Zij, ik en de liefde

Shit, het is 18:00 geweest en ik sta nog ongedoucht in m’n fleecepakje voor de spiegel. Altijd te laat en nu dus ook. Shirtje, rokje, maillot, laarsjes en jas aan, sjaal om, muts op en rennen. Ik haal nog net de bus naar het station. Nog maar een uur en kwartier. Overstappen, in de volgende bus opmaken en op locatie rennen. Via het bloemenstalletje naar de B-vleugel. Op de derde verdieping ligt mijn oudste nicht. Ze is net geopereerd.

Terwijl ik luidruchtig op mijn hakken kom binnenstappen, zegt een onbekende man die aan haar bedzijde zit: “kijk eens wie daar is”. Langzaam draait ze zich om en ze herkent me. De meneer blijkt haar vriend en hij maakt plaats voor mij. Ze kijkt hem na, kijkt mij wazig aan en met een klein moe stemmetje zegt ze: “ik klink heel zielig, maar dat ben ik niet hoor, komt echt door het idee dat je in een ziekenhuis bent… mooie jas heb je V.!”. En ze zet haar bril op, omdat ze mij (en mijn jas) met -11 niet kan zien.

Het is lang geleden dat we elkaar voor het laatst gezien hebben, dus we hebben het over de algemene dingen die je bespreekt met mensen die je na lange tijd weer ziet. En dan komt het onderwerp ‘liefde’ naar boven. Voor mij niets nieuws, maar de combinatie van mij, m’n nicht en de liefde is niet iets van alledag.

Ik kijk haar aan alsof ze knetterende scheten onder het dekbed aan het laten is.
 

Ze noemt zichzelf anti-romantisch. Trouwen hoeft voor haar niet, dat officiële gedoe is onhandig. Het laten registreren van partnerschap regelt ze via de mail, als ze er aan denkt en wanneer dat dan precies is, is haar om het even. Haar zus is heel romantisch en heeft al een wit kerkje in Zwitserland op het oog, maar wacht nog tot haar McDreamy de stap zet. Ze vraagt hoe het met mij zit. Ben ik romantisch?

Ik kijk haar aan alsof ze knetterende scheten onder het dekbed aan het laten is (wat ze ook doet) en vraag me af of ze serieus aan mij vraagt of ik romantisch ben (en hoe ik die scheten het best kan negeren). Vlak daarvoor vertelde ze me namelijk dat ze m’n blogjes op Budhi leest. Ik vertel haar hoe ik nog liever vandaag dan morgen wil trouwen, in die witte jurk en met die prins. Hoe ik geloof dat alles met een reden gebeurt en dat als je maar hard genoeg wilt en gelooft, het allemaal goed komt en dan misschien niet exact op de termijn en manier zoals je het gepland hebt, maar het zal goed zijn. Hoe ik echt denk dat die droomman bestaat, maar hij me alleen nog moet vinden… en ineens roept ze: “hoor je die scheten niet?”…. “Jawel, maar ik probeer ze te negeren”.

Als de bezoektijd voorbij is, geef ik haar een kus, begroet ik haar buurvrouw en loop ik de kamer uit. Ze roept nog een keer dat ze me op de hoogte zal houden van het onwaarschijnlijke feestje ter ere van de partnerregistratie. En terwijl ik naar de bus loop, verwonder ik me over het contrast tussen haar en mij. Het kon op dat moment niet groter. Zichtbaar ziek, in klef pyamaatje, met dikke ogen en al scheten latend vertellen hoe romantiek niet aan haar besteed is, tegenover fris en fruitig, opgeschmuckt met een make-upje en enthousiast klappend een uiteenzetting doen van een romantische illusie.

Maar als ik verder kijk, zie ik meer overeenkomsten dan aan haar bedzijde leek. Zij kiest niet voor alle poeha omtrent het bezegelen van liefde, maar ze kiest wel voor liefde. Ondanks vele tegenslagen en lastige situaties kiest ze voor haar man. De liefde van haar leven. En als ‘hij’ in mijn leven komt (en me dus eindelijk gevonden heeft), kies ik, net als zij, ook voor hem, hoe dan ook.

Geschreven door Budhilezer: Vyleine