Tweespalt

Ken je dat, na een potje zelfreflectie concluderen dat je een wandelend vat vol tegenstrijdigheden bent? Ik zou er bijna een identiteitscrisis van krijgen, zo weinig touw is er aan mij te knopen.

Niemand houdt zoveel van alleen zijn als ik. Toen ik noodgedwongen, in een hutje op een ander continent, leerde alleen met mezelf op te trekken, verbaasde ik me over hoe heerlijk dat is en hoe goed ik dat eigenlijk kan. Nooit eerder durfde ik een weekend alleen door te brengen, als mijn studentenhuis leegliep op vrijdagmiddag wist ook ik niet hoe snel ik me uit de voeten moest maken, op naar de gezelligheid van mijn ouderlijk huis of vriendje. Mijn inmiddels goed gecultiveerde vermogen tot alleen zijn neemt niet weg dat ik tegelijkertijd een echt gezelligheidsdier ben. Moeiteloos beweeg ik, bij tijd en wijle kluizenaar, me door mensenmassa’s. Geen mens is me te gek, geen groep vrienden me te groot. Twee gedaanten in één.

Zon en ijs,
Snel en langzaam,
Druk en stil.

Niemand is zo stoer en chicken tegelijk. Een groot deel van mijn leven sprong ik van angst naar angst. Onzeker, niet doorpakken en bang voor allerlei dingen die ik anderen zo moeiteloos zag doen. Urenlang kon ik piekeren en uitstellen. Zou ik ooit wel geschikt zijn voor wat voor baan dan ook? Welke man zou mij nou zien als het perfecte relatiemateriaal? Zelfs toen ik in de Nederlandse top van mijn sport op wedstrijden uitkwam wist ik zeker dat de jury het verkeerd zag, en dat ik de volgende keer door de mand zou vallen. Beer na beer verscheen op mijn weg, maar als ik terugkijk was ik juist ook zo stoer. De wildste dieren temde ik moeiteloos, ik vluchtte voor mijn afstuderen, maar wél in mijn eentje richting Afrika. Ging mijn droom qua werk achterna, gewoon om later niet te hoeven concluderen dat ik nooit heb geprobeerd van mijn hobby mijn werk te maken.

IJskoningin en moederkloek,
Kleurig en saai,
Slim en dom.

Inmiddels ben ik, door schade en schande wijs geworden, heel tevreden met mijn gespleten persoonlijkheid. Ik hou van afwisseling, en geniet van mijn uitersten. Volwassen en tevreden ben ik, compleet met mantelpak en pumps. Een volwaardig gesprekspartner, zelfverzekerde vrouw. Maar wel op hartjessokken en in capuchontrui aan het twijfelen over chocolademousse of vruchtenyoghurt.

Geschreven door Budhilezer: JaniQ