de oma die samen met mij figuurtjes prikte in perkamentpapier
de oma die haar polsen geurde met goedkoop en bedwelmend postorder parfum

Ik ken twee mensen. Heel dichtbij. En die laten zich niet door een kankertje meer of minder uit het veld staan. Zo bijzonder… Ze gaan nog genezen ook!

Daar sta ik weer. Voor de spiegel, balend over mijn haar. Ik zie er niet uit en ik moet hoognodig naar de kapper. Dat krijg je als je hippe kapsels laat knippen.

Ik ben niet helemaal lekker. Een beetje raarrrr. Loesoe. Volgens een heldervoelende vrouw komt het door de kinderlijke engeltjes/helpers die rond mijn persoontje zweven. Die laten me

Bijna had ik het uitgemaakt. Bijna…. ”Lekker makkelijk” was de reactie van mijn vriend. Makkelijk?? Hmm… hij had gelijk. Alleen zijn is namelijk mijn specialiteit.

Ik vraag me af: wanneer was ik voor het laatst zo lang alleen? Zonder iemand om tegen aan te praten, te bellen of om afleiding te bieden? Veel en vééls te lang. Maar hoe dan ook. Ik ben er.

Midden in de nacht belt een jonge vrouw haar moeder op. ”Wanneer ik bevallen ben?” ”Zo’n vijf weken geleden ongeveer”. ”Ja een meisje ja..” Maar ik wilde dus even zeggen dat