Le Roy

Buiten zie ik een koolmeesje. Ik heb lang geen koolmeesje meer gezien. Het is wit en mooi buiten. Door de glazen deuren van het pannenkoeken/theehuis kleurt een nevelige winterzon de witte velden geel. Buiten lopen mensen met stokken en binnen is het warm.

Ik ben de stad ontvlucht en ben bij Utrecht bij Rhijnauwen gestrand. Ik moest hier vanochtend toch in de buurt zijn en ga straks in Utrecht schaatsen kopen. Iets wat ik in geen 20 jaar heb gedaan. Mijn vriendin is er heel goed in.

Vrouw A: Ze moet eigenlijk: Nieuw werk, een nieuw huisje en een nieuwe vent!

Ik zie al voor me hoe ze al lachend dubbele Rietbergers om mee heen drapeert terwijl ik stuntelig en bonkig voor de zoveelste maal in aanraking kom met de oude ondergrond. Het zal een leerzame ervaring worden.

Naast mij zitten twee zwangere vrouwen te praten. Terwijl ik aan het schrijven ben aan een theatertekst vang ik een vlaag van het gesprek op:

Vrouw 1: Ik heb tijdens de zwangerschap niet veel last gehad van hormonen…..denk ik…..

Vrouw 2: Nee, je komt tijdens je hele zwangerschap al heel stabiel over.

Vrouw 1: Nou heb er denk ik een maand last van gehad

Vrouw 2: Als ik er nu zo over nadenk kan ik me maar 3 weken voor de geest halen waarin je enigszins hormonaal overkwam.

Ik probeer weer terug te komen op mijn scherm en begin onverstoorbaar verder te schrijven.

Aan een ander tafeltje zitten 3 vrouwen van mijn leeftijd.:

Vrouw A: Ze moet eigenlijk: Nieuw werk, een nieuw huisje en een nieuwe vent!

Vrouw B: Dat is wel veel voor 1 jaar.

Vrouw C: Nou als ze huisvrouw wordt bij een nieuwe vent kan het allemaal in 1!

Arme vent denk ik en ik probeer door te schrijven. En het lukt aardig.

Een man in corduroy broek met bijpassende vrouw laden 7 kansloze ADHD-projecten uit de auto

De kleur van het licht buiten verandert naarmate de uren verstrijken. De tent wordt rustiger nu de mensen die rond de lunch kwamen weer weg zijn. De rust is zalig.

Even geen afleiding. Geen drukte. Even niets.

Het blijkt ijdele hoop.

Een man in corduroy broek met bijpassende vrouw laden 7 kansloze ADHD-projecten uit de auto. Een kinderfeestje. Gillend en tjirpend rennen ze richting de speelhoek. Ik concludeer dat de wezens net als dolfijnen met sonor hun weg kunnen te bepalen. Een andere verklaring voor het lawaai heb ik niet voor. Meneer en mevrouw Corduroy nemen plaats aan de grote tafel. Zij bestelt 7 pannenkoeken die ze zelf mogen versieren met nog meer ADHD. Voor meneer C. bestelt ze erwtensoep en zelf neemt ze niets. Nee, want ze weet hoe dat gaat. Er blijf altijd wel wat over.

Meneer Corduroy kijkt een beetje sip. Stiekem had hij ook zijn pannenkoek willen versieren. Maar ja, je hebt een corduroywijf en een Volvo.

Het kleine meisje met de bril schreeuwt: Wie heeft er een vlinder!? Wie heeft er een vlinder!? De kleurplaten worden uitgedeeld. Dochter Corduroy is van mening dat alleen zij een vlinder mag want het is haar verjaardag. Het tegenstribbelen van mevrouw C. heeft geen effect. Ondertussen krijgen de kinderen allemaal vrolijke rode glaasjes ADHD met een rietje. Na het verbieden van tikkertje, een huil- en schreeuwpartij van de jarige en het verplichten dat Roy ook echt mee moet mogen doen is het tijd voor de pannenkoeken.

Ik probeer door te schrijven. Maar mijn hersenen weigeren elke vorm van dienst. Het sssssssh-en van meneer C. is minstens zo irritant als het gegil van de ADHD-ertjes. Een roodharig jongetje op de hoek van de tafel heeft ontdekt dat de stroop mooie streepjes maakt op de rugleuning. Zeker als je er daarna poedersuiker overheen gooit. Ik vermoed dat dat Roy is.

Gedecideerd pak ik mijn spullen. Ik moet hier weg. Op naar de rust van de grote stad. Buiten zie ik hoe Roy het patroontje aan het stempelen is op de achterkant van zijn t-shirt.

Eenmaal in de auto weet ik 1 ding zeker:

In 2010 ben ik er nog niet aan toe! En vrees dat als ik een kind krijg hij verdomd veel op Roy zal lijken.

Geschreven door Karsten