Middertig! JezusChristus! De leeftijd van Carrie en Co! Gek, 10 jaar geleden, toen ik elke dinsdagavond SATC keek met m’n vriendinnen, leek dat nog een miljoen lichtjaar ver weg … en ineens zitten we er midden in met zijn allen! Om me heen slaat bij deez en geen ineens de angst om het hart. De angst alleen over te blijven. De angst nooit iemand te vinden, de angst kinderloos door het leven te moeten. Want laten we wel wezen… na je mid-dertigste is het snel bergafwaarts met die eierenkwaliteit.! Laat het geworstel beginnen!

Ik merk het ook bij mezelf … die klok. Zo lang heb ik ook niet meer de mogelijkheid me nog verder te reproduceren op m’n 34ste. Maar ooit heb ik hem veel harder horen tikken. Tot niet te missen aan toe! Nu heb ik als perfect resultaat van die rammelende stokken een prachtexemplaar van een gozertje rondlopen. Mijn tikkende klok heb ik daarna stilgezet. Geen mogelijkheid voor een tweede kopie! Want er was die situatie die niet echt heel rooskleurig te noemen was. Te weinig geld, te klein huis… en bovenal (want met dat alles is echt nog wel te werken maar met het volgende niet) iemand die niet meer die tweede wilde, iemand met wie ik een te rammelende relatie had. Met als gevolg: te weinig rammelende eierstokken. M’n klok stond stil en ik had niet de puf of de wil hem aan de praat te krijgen. Want al had ik diep verborgen het gevoel nog niet klaar te zijn met deze wereld verder te overbevolken… zo wilde ik het niet meer.

En daarna kwam het alleen zijn. Nou, dan leg je je er echt wel bij neer dat het er waarschijnlijk niet meer in gaat zitten voor jou. Weliswaar met verdriet in je hart, maar toch! Focus op kindlief en jezelf! Niet zeuren, je hebt tenslotte een kind. Geen ruimte voor toekomstdromen en wensen. Als al die lieve mooie mensen om je heen al niemand vinden om huisje boompje beestje mee op te bouwen, wie hou je voor de gek dat het jou als Alleenstaande Moeder wel zou lukken! Forget it!

En laat daar toen plots en onverwachts toch iemand in m’n leven komen! Ja, heel leuk en aardig allemaal (heeeel leuk en aardig allemaal, zucht ik eventjes dromerig), maar m’n klok hou ik liever nog even in die doos op zolder. Want al is dit lijf, zodra het kan, vast weer gebruiksklaar om te reproduceren…nooit meer in een imperfecte situatie. Wat ik wil, is vaste grond onder mijn voeten. Wat ik wil, is teamwork, lol en plezier, stabiliteit. Wat ik wil is een samen… en alles wat daar dan uit voorvloeit, is prima. Ook The Whole Shebang. Maar nu vooral me niet laten opjagen door die verrekte houdbaarheidsdatum!

Geschreven door Budhilezer Tamtam

Nee, neem dan de dood van 98-jarige Titus die getooid met lange grijze baard in het holst van de nacht zijn kaarsje langzaam uit voelt flakkeren. De nabestaanden vinden dat het ‘zo goed is’. Een glimlach siert hun betraande gelaat. Dat lijkt mij wel wat.

Sterven is sowieso een nogal dramatisch gebeuren. Zo kan je de verschrikkelijke pech hebben kanker te krijgen. Voor iedere betrokkene een ware nachtmerrie. Maar toch kan men, als het leed geschiedt is, liefdevol op je terugkijken in de wetenschap dat je met al je positiviteit en je strijdlust tot de laatste snik gevochten hebt.

Zelfmoord is een ander verhaal. De, bijna spreekwoordelijke, vrachtwagen van vanmiddag is vandaag voorafgegaan door het trieste nieuws dat iemand die ik jaren heb gekend er de brui aan heeft gegeven en enkele dagen geleden zichzelf om zeep heeft geholpen. En hij is niet de eerste persoon die ik gekend heb die de stekker er zelf heeft uitgetrokken. Eerder de vierde. Ik ben er goed ziek van.

Nu kende ik de beste man niet zo goed dat ik de misselijkmakende mix van ongeloof, schuldgevoel, gemis, medelijden en verschrikkelijke kwaadheid voel die zijn naasten nu ongetwijfeld moeten voelen. Kwaadheid vooral. Welk een egoïstische naaistreek! En zo zinloos! Ik kan me nauwelijks voorstellen wat zij mee moeten maken nu.

Waar ik zo ziek van ben is dat ik me daarentegen wel heel helder kan voorstellen hoe hij zich gevoeld moet hebben die bewuste avond. De koning van de wanhoop. Het volledige niets, de ultieme leegte die alle zin, alle rede, al het gevoel opslokt. Een ervaring die het woord ‘pijn’ compleet devalueert. Pijn is voor beginners.

Been there, didn’t do it. Oh ja, ik was goed van ’t padje af, geloof mij! Het blijft speculatie natuurlijk maar het zou best eens kunnen dat mijn meest vervelende karaktereigenschappen, te weten passiviteit en besluiteloosheid, daar op die momenten mijn leven hebben gered. Sinds die tijd geloof ik niet meer in ‘goed’ of ‘slecht’. Eerder in ‘gunstig of ongunstig onder deze gegeven omstandigheden op dit moment’.

En nu loop ik vrolijk in de rondte, met een brand new leven, heb ik het liefste, knapste en grappigste vriendinnetje ter wereld en een ongewisse maar spannende toekomst in het verschiet. Heeft wat moeite gekost, maar dan heb je ook wel wat.

Ik wil en kan ook niet oordelen over deze man of over alle mensen die hun eigen demonen niet hebben kunnen bestrijden. Al die mensen die moegestreden zijn of in een vlaag van verstandsverbijstering de ultieme zelfbeschikking hebben gekozen. Noch kan ik mezelf op de borst kloppen en met trots roepen dat ‘deze gozer er weer helemaal bovenop is gekomen door keihard werken en doorzettingsvermogen!’. Het doet er allemaal niet zo toe.

Ik leef nu en ben aan mezelf verplicht er wat van te maken. Mijn leven ligt in mijn eigen handen, toen maar vooral ook nu.

“Maak er iets moois van Titus! Voor hetzelfde geld loop je onder een vrachtwagen!”

Geschreven door Budhilezer Titus

De prins heette (naja, hij heet nog steeds) David. Als ik tegenwoordig foto’s op Facebook voorbij zie komen dan bekijk ik ze peinzend. Zijn lachende gezicht naast allerlei vrienden die ik niet ken. Feestend in Berlijn. Obscure kroegen of kraakpanden bekijken. Misschien wel naar Lowlands. Ik ga nauwkeurig bij mezelf te rade wat ik voel. Niet zo veel. Maar er moet een reden zijn dat ik blijf staren.

We gaan ongeveer acht jaar terug in de tijd. In de tijd dat ik de eerste generatie MSN’gebruikers was chatte ik met hem. Over van alles en nog wat. Achteraf bezien heb ik de helft van mijn jeugdige jaren op zolder bij (voor of achter?) de computer doorgebracht. Zijn knipperende MSN schermpje schreeuwde om mijn aandacht. Het ging overal over.

We liepen op zeldzame momenten over de boulevard in Scheveningen, of lagen aan het strandje van de plas in de buurt. We aten in goedkopige Italiaanse restaurants met gerafelde tafellakens en nepkersen aan de muur. We fietsten rond. We voeren met kleine sloepjes van zijn ouders over grote watervlakten. En altijd was er wel iets. Iets dat ons niet nader tot elkaar bracht. Er was geen gelukkig moment dat onze – Bouquetreeks alert! – lippen voor altijd op elkaar sloot. Maar er was – of niet? Ik denk het nog altijd na al die jaren – spanning. Er was een soort nieuwsgierigheid. Er hing iets in de lucht, maar ik vind dat altijd zo’n conceptueel ding. Ik keek serieus in zijn donkere ogen. Ik keek naar zijn gestalte. Zijn maniertjes. Ik was smoor- en smoorverliefd. Maar ik zat gevangen in een cocon van angst. Angst dat het allemaal anders was dan mijn gevoel wou.

Het moet wel bijna een woensdagmiddag zijn geweest. Ik zat achter de computer en was bezig met iets voor school. Ik zag hem vanuit mijn ooghoek online komen. Instinctief klikte ik het schermpje open maar wachtte even met typen.
Om hem de kans te geven iets te zeggen.
Er gebeurde niets.
Ik typte voorzichtig ‘hoi’ met niets er achter. En toen kwam het. Hij was met vrienden naar Winterswijk vertrokken om te vieren dat hij geslaagd was.
Daar hadden ze een huisje gehuurd.
En daar was ie iemand tegengekomen die hij wel heel leuk vond.
Hij vertelde het als een spannend verhaal. Om iets waarmee ik blij kon zijn dat hij nu verkering had. Toen kon ik niet meer. Ik zat als verlamd te staren naar een oneindig niets. Een stroom aan allerlei nare emoties overviel me. Samen met een gevoel van machteloosheid. Ik biechtte hem direct op dat ik vreselijk verliefd op hem was, en dat dit helemaal geen leuk nieuws was.
Daarna ging ik offline.

Het heeft me maanden gekost om er over heen te komen. Weken van snotterige belsessies. Weken van uitgestelde afspraken. Ik voelde me in- en in verrot over zoveel onrecht. Helemaal niets of niemand kon me troosten. Onmachtig en bang om mijn gevoel richting andere mensen onder woorden te brengen liep ik maandenlang rond. Maanden waarin het verdriet diepe krassen naliet op mijn naïeve ziel. Er zijn spreekwoorden die prediken dat ongeluk nooit alleen komt. En dat klopt geloof ik wel. Mijn studie liep vertraging op, en ik verloor al mijn vrienden.

Na die ramzalige tijden blokkeerde ik hem op MSN, en wiste zijn sporen; de smsjes die ik in een schriftje had geschreven. Zijn telefoonnummer uit mijn nieuwe telefoon. Vastbesloten hem nooit meer te zien. Dat lukte niet. Maar na de laatste keer dat ik hem sprak was ik opgelucht. Ik had me ge-ergerd aan zijn vervelende maniertjes. Zijn ego. Zijn superioriteitsgevoel. Wat een eikel.

Geschreven door Budhilezer Lisa83

Ineens beginnen er mensen te schreeuwen naar de bestuurder van het busje, ook ik. “Stoppen!!” schreeuw ik, met mijn paraplu zwaaiend. Maar de man in het busje heeft niets in de gaten. Dan valt de vrouw op de grond en rijdt het busje over haar heen. “Jezus!!” roep ik. De vrouw gilt. Dan stopt het busje en is alles stil. Ook de vrouw op de grond. De man sprint uit zijn auto en ziet de vrouw eronder liggen.

Het is gebeurd. ‘112 bellen’ schiet door me heen. Ik heb mijn mobiel bijna te pakken als ik weer opkijk. Ik zie dat er vier agenten aan komen rennen, blijkbaar hebben die het ook zien gebeuren. “Oke” zeg ik in het luchtledige. Ik besluit door te lopen en niet te blijven kijken. Ik vind dat toch altijd iets raars hebben, bijna respectloos naar het slachtoffer, alsof je naar dieren in de dierentuin kijkt.

Waar zou deze vrouw vandaan zijn gekomen, waar naar toe was zij op weg op de fiets?

In de supermarkt (daar was ik naar op weg) trillen mijn handen als ik tomaten in een plastic zakje wil doen. Iedere keer zie ik het busje weer, voel ik de onmacht en mijn kwaadheid dat de chauffeur niets door had, en hoor ik het gegil van de vrouw.

Eenmaal thuis ligt Buddha languit op mijn bed. Ik ga even naast hem zitten. Hij trekt met een poot mijn hand naar zich toe: hij wil worden geaaid. Terwijl ik eventjes naast hem op bed ga liggen en hem over zijn buikje aai kijk ik naar buiten. De regen stroomt nog steeds uit de grijze lucht.

Ik kwam net bij een massage vandaan en was op weg naar de supermarkt. Waar zou deze vrouw vandaan zijn gekomen, waar was zij naar op weg op de fiets? Toen zij op de fiets stapte wist ze niet dat dit zou gaan gebeuren. In een split second. Hoe zou het met haar gaan, en met haar lichaam die door een busje werd overreden? Zou het (uiteindelijk) nog werken, zoals het eerst werkte?

Al voel ik me schuldig dat de aanleiding het ongeluk van een ander is maar ineens zie ik weer helder hoe ontzettend blij ik ben met mijn leven. Ik stuur een schietgebedje naar boven en bedank voor alle mooie en fijne dingen in mijn leven en mijn gezonde lichaam waar ik erg blij mee ben.

Geschreven door Marjolein

Ik heb uitstelgedrag tot een kunstvorm weten te verheffen.
Wederom heb ik een volledige dag weten uit te stellen wat ik eigenlijk zou moeten doen. Sterker nog; wat ik eigenlijk zou willen doen.

Ken je dat gevoel?
Dat je iets niet doet wat je graag wil gaan doen, om iets te gaan doen wat je eigenlijk helemaal niet wil doen.
Tuurlijk moet je je huisje opknappen in de zomer en even op vakantie. Dan echt even een weekje weer aarden en uiteraard wat kwali-tijd hebben met je vrienden en familie.
Sporten is belangrijk. Het journaal kijken, bijblijven is belangrijk! Nova, Knevel en van den brink, the Dog Whisperer, Two and a half man, De herhaling van the Dog Whisperer.

Mijn vrienden vragen terecht of ik het dan wel echt wil doen. En ik twijfel soms ook. Kijk, als een vriend van mij zegt dat hij graag wil afvallen, maar ik zie hem steeds snoepen geloof ik er ook geen zak van. Maar toch wil ik. Ik wil wel!

Maar wat is het dan? Wat is het dat ik niet ga doen wat ik wil doen.
Waarom stop ik zoveel energie in het uistellen en vermijden van het uitvoeren van mijn passie?
Zou het faalangst zijn? Of een andere populaire psych term?
Dat het misschien tegenvalt, dat de droom alstijd prettiger is dan een tegenvallende realiteit?
Of is het onderdeel van het artistieke proces? Wat wel de meest makkelijke oplossing lijkt. De gekwelde artiest.

Of anders schrijf ik er gewoon een onsamenhangende column over. Dan kan natuurlijk ook.
Doe ik een beetje semi-zielig, terwijl ik toch nog een bepaalde kracht laat zien in mijn humor en zelfreflectie. Beginnen met een leuk inleidinkje, dan de kern van mijn probleem helder neerleggen en dan zou ik afsluiten met een mooie tegelwijsheid zoiets als:

Accepteer wat je niet kan veranderen en verander wat je niet kan accepteren.
En vind de wijsheid om het verschil tussen de twee te herkennen.

Ja dat zou mooi zijn.
Mooi als het zelf zou geloven.

Kortom:
Met mij valt momenteel geen land te bezeilen. Zelfs niet een zee.

Geschreven door Karstn

En wij ongebonden zouden zijn

Wie zouden we dan zijn, en waar?

Ik vraag het me af..

Voor altijd jij

Voor altijd ik

En zouden we daar een wij zijn?

Geschreven door Marjolein

Was het de vorige keren vooral leuk en onder het mom van “who cares” en we zien wel, deze keer is het voor het echie. Ik had al eens eerder in de aanbieding gelegen op een relatiesite maar helemaal met de verkeerde ideeen over mijn nieuwe partner. Ik had teveel gekeken naar wat in omgeving ”hoorde”. Hij moest toch vooral bij mijn vrienden passen zodat we leuk met zijn allen ……………… Uiteindelijk waren het leuke dates met interessante mannen en net zulke interessante gesprekken maar niet meer dan dat.

Het was ook een beetje een paniekaanval de vorige keer. Ik was net terug uit het buitenland en moest mijn leven in Nederland weer opbouwen. Bang om dat alleen te doen heb ik me dus letterlijk in het datingcircuit gestort.

Ondertussen sta ik weer op mijn benen. Heb een huisje, een baan en mijn sociale leven weer enigszins onder controle en toen kwam weer dat gevoel van alleen zijn. Als gevolg heb ik mezelf weer aangemeld op een datingsite. Deze keer met eerlijke verwachtingen ten opzichte van een partner. Hij hoeft niet bij mijn vrienden te passen maar bij mij en dat leverde hele andere resultaten op en ondertussen dus hele kleine vlinders in mijn buik.

Ik word met de dag zenuwachtiger want als de klik er live niet is dan is dit leuke contact meteen over en dan ga ik dat enorm missen. Ik moet dus helemaal top op deze date verschijnen. Hoe kom ik in godsnaam van die 15 kilo teveel af in 4 dagen……….. oké in ieder geval die paar kilo waardoor ik net een beetje opgeblazen ben. Wat moet ik in godsnaam aan. Net als bijna iedere vrouw in Nederland is mijn kledingkast niet leeg maar wat moet ik in godsnaam aan toch nog maar even shoppen zaterdag.

Beslist ben ik zaterdag niet de enige in Nederland die met een kloppend hart zit te wachten op haar/zijn date. Lotgenoten ik ben trots op ons dat we dit durven, dat we de liefde niet opgeven maar er keihard naar op zoek gaan. Ik wens ons succes.

Geschreven door Budhilezer Meisje

Terwijl ik een slok koffie neem en Maggie over haar bol aai luister ik naar wat Dafne te zeggen heeft. Ze vertelt over hoe ze zich in de periode voorafgaand aan Familie Bofkont iedere dag afvroeg of ze nou eigenlijk gelukkig of ongelukkig was? En hoe deze vraag ineens naar de achtergrond verdween toen ze startte met de Familie Bofkont en het aardse bestaan.

Terwijl ik naar de beelden kijk van een vrouw die het voor elkaar heeft gekregen om in overall en rubberlaarzen er goed uit te zien (ze heeft een zwarte ceintuur om gedaan om haar taille te benadrukken, tevens zijn –pak ‘m beet- de bovenste vijf knoopjes van haar overal open,  maar dit even terzijde), denk ik na over haar woorden en mijn eigen situatie. Moet ik wel in de media blijven werken? Of moet ik me inzetten voor het welzijn van dieren? Iets waar mijn hart ligt? Maar zou ik dat wel aankunnen? De kans is namelijk best heel groot dat ik bij elk afzonderlijk levensverhaal van wat voor beest dan ook in janken uitbarst…

‘Zij zegt wat ik heel vaak bij mezelf heb gedacht, maar wat ik nog nooit eerder iemand anders heb horen zeggen’

Dan stelt de interviewster Dafne de vraag of ze nooit moeder heeft willen worden? “Nee”, antwoord Dafne resoluut. “Waarom niet?” vraagt de interviewster, “Als ik je zo bezig zie met de beesten dan zie ik dat moedergevoelens sterk aanwezig zijn”.

En het antwoord wat Dafne hierop geeft raakt me. Zij zegt wat ik heel vaak bij mezelf heb gedacht, maar wat ik nog nooit eerder iemand anders heb horen zeggen. Ik stop met aaien van Maggie. Mijn hand ligt nu stil op haar vacht. Ze kijkt vragend omhoog, maar ik heb alleen aandacht voor de tv, voor het antwoord van deze varkensvrouw:

“Mijn moedergevoelens zijn te groot voor mensenkinderen.” Ik voel een traan opkomen en luister verder. “Ik zou veel te bezorgd zijn. En omdat beesten andere wezens zijn hou ik op die manier automatisch afstand.”

Altijd al heb ik kinderen gewild.

Maar misschien geen mensenkinderen?

Geschreven door Susanne

Mensen met een mening waren vroeger de kinderen in de klas die na het retorische ‘zijn er nog vragen’ hun vinger opstaken om hun mening te geven over de lesstof, of de hoeveelheid. Onderhandelingen die vaak stukliepen.

Mensen met meningen hangen papiertjes in liften op om andere mensen te wijzen op de vreselijke rommel in de gangen, of het feit dat sommige mensen hun fiets niet netjes voor de ingang van het gebouw hebben geparkeerd.

Mijn mening? Ik ben vaak en graag meningloos. Na Inception was ik een halfuur stil voordat ik überhaupt weer iets kon zeggen. Nadat ik een boek uit heb slaap ik graag nog eens een nachtje voor een mening. Maar, zo peins ik: ik durf er in ieder geval altijd wel iets van te vinden. Als mensen mijn mening willen dan krijgen ze die ook. En heel soms geef ik inderdaad net iets te snel en te vaak mijn mening. Ik ben inderdaad soms net iets te snel. Vaker naar de mening van anderen luisteren. Of vaker luisteren in het algemeen; dat ga ik vaker doen. Echt waar.

Geschreven door Budhilezer Lisa83

31 jaar en eindelijk van de acne verlost!;-)
31 jaar en eindelijk een heerlijke rust die van mijn gezicht af te lezen is.
31 jaar en eindelijk gelukkig.
Omdat iedereen om me heen gezond is.
Omdat ik zo’n gouden vent heb gevonden waarmee ik ga samenwonen of eigenlijk stiekem al lang doe!
Omdat ik leuke vrienden heb.
Omdat ik liever voor mezelf ben geworden.
Omdat ik een lieve (schoon)familie heb.
Omdat ik mijn eigen huis heb gekocht.

Is het dan echt waar dat vrouwen op hun 31tigste het mooist zijn?….ik kan nu eerlijk zeggen dat ik dit van mezelf wel vind! Ondanks die paar kilo’s extra en dat ik toch echt liever een grote bos blonde krullen zou willen….en ik stop met de jaren tellen omdat ik voor altijd 31 jaar wil zijn!

Gewoon gelukkig omdat het zo is…een hele fijne gewaarwording…

Geschreven door Budhilezer LovelyNiek