Superheld

Vlak voor het slapen gaan stelt ze mij een, in haar ogen, onnozele vraag: “Als jij een held of een superheld mocht zijn, wie zou je dan willen zijn?”
Ik geef aan dat het nogal gecompliceerd ligt. Zij begrijpt het niet, ik kan het haar niet 123 uitleggen. Zij vindt het niet meer leuk. Ze valt in slaap en ik lig wakker. Klaar wakker.

Kijk, sinds dat de mens enige vorm van collectief geheugen heeft zijn ze er al: Helden. Mannelijke helden, wel te verstaan.
Er wordt over hen verteld in legendes, sagen en mythen. Van Achilles, Simson en King Arthur tot Frodo, William Wallace en John Mclain. Om over superhelden als Batman en Spiderman nog maar te zwijgen.
Welkom in de ellende die mannenheldendom heet.

Om een mannenheld te zijn moet je namelijk aan een aantal voorwaarden voldoen.
Om te beginnen moet je door een ongekende mate van lijden heen gaan. Bij voorkeur tegen je eigen wil in en het is nog beter als je het een beetje over jezelf afroept. Lastig karakter, drank probleem, dat soort dingen.
Je huis moet worden afgebrand, je vrouw verkracht door mannen met snorren en pukkels. Je kinderen vermoord door schoften met een ooglapje. Je zus ontvoerd en je ouders hebben je (uiteraard ten onrechte) verstoten. Kortom: kut.
Zelf worstel je met een complex over wie je bent en of je wel goed genoeg bent en hou je weinig van jezelf. Daarnaast onderga je als echte held een ongekende hoeveelheid fysieke pijn.
Je wordt gemarteld, voor de leeuwen worden gegooid, tot zelfmoord gedwongen door een ring of je eindigt met je blauw geverfde hoofd op een houten blok terwijl ze je darmen er langzaam uittrekken.

Zelfs superhelden hebben het niet makkelijk. Superman kan niet terug naar zijn thuisplaneet, Spiderman kan geen vriendin hebben omdat dat te gevaarlijk is en Batman zit opgescheept met Robin.

Lijden zal je en als het even kan: veel!

En al dat lijden omdat de wereld je nodig heeft.
Al dat lijden omdat er de hoop is dat je zal opstaan tegen onrecht, dat je de lasten van de wereld op je schouders neemt en ze in alle nederigheid draagt. Dat je recht en eer zal herstellen en dat je je eigen leven in dienst stelt van een wereld die waarschijnlijk je niet eens dankbaar zal zijn. En in dit alles draag je met de rust en het vertrouwen van een zelfverzekerde doch bescheiden man.

En dan stel jij de vraag wie ik wil zijn!!??

Misschien wel iets anders zijn dan een held. Waar helden zijn, zijn ook lafaards of beter gezegd : antihelden. De laatste jaren bieden veelal series een rijke keuze aan dit soort figuren. Zeg maar de Hank Moodys onder de archetypen.
Mannen die niet meer de lasten dragen van de hele wereld, van hun omgeving of van een of andere God die hun opdrachten geeft. Ze zijn alleen bezig met zichzelf. Heerlijk.

Neem nou Don Draper. Hij heeft een gezin, mooie vrouw, leuke baan, goede kop. Kan drinken en roken op zijn werkplek. Neukt er af en toe een beetje bij zonder enige vorm van wroeging. En is daarnaast principieel en rechtvaardig met een randje zelfzuchtigheid. Net genoeg om interessant te zijn, net niet te veel om vervelend te zijn. Kortom: De ideale man.
Althans in het eerste seizoen.
In seizoen twee (ik neem aan dat de meeste die al hebben gezien) brokkelt het langzaam af. Trauma’s komen omhoog en wrok en wroeging nemen de overhand. Eigen glazen worden ingegooid en moraal komt om de hoek kijken. Het gaat helemaal niet de goede kant op.
En dan komt seizoen drie…laat ik dit zeggen voor degene die het nog niet gezien hebben…het gaat niet goed met Don.

Dus eigenlijk maakt het niet uit of je als man een held bent of niet. Het loopt sowieso slecht met je af, omdat je uiteindelijk te maken krijgt met…jezelf.

Dus op je vraag wie ik zou willen zijn als ik een superheld mocht zijn is mijn antwoord kort, simpel en duidelijk:

Pippi Langkous!

Geschreven door Karstn