroeger voornamelijk over mijn uitpuilende heupvetjes, maar het gaat nog steeds over de angst om uiteindelijk weer alleen gelaten te worden. Het diep dieper diepst gaan is gewoon hardcore eng!

Gelukkig voelt mijn vriend me haarfijn aan. Als ik sip ben of even iets minder
liefde uitstraal merkt hij dat meteen. Lastig, maar ook fijn. Want in andere relaties kon ik nog een beetje toneelspelen. Bij hem gaat dat niet.

Toen ik het even heel moeilijk had met mezelf leek het dus beter om het dan maar uit te maken. Zou best even kut zijn, maar andere break-ups had ik uiteindelijk ook overleefd, dus ach.. Geen afleiding, focus op mezelf. Want haalden we wel het beste in elkaar naar boven? Leefden we niet in een droomwereld? Was het niet te lief en fijn allemaal?

Na twee weken waarin mijn eigen hoofd danig op hol was geslagen kwam ik ineens tot het besef
waarom ik het mezelf zo moeilijk maakte. Ik durfde gewoon niet verder en ik was na ander half jaar nog steeds niet helemaal mezelf geweest. Ik kookte van opgekropte woede en ongeuit verdriet. Ik had nog steeds een muurtje om me heen en dat stevige bouwsel stond na anderhalf jaar op het punt om met veel kabaal uit elkaar te barsten. Wat het dan ook uiteindelijk deed. Hè hè..

Nu besef ik dat het nog lang niet uit mag. Dit keer wil ik het echt. Juist met deze man kan dat. Liefhebben tot dóóóór het gaatje.

Geschreven door Anna

Het maakt me een beetje eenzaam. Maar het is ook heel fijn. Geluk en onrust wisselen elkaar af. Vaag voelt het. Ik kan mijn tranen nog net terug knipperen als ik over een grote, drukke markt loop en de kunstig opgestapelde boontjes en meloenen bewonder. Tranen van blijdschap of toch verdriet? Ik weet het niet…

Maar het moet er wel uit. In dit vreemde huis is er niets anders dan de Anna in de spiegel, de laptop en een televisie met geratel dat ik toch niet kan verstaan. En als ik mezelf eindelijk losmaak van alle apparaten om even op de bank te zitten zonder afleiding, komen de echte tranen. Snikkend zit ik op de bank. Waarom ik huil weet ik nog steeds niet. Maar het broeide al wel een tijdje, onderhuids. Al heel lang eigenlijk. Stom, dat ik mezelf zó goed kan afleiden dat ik het niet eens doorheb! En ik kan nog wel zo goed alleen zijn! Kluizenaartje spelen, een heel weekend lang, heerlijk.

Maar ik was even vergeten hoeveel verschillende communicatiekanalen er dan nog openstaan. Hoe snel ik toch naar een documentaire of een boek grijp of onder de veilige oksel van mijn vriendje kruip. En zelfs hier, in Barcelona, moet ik eerst de afwas doen, alle kussen opschudden, mijn kleren weer netjes vouwen, op het balkon ijsberen, langs alle onverstaanbare kanalen zappen, een wierookje door het huis halen en het toeristenboekje bestuderen om verse plannen te smeden voor morgen. En dan, als ik écht, écht niets meer kan verzinnen en me bijna ga vervelen, besluit ik te doen wat ik al maanden, jaren, eeeeuwen uitstel. Ik besluit te mediteren…

Geschreven door Anna

Iets verderop, in een ziekenhuis, wachten een man en een vrouw op de uitslag van de zoveelste scan. De vrouw voelt zich ondanks alles goed. Fit zelfs. De bikram yoga en het hypergezonde dieet lijken zijn vruchten te hebben afgeworpen. Helaas zeggen de resultaten van het ziekenhuis het tegenovergestelde.  ”Erger dan u heb ik ze nog niet meegemaakt mevrouw. Ik zie het somber in”. In de auto opweg naar huis vraagt de vrouw zich af wat ze toch verkeerd doet. ”Ik weet het gewoon niet meer..” zegt ze tegen de man. Samen huilen ze.

In de tussentijd sjokt een man in pak over een bedrijventerrein. Hij ziet wat bleekjes en er lopen druppeltjes zweet over zijn voorhoofd. Na enige aarzeling belt hij zijn vrouw en biegt op wat er is gebeurd. ”Wat zeg je? Je zoekt maar een ander huis, vuile bedrieger!?” Een bedrieger? Ja, zo voelt hij zich ook. En nu is hij alles kwijt. Na jaren lang te hebben gefraudeerd met bonnetjes, oplopend tot in de tonnen, is dan toch de waarheid boven tafel gekomen. Diezelfde avond sluit hij zich op in een luxe hotelkamer. Met een overdosis pillen en alcohol drogeert hij zichzelf, om vervolgens nooit meer wakker te worden.

Op een andere plek, in dezelfde stad, ligt een meisje jammerend op de bank. Ze heeft zo’n last van haar onderrug. Ze baalt en zeurt hoe vervelend dat is. Ze kan zelfs haar onderbroek niet meer aantrekken zonder steun te krijgen van de muur. Dan belt haar moeder. En haar vriend. Ze vertellen haar verhalen. Over mensen. Over ellende. Ze moet er een beetje van snotteren. Als ze weer alleen is kruipt ze snel onder de dekens. Ze schuift een hand onder haar onderrug en denkt… pijn… wat is pijn?

Geschreven door Anna

”Ah, comon”.. En daar ging ik. Houterig, schaamtevol maar met een grijs van oor tot oor danste ik hand in hand met het kleine mannetje en plofte opgelucht na een nummer of twee weer naast mijn spottelijk lachende vriendje neer. De grijns kreeg ik pas na een paar minuten weer in de plooi. En toen las ik iets, op een wit A4tje achter me aan de muur…

”There was once a women who woke up one morning, looked in the mirror and noticed she had only three hairs on her head. “Well,” she said, “I think I’ll braid my hair today.” So she did and she had a wonderful day.

The next day she woke up, looked in the mirror and saw that she only had two hairs on her head. “H-M-M,” she said, “I think I’ll part my hair down the middle today.” So she did and she had a grand day.

The next day she woke up, looked in the mirror and noticed that she only had one hair on her head. “Well,” she said, “today I’m going to wear my hair in a pony tail.” So she did and she had a fun, fun day.

The next day she woke up, looked in the mirror and noticed that there wasn’t a single hair on her head. “YEAH!” she exclaimed, “I don’t have to fix my hair today!”

Attitude is everything
Be kinder than necessary
For everyone you meet is fighting some kind of battle

Live simply,
Love generously,
Care deeply,
Speak kindly……..

Life isn’t about waiting for the storm to pass
It’s about learing to dance in the rain

Geschreven door Anna

We leven in een van de veiligste en rijkste landen van de wereld met ontelbare mogelijkheden. Studies, geloofsovertuigingen, levenswijzes: kies maar! En toch zit ons grondgebied blijkbaar vol met depressievelingen van rond de 30 die hun weg niet vinden en net afgestudeerden die hun talenten niet durven te gebruiken.

Ze zijn namelijk bang. Voor de buitenwereld. Voor zichzelf. Voor een oordeel. Dat ze niet beter zijn dan rest, falen, een slecht figuur slaan, niet in het plaatje passen, niet hip genoeg zijn, niet mooi genoeg en ga zo maar door.

En dus loopt een groot deel hartstikke vast. Want er zijn te veel mogelijkheden en kiezen voor een droom is eng. Want dat schept verwachtingen. Bij jezelf en bij anderen. Iedereen kan vandaag de dag immers meekijken van achter zijn schermpje wat je allemaal uitspookt en laat alleen zijn mooiste, coolste en succesvolste kant zien. The only way is up!

Terwijl ze zich in de Derde Wereld druk maken over het gebrek aan een flesje Spa, maken wij ons druk over ons imago. Wat een armoe.

”Het probleem is niet dat er armoede is, maar dat er rijkdom is” zei laatst iemand. (Niet zomaar iemand, nee: de low impact man.) Ik ben het helemaal met hem eens. Laat die economie maar lekker inklappen. Terug naar de levensstandaarden van 1840. Dag Macbook, Dag Facebook, Dag koel-biertje-in-het-park-bezorgservice, dag ‘dat Google ik wel even’, dag New Balance 1500 Extra Limited Edition, dag…

Want pas dan zullen we er achter komen, dat we inderdaad niks kunnen. Wie heeft er namelijk ooit geleerd hoe je aarddappels poot, dat mais niet uit blik groeit, hoe je waterbronnen vindt of huizen bouwt?  Pas dan worden we teruggeworpen op onze eigen creativiteit en vindingrijkheid in zijn puurste vorm. Wedden dat we onze hersenpan vol talenten dan eindelijk wel durven te gebruiken. De survival of the fittest. En al onze luxeproblemen verdwijnen ineens als sneeuw voor de zon..

Geschreven door Anna

Een vrouw van een jaar of zestig staat in de deurpost van haar toko en spreekt de zin uit tegen een klein meisje van hoogstens zes jaar. Het meisje staat aan de andere kant van de stoep en kijkt een beetje verward, alsof ze de woorden nog op zich moet laten inwerken. Ze staart naar de grond, speelt wat met haar voet en zegt dan zachtjes: ”Niet.” ”Jawel, je bent echt een klein kreng.”

Ik loop verder en voel me boos en geraakt. De eerste gedachten die in me opkomen zijn van hetzelfde kaliber als die van het bejaarde viswijf. ”Kijk naar jezelf, bitch!”

Ja sorry.. ik kan ik niks aan doen. Nare woorden zijn als een virus. Je wordt er mee besmet en het vreet zich een weg naar buiten. En ik moet toegeven, taal-listisch gezien ben ik nu eenmaal geen lieverdje.

Een potje ordinair schelden kan zo heerlijk opluchten. Na het stoten van mijn telefoonbotje bijvoorbeeld, het missen van m´n trein of bij het aantreffen van een buiten op de grond gevallen jurkje onder de kattenpis.

Maar een kleuter uitmaken voor kreng? Een kreng is gemeen en vals.  Kan een meisje van die leeftijd deze eigenschappen bezitten? Ik weet dat kindertjes ondeugend kunnen zijn, maar oprecht gemeen?!

Tijdens mijn wandeling naar de Ap komen er herinneringen boven. Hoe vaak ik niet met mijn moeder rondjes om te tafel heb gerend omdat ik weer eens het bloed onder
haar nagels vandaan had gehaald. En de keer dat ze me als puber uitmaakte voor secreet. We hadden snoeiharde ruzie over een verkeerd opgehangen handdoekje notabene!

Ik herinner het me als de heftigste ruzie die we hebben gehad, op een paar ”kut- en nareziektewijf” scheldkonades van mij na, waar ik heus niet trots op ben.

Want het raakt me altijd, dat schelden. Als ik op een zombieochtend weer eens roekeloos door rood rij en ik hoor achterlijke trut, idioot, hoer, kut of tuthola..” dan voel ik me bij al deze woorden letterlijk geraakt. Als een stomp in mijn maag. Meestal ben ik daarom ook niet adrem genoeg om te reageren. Enkele seconden te laat maken mijn hersens zinnen aan varrierend van ”Oepsie sorry ja nee dat was niet zo slim nee!!” tot ”Zeker met het verkeerde been uit bed gestapt, eikel!”

Het liefst zou ik de schelders een handkusje willen geven, of wat versgebakken Annaliefde. Maar zo werken mijn reflexen jammergenoeg niet. En daarom voelde ik me bij het oma-kind voorval natuurlijk zo geraakt. Want er schuilt kennelijk ook nog altijd een klein krengetje in mij…

Geschreven door  Anna