Noodpakket

Met het begin van een nieuw decennium wil ik even kort stil staan bij de staat van waar wij als natie zijn beland. We leven in een tijd van grote onrust. De overheid heeft daarom een maatregel getroffen die ik graag onder uw aandacht wil brengen:

Het Noodpakket.

Voor tijden van rampen en tegenspoed is het raadzaam een noodpakket samen te stellen. Mocht u nog niet bekend zijn met de inhoud van het pakker dan volgt hieronder een uiteenzetting van het geheel.

De inhoud van een noodpakket:

* Radio op batterijen, afgestemd op de rampenzender, met extra batterijen.

* Zaklamp met extra batterijen.

* Eerstehulpdoos met eerstehulphandboekje.

* Lucifers in waterdichte verpakking.

* Waxinelichtjes.

* Warmhouddekens.

* Gereedschapsset.

* Waarschuwingsfluitje.

* Voorraadje van de medicijnen die u op doktersvoorschrift gebruikt.

* Contant geld en kopieën van identiteitsbewijzen en verzekeringspapieren.

* Reservesleutels van huis en auto.

* Plattegrond van de omgeving, een autokaart en een lijstje met de

telefoonnummers en adressen van mogelijke schuiladressen.

* Desinfecterende handgel.

* Drie liter water per dag per persoon, voor minstens drie dagen.

* Voorraad houdbaar eten voor minstens drie dagen (plus blikopener als het eten in

blik zit).

* Voorraad verzorgingsartikelen: wc-papier, vochtige doekjes, zeep, wasmiddel,

maandverband, tandpasta, tandenborstels.

* Lichte regenponcho per gezinslid.

* Iets om drinkwater mee te vervoeren (fles of jerrycan).

Ik zie al voor me hoe ik, gekleed in warmhouddekens en lichte poncho’s, fluitend op mijn waarschuwingsfluitje mij een weg baan richting een schuilplaats. Het is overal chaos en de lucht is zwart gekleurd. Ik zie hoe ik daar aankom met mijn contant geld en verzekeringspapieren in mijn anus en de reservesleutel van mijn auto aan een touwtje om mijn nek. Hoe ik handenwrijvend met desinfecterende handgel een plekje zoek en met een kruiskopschroevedraaier en waterpastang in een handig openklapbaar bakje op schoot mijn bezwete rug langs de koude muur omlaag laat glijden. Hoe ik in het donker opzoek ga naar de rampenzender (??) en een waxinelichtje. De stem die het slechte nieuws vertelt klinkt gebroken en verslagen. Dit had niemand zien aankomen.

Vanochtend had ik me nog verslapen en besef me nu dat dit misschien het laatste ondergoed is wat ik ooit zal dragen. Tja, het elastiek doet het nog, maar het is geen boxer die mijn moeder zou goedkeuren als ik een ongeluk zou krijgen

Eenmaal een beetje bijgekomen, pak ik mijn waterdichte doosje lucifers en steek zachtjes een lichtje aan. Ik voel hoe een traan langs mijn wang valt, hoe het zout mijn droge lippen nat maakt. Ik heb dorst.

Ik had het net als iedereen hier het zien aankomen, maar ook jij dacht dat het over zou waaien. Dat ze niet zo moesten zeuren. Wilders was geen minister-president geworden, het klimaat had zich hersteld, Noord en Zuid Korea hadden vrede gesloten, Osama was gepakt. Alles kwam altijd goed. Tja, tot vanmiddag. Tot vanmiddag.

Trillerig pak ik een vochtig doekje om mijn neus te snuiten. In de donkere kamer gaan meer waxinelichtjes aan. De lichtjes onthullen gezichten van vage bekenden. Mensen uit de tram, of bij de Albert Heijn. Mensen die ik nog net geen gedag zei. Nu kijk ik hen aan en pijn herkent pijn. Ik kijk verder en ik zie alleen maar mannen. Enkel en alleen mannen. Ja, dat was wel te verwachten.

Het ging ook allemaal zo snel. Vanochtend had ik me nog verslapen en besef me nu dat dit misschien het laatste ondergoed is wat ik ooit zal dragen. Tja, het elastiek doet het nog, maar het is geen boxer die mijn moeder zou goedkeuren als ik een ongeluk zou krijgen. Ik wil weer huilen, maar ik verman me. Ik neemt een slok water. Ik heb nog 2, 90 liter over.

Dagen gaan slok na slok voorbij. De dagen worden weken de weken worden maanden. En dan sta ik opeens weer buiten. Hoe vertel ik iemand dat de aarde niet meer rond is? Dat de vogels echt niet meer vliegen en de zon niet langer straalt?

Boven is alles zwart. Groen groeit op plekken waar eerst beton stond. Ik sta met mijn mannenbroeders schouder aan schouder. Sommigen laten een traan, anderen kunnen een kleine glimlach niet onderdrukken. Een wereld zonder vrouwen. Het heeft zo zijn voordelen, maar leuk is anders. Uiteindelijk gaan we zelf maar schoonmaken.

Na de wederopbouw bouwen wij een monument voor jullie, opdat wij nooit nooit zullen vergeten dat jullie gelijk hadden en wij niet.

Een 50 meter groot gietijzeren toilet prijkt in het centrum van onze nieuwe stad. Onze nieuwe stad met meer voetbalvelden dan winkelcentra en meer kroegen dan kappers.

Naast het toilet staat een grote WC-bril. Hij staat (symbolisch) schuin tegen de pot aan.

Op de bril staat de tekst:

Voor hen die op 10 januari 2016 zijn gevallen

Naast de bril staat een bordje om iedereen te herinneren wat is die dag plaatsvond:

De bril-ramp vond plaats op 10 januari 2016. Door een onverklaarbaar toeval stonden die dag alle WC-brillen ter wereld overeind. Op 13:15 gingen alle vrouwen ter wereld tegelijk naar de WC en vielen allemaal tegelijk in de pot. Door het vacuüm dat ontstond vond er een wereldwijde implosie plaats die tot gevolg had dat alle vrouwen uit de pot werden geblazen. Geen vrouw heeft het overleefd. Wij, als mannen, hebben altijd onderschat wat het gevaar was van het omhoog laten van de bril. Wij dachten dat het wel meeviel. Wij hadden ongelijk en jullie hadden gelijk. Wij zullen tot het einde der tijd moeten leren leven met deze kras op onze ziel.

Uit respect zal geen man ooit nog staand plassen en zullen we elke zondag om één minuut voor zeven een minuut stilte in acht nemen. En het spijt ons.

Geschreven door Karsten