Ballenjongen

En weer trap ik harder. Alsof de duivel mij op de hielen zit fiets ik door de Haarlemmerstraat.

Welke straat ik ook insla, ik heb non-stop wind tegen. Ik had alles goed ruim gepland. Maandag en dinsdag korte film opnemen, woensdag monteren en dan donderdag design en opsturen. Oké het was een beetje strak, maar er was genoeg ruimte. Nou ja, ruimte. Er was tijd om alles te doen. En er mocht niets fout gaan. Wat kon er nou in hemelsnaam fout gaat? Dit dus.

Op weg naar de volgende kopieshop. Het is 17:31 uur en voor 18:00 uur moet mijn aanvraag met promotie DVD voor mijn nieuwe voorstelling voor het Fringe festival op de post. De DVD moet worden voorzien van een omslag. Een foto die ik moet printen. Het is 17:32.

Ik wist dat de toner al tegen zijn eind liep. De printer had al een paar maal lopen sputteren, maar dan drukte ik op OK en dan printte die alsnog. Niets aan de hand. Maar uitgerekend nu. Uitgerekend als het ECHT niet kan… uiteraard dan is ie echt leeg.

Ik had toner kunnen kopen, maar ik dacht vanmiddag dat dit sneller zou zijn. Ik had het mis. En daarom ben ik nu op weg naar de derde shop van vandaag. Als een toner-junkie op zoek naar zijn inktfix.

Ondertussen maak ik me zorgen of ik wordt toegelaten. Of het goed genoeg is. Of men het wel mooi gaat vinden.

En als ik weer links af sla en door de Haarlemmer Houttuinen sjees lijkt alle chaos even tot stilstand te komen.  Terwijl ik met al mijn tomeloze ambitie mijn trappers mishandel, fiets ik langs een klein voetbalpleintje.

In de hoek van de bekooide ruimte ligt een schooltas. Midden op het plein staat een jongen. Een jongen met een bal. Hij legt de bal neer, neemt een aanloop en geeft hij de bal een peer. De bal suist richting het stalen doel en keert zonder rancune terug naar de jongen. De jongen geeft als de bal, die weer bij zijn voeten is beland, wederom een trap.  De bal suist wederom richting goal. Terwijl ik voorbij het veldje fiets kan ik me voorstellen dat dit ritueel nog enige keren herhaald zal worden.

En dan besef ik me dat de hele essentie van mij en mijn ambities valt samen te vatten in dit ene beeld.

Een jongen die tegen een balt trapt die net zo hard weer terug komt. Om vervolgens met exact hetzelfde enthousiasme die bal weer weg te trappen. En dan een schooltas verwaarloosd in de hoek.

Om 17:57 schop ik mijn DVD met foto op de bus.

Geschreven door Karsten