Naast mij rijd een zwarte Audi A4…mooi glimmend met van de chrome stripjes. Ik hou er wel van en kijk eens naar binnen in de auto. Twee donkere ogen kijken terug met een grijns van oor tot oor. Nu heeft een kennisje wel eens een nummer toegegooid gekregen in de file en ik nog nooit, dus lach ik vriendelijk terug en kijk weer voor me.

Na een paar meters voor, en achter hem gereden te hebben kijk ik toch nog eens stiekum naast me…hij staat er weer,zwaait en lacht nogmaals. Ik kan weer een paar meter naar voren en moet lachten om dit ’spelletje’. Hij kan inmiddels verder doorrijden maar blijft naast me staan. Dan gaat ineens zijn raam aan de bijrijders kant naar beneden…hij roept wat en gebaard het een en ander. Ik zet de radio zachter en laat mijn raam ook zakken…het zal me toch niet gebeuren….een file flirt?!! In gedachten streel ik vast mijn eigen ego….het moet niet gekker worden. Ik kijk hem aan en vraag wat hij nu net zei? Hij leunt wat naar voren en zegt: "Schat, je linker remlicht doet het niet…moet je snel even laten maken, zonde als je een bekeuring krijgt! Fijne avond nog!"….en weg is hij…pfffff….hahahaha….zo zie je maar weer, je kunt niet voor een ander denken…

Stom remlicht!

Lang tijd om erover na te denken heb ik niet. De lepel valt op de tafel. En het moment is voorbij.

Maar er komen meer momenten.

“Ieder pondje gaat door het mondje”. Met een stelligheid die mij mateloos irriteert blijft hij bij zijn mening over (te) dikke mensen. Kleingeestigheid en rechtlijnigheid zijn twee punten waar ik mij bij mijn medemens aan stoor. Overigens zal er in mij ook kleingeestig- en rechtlijnigheid te vinden zijn, anders zou ik mij er ook niet aan irriteren, dat weet ik. Maar het liefste omring ik me met mensen met ‘grote’ geesten, open en uitnodigend. De discussie over of dikke mensen het nou allemaal zo volledig aan zichzelf te danken hebben besluit ik te laten.

De momenten wisselen verder zich af: fijn, iets minder fijn maar niet stom. Ik raak erdoor in de war en mijn hoofd neemt mijn gevoel over. In mijn hoofd is er namelijk ruimte voor hoop, in mijn gevoel is dit er niet. Het duurt even voordat het stof is neergedaald en ik kan zien wat er werkelijk is. Namelijk grote behoefte aan een nieuwe liefde in mijn leven. En die wens werd de hoop in mijn hoofd die mijn gevoel tijdelijk overnam.

Er wordt me ook (weer) duidelijk dat mijn hoofd het uiteindelijk verliest. Iemand kan nog zo aantrekkelijk zijn, écht verliefd wordt ik op iemands woorden, zijn denkwijze, zijn visie op het leven.

We nemen afscheid en ik neem afscheid van de hoop die ik weer even koesterde – met hem. Want de hoop blijft, het verlangen om de man te ontmoeten waarbij mijn hoofd overbodig blijkt.

Geschreven door Marjolein

Ik gooi de deur dicht en doe een poging mijn matras op te pakken,het ding is loeizwaar! Ik ook met mijn grote mond, had gewoon die twee aardige mannen dat ding naar boven moeten laten brengen. Hulp aannemen is helemaal niet erg hoor, maar nee…Maaike kan alles zelf! Muts…sta ik dan te kijken. Maar goed, ik zou ik niet zijn als dat matras niet boven zou komen! En inderdaad, na een kwartier ligt hij boven….na een hoop gevloek,nadat hij 3 keer terug naar beneden geschoven is, 5 foto lijstjes van mijn muur af heeft gegooid en ik mijn armen niet meer voel. Pure girl power dit….alleen, heb ik wel besloten dat ik de volgende keer gewoon wel het ‘zwakke’ geslacht ga spelen, en ook ja moet zeggen als het ja moet zijn!

2 weken later zijn de rollen totaal omgedraaid. Zijn mooie praatjes hebben zijn werk gedaan en ben ik degene die snakt naar enige aandacht van zijn kant,maar het blijft ineens akelig stil. Ik vraag me af wat die magische grens nou eigenlijk ook weer was van “he is just not that into you”, 3 dagen? En how in the hell ik weer in deze situatie terecht gekomen ben? Heb ik het niet goed begrepen de laatste keer dat we elkaar zagen? Ik heb uiteindelijk hardop gezegd dat ik hem erg leuk vond, en hij heeft volgens mij hierop met hetzelfde antwoord gereageerd. Nee wacht, ik weet zeker dat hij hierop hetzelfde geantwoord heeft!

Is hij toen gaan stuiteren? Tref ik dat dan weer? Zo’n single vent met een instelling van: ‘doe vooral geen moeite want ik heb ontzettende bindingsangst en dat vertel ik je pas na een maand daten (of niet), want dat daten vind ik hartstikke leuk, maar verder zie ik het allemaal wel’. Schiet mij maar lek.

Na een aantal jaar vrijgezel te zijn ben ik echt niet achterlijk. Ondanks dat doe ik nog wel eens achterlijke dingen. Dus ik waag het erop en stuur hem toch nog een gezellige en vrolijke sms. "Heej knapperd,hoe is het? Ben je druk?" Inmiddels is er sinds die sms een week voorbij in plaats van 3 dagen en nog steeds niks. Hoe moeilijk is het,laat in ieder geval íets horen. “Ik moet je niet, was gezellig, bedankt” is al beter dan compleet negeren. En kan je als man (of vrouw) nou echt geen inspiratie vinden, sms ‘AAN’ of ‘UIT’. Duidelijk, toch?

I get the message. Jammer, ik ben best leuk. Dat gaat dan nu mooi aan zijn neus voorbij!!!

Om dat te kunnen horen moest ik door een heel traject heen. Een assessment en nog veel meer gesprekken. Wat ben ik ontzettend zenuwachtig geweest voor het assessment! Vooral voor de intelligentietest, dan zul je zien dat je daar niet doorheen komt… Hoe zo faalangst? En de hele tijd dat ik door die procedure heen ging voelde ik me onzeker. Dat haatte ik, die onzekerheid. Ik kan me niet voorstellen hoe ik door mijn middelbare schooltijd heen ben gekomen. Hoe heb ik in godsnaam al die examens overleefd? Ik kan me niet herinneren dat ik toen ooit zo zenuwachtig ben geweest. Nu voelde het net alsof ik door een examen heen ging, elke keer weer. En relativeren was verdomd moeilijk!
Maar ik ben er doorheen en er is uitgekomen dat ik net zo intelligent ben als dat ik me voor doe komen, gelukkig
Ook de gesprekken waar ik ook heel erg tegenop zag, waarvan ik zeker wist dat ik er niet door heen zou komen, gingen goed! En dan de woorden: ‘welkom bij de club.’ Wouw ik had nooit verwacht die woorden te horen maar het voelt zo ontzettend goed! Nu een week later kan ik het nog steeds niet helemaal geloven. Is het wel echt gebeurd?

Het eerste wat ik zie is de verpleegkundige die naar een monitor kijkt aan het einde van mijn bed. Ik vraag haar hoe lang de operatie heeft geduurd en of ik al blauw en geel ben. Terwijl zij antwoord merk ik op dat ik me eigenlijk heel vrolijk voel. Een soort ultiem hippy-gevoel. Letterlijk love and peace. En op dit moment houd ik even vooral van de verpleegkundige. Ik wil alles van haar weten: van hoe ze haar Kerst heeft doorgebracht tot hoe ze zich nu écht voelt.

Als zij bij mij wegvlucht draai ik mijn hoofd naar de jongen die naast me ligt.
“He!” roep ik naar hem “Waarom lig jij hier?”
Hij is ook al wakker terwijl andere mensen nog liggen te slapen. Soms worden er nieuwe mensen binnengereden waar dan even een groepje verpleegkundigen omheen komt staan om duidelijk tegen de heer of mevrouw in het bed te praten.

Bij mijn bed is er even rust. Geen verpleegkundige en de jongen die naast me lag mocht alweer terug naar de kamer. Ik voel voorzichtig aan mijn neus. In plaats van de vertrouwde knik te voelen die mijn neus altijd maakte voel ik nu een rechte lijn. Ineens moet ik heel hard huilen.

Al meer dan tien jaar heb ik over deze operatie nagedacht maar altijd besloten om mijn neus te houden zoals ie was: scheef met aan het einde nog een extra knikje naar links. Dat extra knikje werd veroorzaakt door mijn scheve tussenschot. Door de nauwe doorgang die ontstond was ik tijdens mijn puberjaren bijna 11 maanden in het jaar verkouden. Dat werd toen ik ouder werd iets minder maar de laatste maanden kon ik op mijn linkerzijde niet goed meer slapen omdat ik te weinig lucht kreeg. De keuze was voor veel mensen in mijn omgeving gemakkelijk gemaakt: rechtzetten die hap als je er last van hebt. Maar voor mij woog die keuze veel zwaarder. Alsof ik, door het rechtzetten van het mijn neus, een deel van mezelf niet goed genoeg vond. En ik werd zelfs, zonder dat ik dat zelf snapte, iedere keer bijna emotioneel als ik met iemand over het rechtzetten van mijn neus had.

De arts bood een voor mij acceptabele oplossing: een correctie waarbij alleen mijn tussenschot recht gezet zou worden en mijn neus verder hetzelfde zou blijven. And so it is. Ik kan weer slapen op mijn zij en mocht ik ooit willen duiken dan kan dat volgens de arts nu ook. En mijn neus? Die staat nog steeds scheef, alleen nu zonder extra knikje.

Geschreven door Marjolein

Stereotype of uniek

Zie ze voor je zonder te schromen

En herhaal ze in je hoofd, al was het jouw lievelingsmuziek

Laat de tonen aanzwellen tot klanken

Een geluid dat je dagelijks omhult

Tot op een moment, een dag..

Je droom zich in jouw leven heeft ingevuld.

Geschreven door Marjolein

Laat de stormen maar komen
Want je zal blijven staan
Gewarmd
Voor altijd door de zon
Omarmd.

Voor kleine Otis.

Geschreven door Marjolein

Terwijl mijn moeder een sjaal voor mijn vader aan het uitzoeken was bedacht ik me ineens dat een sjaal een perfect Kerstcadeau zou zijn voor de man van mijn zus. Maar terwijl ik met een blauwe tunnelsjaal (zo een uit één stuk die je twee keer omslaat) rondliep bedacht ik mij dat het handig zou zijn om even aan een man die wat weg had van mijn zwager te vragen of het eigenlijk wel een leuk cadeau was.

Niet dat hij op de man van mijn zus lijkt, maar hij is wel heel leuk. Blond, mannelijk, aardig en vrij duidelijk in zijn bewoordingen. Hij spreekt zijn woorden met kracht uit. En van dat laatste schrik ik een beetje. Het doet me beseffen dat ik een wildvreemde heb aangesproken en mijn moeder er ongeveer naast staat. Warmte trekt naar mijn wangen. Ik vraag hem of hij de tunnelsjaal wel leuk vindt, los van de kleur. Dat vindt hij.

Onze wegen scheiden zich kort totdat ik hem weer opduikel bij de tunnelsjaals als ik heb besloten toch een andere kleur te zoeken. Hij blijkt zich ook net op dat moment daar te begeven. Hij glimlacht als ik aan kom lopen en ik verklaar dat hij me toch aan het twijfelen heeft gebracht. Naast de blauwe sjaals liggen ook grijze. “Wat vind je dan van zo’n grijze kleur” vraag ik hem.
“Dat ligt er aan, bij wat voor jas draagt hij het?” vraagt hij ons (ook mijn moeder is weer van de partij).
“Eh, geen idee eigenlijk” zeg ik terwijl ik mijn moeder aan kijk. “Nee, volgens mij draagt hij nooit echt een jas” zegt zij. Ik vraag me nog even af of ik hem zal vertellen voor wie de sjaal precies is, maar besluit het zo te laten. “Dank je wel, ik kijk nog wel even” zeg ik hem.

Met een zwarte tunnelsjaal (want zwart past zo lekker overal bij ) loop ik uiteindelijk naar de kassa. En jawel, hij staat daar net kaarten te bekijken. “Ik doe de zwarte hoor!”
“Heel goed” lacht hij terug.

Later, met mijn moeder op de roltrap, sta ik te wachten op iets van haar over wat er net is gebeurd. Ik kan me niet voorstellen dat ze niets heeft gemerkt van de ontmoetingen waar ze naast stond en het feit dat ik er een beetje van mijn apropos door was. Maar er komt niets en dus vraag ik haar wat ze van hem vond.
“Van wie?” vraagt ze me terug.

Geschreven door Marjolein

Hoe ik mij ook aan een ‘eerst zien dan geloven’ -houding van mensen kan irriteren, ik hoor ook bij die groep. Al geloof ik tachtig procent van de tijd dat er meer is in het leven dan ik kan zien of horen, de andere twintig procent komt mij nog regelmatig verfrissen. Meestal op koude mistige dagen waar geen sprankje romantiek in te vinden is. Dan twijfel ik met grote twijfel en denk dat ik mezelf verhaaltjes vertel om mijn angst voor de dood en de kortheid van het leven te laten vergeten. Om de dingen die anders liepen dan ik dacht of hoopte te vergoelijken met ‘het moest vast zo zijn’. Om hoop te houden in moeilijke tijden. Om een groter doel te hebben.

Ik wil een waarheid. Eentje, het liefst. Dit is het wel, dat is het niet. Wat zou ik het heerlijk vinden als er wetenschappelijk werd aangetoond dat er meer is dan we kunnen weten en een leven niet stopt na de dood. Want dan zou ik niet meer zelf hoeven nadenken, hoeven onderzoeken of mijn mening bij te hoeven stellen. Dan zou ik niet alleen iets denken te voelen, dan zou ik weten. Tenminste, dat denk ik…

Geschreven door Marjolein