Wachten op de wind

Normaal wachten we in ons leven tot de storm gaat liggen.
Op die eerste zonnestraal die door het wolkendek breekt.
Normaal wachten we op de eerste keer dat we zonder jas naar buiten kunnen en de plu kunnen laten staan.
Normaal worden we lachend wakker als de vogels de zon bij ons naar binnen zingen.

Maar ik niet. Ik wacht op de wind.

Normaal gaat wachten we op rokjesdag. Op het vieren van de lente.
Vruchtbaarheid en van dat al.
Samen vieren dat we die koude donkere tijden weer hebben doorstaan.
Samen genieten van zon, zee en strand. Van twister in het park. Van picknicken en lange zwoele avonden met onze geliefden.

Maar ik niet. Ik wacht op de wind.

Normaal mogen we ontspannen. En daar naar uitkijken. Naar weekenden weg en een biertje in de zon.
Genieten van het langer licht, van de geur van zonnebrand en ozon op onze huid.
Normaal genieten we als zonnekoningen, nee als zonaanbidders.
En staat alles in het teken van het zo lang mogelijk hebben van deze vorm van geluk. Want daar hebben we recht op, dat is wat we willen.

Maar ik niet meer.

Ik wil herfst. Ik wil guur en bitterkoud. Gevoelloze tenen en tintel in mijn vingers. De kou om mijn lijf en de wind die met zo’n kracht de zuurstof in mijn gezicht stuwt dat het er in tranen uitkomt. Bladeren die hun tijdelijkheid kracht bijzetten door nog één keer te stralen in alle kleuren van de regenboog.
Ik bid voor regen, nee, voor stort. Dat de hemel zich in al zijn natheid over mij heen mag storten. En mij schoon zal wassen van alle zomerlui dat aan mij kleeft.
En dat het donker mag zijn. Dat de lange donkere nachten mij de rust zullen geven die de zon niet kan verdragen.Dat ik in die rust weer mag dromen en een glimp mag herkennen van de dromen van vroeger.
En dat ik mag ontwaken. Dat ik mag ontwaken en zuurstof mag proeven in de knispervroegte van een gure herfstdag.
Dat ik mag werken.
Niet om toe te kunnen leven naar een nieuwe lente of om de winter door te komen. Maar om bevrijdt te zijn van de zon en haar dwingende comfort.
Dat ik mag bouwen aan iets dat langer duurt dan het weekend en sterker zal zijn dan mijn dwang om te ontspannen.
Dat de wind mij nieuw leven in zal blazen en mij zal meenemen naar nieuwe plekken van inspiratie en moed. Moed om de dingen te doen die ik al zo lang uitstel en inspiratie om dat op een zo goed mogelijke wijze te doen.

Ik ben er klaar mee. Jullie mogen alles hebben. De graden Celsius, de stralen op het terras en de lome avondjes in het park.

Ik… Ik wacht op de wind.

Geschreven door Karsten