Mensen die muren optrekken doen dat omdat ze bang zijn gekwetst te worden….ja duhhhh…mensen die ‘de muur’ niet hebben willen wel gekwetst worden dus?! Ik durf me zeker wel kwetsbaar op te stellen, realiseer me dat ik anders geen emotie’s zal voelen, of ervaringen zal beleven en dus ook niet persoonlijk zal groeien. Zou heel graag willen weten wat er nu precies onder de categorie ‘muur’ valt? Ik vind dat
iemand die ‘de muur’ om zich heen heeft zichzelf niet meer durft te laten zien, dat diegene onbereikbaar en hard is voor anderen. Dat ben ik zeker niet. Voorzichtig, ja dat ben ik….misschien een tikkeltje wantrouwend, anderzijds zie ik mezelf ook als een krachtig en sterk persoon….valt dat dan allemaal onder ‘de muur’? Zou handig zijn als iemand een duidelijk en compleet overzicht zou maken met de inhoud van ‘de muur’…dan was het meteen voor iedereen duidelijk, dat als je dan de stempel ‘met een muur’ opgeplakt kreeg, wat er ‘mis’ met je was en hoe dat dan aangepakt diende
te worden.

Maar goed…..stel,stel dat ik ‘de muur’ heb, muren zijn er toch ook om afgebroken te worden?…je hebt hamers, grote machine’s…zelfs de Twin Towers zijn om te krijgen (misschien niet het juiste voorbeeld maar maakt veel duidelijk). Dus het feit ligt er, dat als ik, en de rest van de mensheid, die ‘de muur’ bezitten, die muur ook om gegooid,afgebroken of vernietigd kan worden! De kunst is natuurlijk alleen om datgene te vinden, en in het geval van de spreekwoordelijke muur; diegene te vinden die dan de moeite van afbreken op zich wil nemen. Want…Sometimes we put up walls, not to keep people out but to see who cares enough to knock them down….

Degene die me kennen weten dat ik het al een paar keer geroepen heb, true; Heleen van Rooyen is ermee begonnen, maar ik heb ‘m ook…en misschien wel al veel langer dan zij ‘m heeft! Ja….ik heb ook een GBV, gay best friend….m’n eigen homo!! En nee, niet van Nienke kado gekregen of uit een homoasiel gehaald..maar zo’n beetje ‘overgenomen’ van ons aller vriendinnetje ‘tante Ellebel’ toen zij naar Nieuw Zeeland
vertrok .Mijn GBV is een echte Paul de Leeuw homo, een heerlijk meid die ook lekkere directe vragen stelt; of eten ter vervanging van seks is, hoe vaak je het doet
met je man/vriend en of je jezelf bevredigt enzo. Echt gewoon een leuke, directe homo die wel duizend alternatieven voor het woord sterretje heeft – sterretje, je weet wel , die uren voor de spiegel staat te klagen dat z’n haar niet goed zit en die een hele avond mee kan ‘tutte’ onder genot van een wijntje en een gezichtsmasker.

En begrijp me niet verkeerd,’mijn eigen’GBV bedoel ik zeker niet denegerend! En ik behandel die van mij ook zeker niet als handtas.Deze blog is ook meer bedoelt als ode…en in dit geval specifiek aan mijn Mr. Burnie (zoals ik hem liefkozend noem). Het is heerlijk om hem om me heen te hebben, een man in huis…maar dan toch anders. Een man die met mini me mee danst op Justin Bieber, die weet wat je bedoelt als je zegt dat je mannen niet snapt,een die instinctief weet wat het is om ongesteld te zijn (maar nog nét geen tampons bij heeft), gewoon……een ‘veilige’ man, een waarbij je weet waar je aan toe bent en hoe het zit.

En daarom…besef ik me nu, mis ik het niet…een paartje zijn, want ik ben het wel! ik ben wel degelijk de helft van een paartje…een ‘best friend’ paartje. En dat er in zijn/haar geval ‘gay’ voor dat bestfriend staat, boeien…..ben ik alleen maar blij mee!!

Vrolijk stapte ik gister dus op mijn fietsje en een kwartier later parkeerde ik mijn ijzeren ros voor de apotheek. ‘Je hebt toch hopelijk tranen in je ogen van de kou hè? Of huil je soms?’ Ik keek op en zag dat die woorden uit de mond van een wel heel goed gelukt exemplaar van het andere geslacht kwamen. Ik glimlachte naar hem, waarop hij zei: ‘Die mooie bruine ogen zijn niet gemaakt om te huilen hoor.’ Normaal gesproken zou deze uitspraak voor mij een dikke dooddoener zijn. Altijd maar weer die complimentjes over mijn ogen! Ik heb ook mooi haar en de allerliefste, schattige, kleine oortjes……

Deze meneer mocht er wezen, ik schreef hem niet bij voorbaat af. Hij had trouwens ook hele mooie ogen en bovendien was hij mooi grijl (het nieuwe grijs). ‘Ik vind jou leuk’, zei hij en ik gooide mijn hoofd in mijn nek en lachte. Tegelijkertijd keek ik even naar boven en bedankte dat ene engeltje dat me deze grijle man had gestuurd.
We kletsten wat en toen ik aanstalten maakte om naar binnen te gaan zei Mc Grijlie: ‘Mag ik je telefoonnummer?’ ‘Hùhùhù’, lachte ik mijn meest schaapachtige lach en liep de apotheek in. Direct had ik spijt! Hij wilde mijn nummer! Een leuke, single (ging ik van uit tenmiste), grappige man vroeg om mijn nummer en Mien met de immer mondige mond klapte dicht.Ik stond mezelf binnensmonds te vervloeken, toen ik me realiseerde dat Mc Grijlie ook de apotheek binnen was gegaan. Mijn kans was dus nog niet verkeken… Maar hoe ging ik dit varkentje nou weer wassen? ‘Kunt u even de spaarkaart invullen?’ De apotheek mevrouw duwde mij een pen in de hand en eureka! mijn hevig hardwerkende hersentjes vertelden me wat ik moest doen. Pijlsnel trok ik een van de volgnummertjes uit het prullenbakje op de toonbank, krabbelde er mijn naam en mijn telefoonnummer op en liep naar Mc Grijlie, die in een van de stoeltjes op zijn beurt zat te wachten. Ik duwde het papiertje in zijn hand, voelde mijn wangen gloeien en sjeesde terug naar de toonbank.

Helemaal in mijn sas met mezelf liep ik even later de apotheek uit, vers potje antirimpelcrème in de hand. ‘Zonde geld eigenlijk, Mc Grijlie houdt van me zoals ik ben, inclusief die lijntjes om mijn ogen’, dacht ik en een glimlach speelde om mijn (enigszins gerimpelde) mond. ‘Je hebt ook een mooie lach.’ Bingo, hoor je de bruidsklokken?! Mc Grijlie stond alweer buiten en maakte de ketting van zijn fiets los. En weer begonnen we een gezellig gesprekje. Ik verbaasde me echt over het feit dat ik gewoon op een doordeweekse dag, op een tripje naar de apotheek, zo’n leuke vent tegenkwam. Wie had dat gedacht toen ik mijn antirimpelcrème ging kopen? Shitterdeshit, ik stond nog steeds met die pot crème in mijn handen! Niet echt sexy… snel stopte ik de pot in mijn tas. Alsof Mc Grijlie zich ineens realiseerde dat ook hij met een awkward item in zijn handen stond, stopte hij snel het doosje weg dat hij zojuist had gekocht…
Ik las nog net de opdruk…
Sperti.

Herinneringen trekken aan me voorbij. Hoe ik haar heb zien worstelen met haar schoolwerk, en niet opgaf. Hoe ze haar bord met rijst compleet leeg at,terwijl ze het echt niet lekker vond. Hoe ze me ‘gewoon’ zegt dat ze: blij met me is ondanks dat ik af en toe ook behoorlijk irritant kan zijn……….heerlijk! . Maar dan verspringt het beeld naar een ruimer perspectief, en word ik me bewust van de enorme liefde die ze in me genereert, niet alleen mijn liefde voor haar….

….maar ook de liefde voor mezelf. Hoe ze me door haar puurheid, wees (en wijst) op de blokkades in mij. En hoe ik daardoor mezelf beter leer kennen en meer lief kan hebben. En daardoor niet alleen mezelf, maar ook meer de wereld en alles wat er op leeft liefheb. Hoe mijn hart groter is geworden door haar, meer verbonden met het geheel. Met alle mama’s, met alle kinderen, met alle papa’s. Met iedereen dus. Ik ben rustiger geworden, meer in balans. Dat alles gaat door me heen, terwijl ik kijk naar haar mooie gezichtje.

Ik dank mijn lieve toetabella, voor alles wat ze mij, en alles en iedereen om haar heen komt brengen, gewoon door wie ze is. Ze is een van de grootste geschenken in mijn leven. Ik ben intens dankbaar dat haar levenspad het mijne kruist. Ze bent niet "van" me, ze is alleen "bij" me, zolang als zij dat wilt en nodig vindt. Wat een geschenk. Wat is het leven mooi……Mede door haar geniet ik er steeds meer en meer van, zoveel dat mijn hart er van overloopt………………

Of stel dat ik heel koppig me niet wil inschrijven bij zo’n datingssite omdat ik vind dat het om de uitstraling van de ogen gaat die je niet op foto’s kunt zien en jij hartstikke juist wel op die datingsite zit.

Ja…

Stel dat ik een uitnodiging voor een avond in de kroeg afsla en ik je daar misloop. Of dat je net niet met je winkelwagentje tegen de mijne staat te rammen maar tegen die van een oud besje. Of..

Ja kut, stel dus dat we elkaar gewoon de hele tijd mislopen. Omdat jij….ja…zit te kutten. En omdat ik dus..euh..

Óf dat het de tijd nog niet is. Dat jij alle reden hebt om te kutten en ik ook nog ff iets moet doen misschien. Zoiets zal het wel zijn.

Weet dan in ieder geval dat ik je wel al om me heen lijk te voelen. Alsof je al een beetje bij me bent. Al klinkt dat raar, toch voelt het soms zo. Maar we kennen elkaar nog niet, ik heb geen idee wie je bent of waar je nu rondloopt, wat je nu doet. Ik zie uit naar de dag dat we elkaar ontmoeten. En tot die tijd: heb geluk, lach en heb lief.

Geschreven door Marjolein

Golvend op gevoelens,
ga ik op en neer…
Onderga de heftigheid,
elke keer maar weer.

Bang van de avond,
weet wat donker doet..
Maar lach diep van binnen,
de ochtend tegemoet.

Trots op de lessen,
waardoor ik diepte ken…
Dicht bij het antwoord,
is waar ik nu ben.

Met elke stap vooruit,
komt de kracht in zicht…
Met daarbij de eindstreep,
blinkend in het licht.

Iets met vliegen lijkt me wel leuk. Maar om de hele dag druk aan en af te fladderen om hongerige jongen van pieren en insecten te voorzien..pffff. Laat mij dan maar in bomen klimmen en aan lianen slingeren, veel leuker! In ieder geval wel een beest dat hoog scoort in de voedselketen, want opgegeten worden lijkt me verre van een pretje.

Maar vanmorgen wist ik het ineens. Misschien onbewust vannacht over nagedacht,ik heb er niet echt een logische uitleg voor. Maar ik denk dat er nu al een dier in mij woont, de beer. Ik gedraag me soms echt dierlijk, soms ongemanierd. Daar bij lijkt het me heerlijk om een beetje rond te hangen, wat plonsen in het water, schuren tegen een boomstronk, in het zonnetje maffen én natuurlijk de hele gure winter wegslapen, met mijn warme wintervacht verdoken in een knus holletje, mmm…En af en toe eens stevig rondhossen en vechtlustig uit de hoek komen als het nodig is…..daarnaast staat de beer voor kracht,bescherming en betrouwbaarheid. Ja, ik zou een goede beer kunnen (en willen) zijn.

Nu nog wel een beetje een onrustige mamabeer dan. Ik dol wat met mijn vriendinnetjes en ga achter een spartelend visje aan. Maar ooit word ik een rustige mamabeer. Als ik papabeer gevonden heb. Dan trekken we samen de wilde natuur in om onze kindjesberen het leven te leren.

Reïncarnatie, ik ben voor!

“Mijn lijf is niet wie ik ben” zei ze.

En inderdaad, je bent niet je lijf, net zomin je gedachten zijn wie jij bent. Of andersom, je lijf is niet jij, jij bent niet je gedachten. Maanden, jaren van horen maar niet geheel begrijpen gaan er voor de meeste mensen voorbij voordat ze dit principe werkelijk kunnen doorvoelen. En juist omdat zij nog nooit een spiritueel boek heeft open geslagen weet ik dat ze dit uit eigen kennis tegen mij zegt.

Als mijn zus en ik ooit bij de hemelpoort, kijkende op de aarde, hebben gestaan (aannemende dat zoiets bestaat) dan zei zij tegen de hemelpoort-meneer: “Doet u mij maar een moeilijk lichaam. Een lichaam wat niet werkt zoals ‘t hoort. Waardoor ik als ik de dertig passeer steeds meer moeite krijg met lopen en overal pijntjes krijg. Soms krukken, soms een rolstoel en soms gewoon weer even kunnen lopen. Een lijf met een ziekte waardoor ik een moeilijke en onzekere weg moet gaan om zwanger te raken. U mag bepalen of dit uiteindelijk lukt.”

En toen zij ging, volgde ik haar zwijgend. Zoals ik nu ook zwijgend naar haar luister. Ze vertelt me haar onzekerheid over de toekomst van haar lijf. Hoe zal het zijn over vijf jaar, over tien, twintig?
Ik breek weer in stukjes als ze over een kindje begint. Ik ken haar verdriet hierover maar toch raakt ze me iedere keer weer. Het aspect wat ze nu belicht is nieuw, namelijk dat ze het zo moeilijk vindt dat ze haar man op dit moment geen kind kan schenken.

Haar lijf is niet wie ze is, en toch heeft ze het er wel mee te stellen. Hoe moeilijk is het om je er niet mee te identificeren als het zulke fundamentele dingen als beweging en het voortbrengen van leven beïnvloed? Hoeveel langer is dan de weg om van jezelf te kunnen houden?

Terwijl ik haar naar me toetrek en haar (lijf) omhels ben ik zo ontzettend trots op de geest die in haar zit.

Geschreven door Marjolein

Dit heeft ze gemaakt voor haar toekomstige kindje:

De afgelopen week was er weer een met veel confrontaties. Met mezelf,famillie,situaties en mensen die ik toch weer verkeerd inschat (myself to blame). Ik geloof in het gegeven dat het leven uit verschillende ‘wegen’ bestaat, en dat bepaalde personen in je leven komen om je iets duidelijk te maken, om je iets te leren. De een heel kort, de ander langer. Positief of negatief. Het is de kunst dat op te pikken, daarvan te leren,en iets met de gegeven informatie te doen.Ontdek je patronen, doorbreek ze en verleg je grenzen! Maar hoe moeilijk is dat soms?! Heel moeilijk! En juist op de momenten dat ik diep zit door bepaalde gedachtes of personen, kruisen de juiste mensen mijn pad en geven me de spreekwoordelijke ’schop onder mijn kont’.

Zo stond ik carnavals zaterdag in een kroeg in DB,en dan kan je denken: hoe serieus kan een gesprek dan zijn, geloof me: heel serieus en bijzonder. Raakte daar in gesprek met een zeer belezen en intrigerende man. Die man stelde me uiteindelijk één simpele vraag: of ik nog iets ging doen aan het feit dat ik in mijn persoonlijke ontwikkeling weer even de juiste ‘weg’ kwijt was, of dat ik er gewoon laf in ging berusten? Boem! Van een vreemde komt zo’n vraag binnen. En toen gisteren een ‘joch’ me melde dat het opzoeken van nieuwe ‘wegen’ ook nieuwe mensen en nieuwe situaties zou opleveren, was voor mij duidelijk dat ik inderdaad weer op de verkeerde zat: de kansloze,de nog steeds over me heen laten lopen, de ‘domme doos weg’. Het word weer tijd dat ik weer links of rechtsaf sla,want zoals ook Loesje zegt: In een dwarsstraat kom je de mooiste dingen tegen…..

Ik zal de laatste op de wereld zijn die zegt dat mannen onder elkaar erg zijn. Ik geeft dus in alle eerlijkheid toe, wij vrouwen kunnen er ook wat van, en zijn misschien nog wel veel ’slechter’ dan mannen in dat opzicht. Praatjes genoeg, en bij praatjes horen soms ook plaatjes. Om maar een voorbeeld te noemen: halverwege de avond kwam de nieuwe reclame van David Beckham ter sprake, en moest bekeken omdat één van ons meiden hem nog niet gezien had. Lang leven de Iphone’s. Nu kun je denken, David Beckham? Ja sorry hoor, wij vieren waren het er unaniem over eens: om je vingers bij af te likken. Veel bloot,tatoeages, en o ja..ook nog een onderbroek. Eigenlijk was het best lachwekkend nu ik er zo over nadenk, ‘n stel dertigers….kwijlend boven een iPhone. Kinderachtig, maar ook heerlijk! Waarom zouden we ons naar onze leeftijd ‘gedragen’, omdat het zo hoort? Die tijd zijn we voorbij toch?

Niet dat we nog 23 willen zijn hoor. Echt niet…..wat je als single 30+ er meemaakt is niet te vergelijken met een vrijgezellen tijd tussen de 20 en 26 jaar. En daarbij zijn vrouwen niet meer afgeschreven als ze de 35 zijn gepasseerd. De huidige generatie single vrouwen mag er dan zeker zijn,het zijn stuk voor stuk leuke vrouwen die aantrekkelijk willen zijn in de breedste zin van het woord. Cougars,milf en yummy mummy’s zijn allemaal mooie,sexy benamingen voor ‘oudere’ single vrouwen als je het mij vraagt. En verder,al zouden we nog 23 willen zijn, dan lukt dat soms niet eens. Dan word je vanzelf teruggefloten door je eigen lichaam.Zo ook gisteravond. Hoe gezellig het ook was, om 23.00 ging voor ons toch wel het spreekwoordelijke lampje uit. Na de zoveelste gaap besloten we unaniem als een stel oude wijven om naar huis te gaan, en lekker in ons bedje te kruipen. Het was weer gezellig en ik heb weer een heerlijke avond gehad met mijn dinnetjes….

…en ik blijf er bij: Still take life not too serious when you are 35+!