Vlinders en voorpret

| Woensdagavond
Wat een avond: ongedwongen, gezellig en leuk. En hij: hij lijkt héél leuk! Dat afscheid, wat moet ik daarvan denken? De andere mannen gaven me drie zoenen. Hij gaf er zomaar een vluchtige omhelzing bij. “We zien elkaar snel weer”, zei hij zachtjes. En die blik, die zag er veelbetekenend uit. Toch?
Onderweg naar huis bedenk ik me iets dat ik hem wil e-mailen. Gewoon een vriendschappelijk bericht, met een grappige, maar nuttige link. Ik houd me voor dat ik wacht tot morgenochtend. Rond middernacht ben ik thuis en ik kan het toch niet laten: vlug zet ik de laptop aan. Nog voordat ik de eerste zin van mijn e-mail kan typen, merk ik dat ik ben vergeten de batterij op te laden. De laptop schakelt zichzelf uit en redt mij van deze wanhopige vertoning. Morgenochtend dan maar.

| Donderdag
De hele dag voel ik een vlinder: klein, maar vastberaden. Op het werk houd ik m’n mond, maar ik kan niet wachten tot ik die avond hardop over ‘m mag praten. Terwijl mijn beste vriendin ’s avonds de groente snijdt en ik in de pannen roer, vraag ik haar of je verslaafd kan zijn aan het gevoel van vlinders in je buik. Grinnikend vraagt ze me wie ik op het oog heb. Tja, het was ook pas een week geleden dat ik nog vastbesloten riep dat ik voorlopig geen behoefte heb aan een man in mijn leven. Hmmpfff…

| Vrijdag
Mijn vriendin en ik gaan een dagje uit. Gisteravond heb ik haar het hele verhaal verteld. En ook vandaag roep ik regelmatig iets over mijn vlinderman. Ik giechel, zing en huppel als een klein meisje. En mijn vlinder fladdert enthousiast mee. Maar het betekent niks, ik wil nog steeds geen man in mijn leven op dit moment. Zeg ik met steeds minder overtuiging.
Ach, al wordt het niks, ik heb in ieder geval voorpret. Alsof je vakantieplannen maakt. Misschien wordt de reis wel geannuleerd; krijgt de bestemming een negatief reisadvies of bedenk ik me zomaar. Maar ik heb er in elk geval al plezier in gehad.
’s Avonds lees ik dan eindelijk zijn reactie. Ongedwongen en amicaal, maar kort. Té kort, eigenlijk. Ik zoek dubbele boodschappen, verborgen hints tussen de regeltjes. Maar er zijn niet genoeg regeltjes. Misschien krabbelt hij terug? Vindt hij dat ‘het niet kan’, vanwege ongeschreven regels en voorschriften? Of dacht ik die avond gewoon meer te zien dan er was? Ik geef niet op en stuur hem een e-mail terug. Net zo amicaal, maar minder kort. Mét regeltjes om tussen te lezen.

| Maandag
Zaterdag en zondag bleef het stil. Logisch, in het weekend werkt hij niet. En ik heb zijn privé e-mailadres niet. Bijna had ik van ongeduld de hoop opgegeven, maar maandagmiddag zie ik dan eindelijk zijn naam rechts onder in beeld verschijnen. Met een grijns van oor tot oor klik ik de alert aan en begin te lezen. Dat hij nog steeds wat kort van stof is, maakt hij goed door een keer het woord ‘we’ te gebruiken. In een vraag nog wel. Dat de vraag eigenlijk retorisch is, negeer ik voor de gelegenheid. Een vraag is een vraag, en dat betekent dat ik een reactie mag terugsturen zonder dat het meteen lijkt alsof ik me wanhopig voor zijn voeten werp. Want dat doe ik natuurlijk niet.
Het antwoord dat ik inmiddels al in mijn hoofd heb geformuleerd, gaat daarom ook nog even op de plank tot morgen. Nadat ik mijn reactie alvast heb geschreven en opgeslagen.

| Een week later
Na mijn laatste e-mail heb ik niet meer van hem gehoord. Was ik soms te enthousiast en ondubbelzinnig in mijn e-mails? Of heb ik misschien zijn signalen verkeerd gelezen? Nee, waarschijnlijk heeft hij zich bedacht omwille van de bestaande, zakelijke relatie. Dat betekent namelijk dat er nog hoop is…
Voorlopig zullen we elkaar in ieder geval niet uit het oog verliezen. Alles ligt open, niks is bepaald. Ja, ik hou wel van zo’n open eind. Want dat betekent dat er nog van alles kan gebeuren. Anything’s possible. En ik heb geen haast, integendeel. Nee, voorlopig wil ik toch geen man in mijn leven. Totdat…

Geschreven door Budhilezer: Melissa