Tweeheid

Damn! Welk een deceptie toch elke keer weer. Een elementaire hardheid die deze jongen maar met moeite lust en die tegen heug en meug geslikt wordt, net zo lang tot de kale eenvoud ervan weer enigszins past in de wereld die ik bewoon.

En dan pas klopt het weer. Dan pas kan ik weer ademen, dan kan ik jou pas weer op hoog niveau liefhebben.

Vandaag, of eigenlijk het hele weekend al, gonsde het weer door mijn hoofd lief, een stille, geurloze storm, een incassomaatregel afkomstig van mijn o zo wijze opperbewustzijn in snode samenwerking met mijn net zo wijze onderbewustzijn. Mijn ‘gewone’ bewustzijn voelde zich weer eens het domste jongetje van de klas.

Er is namelijk geen ‘wij’. Er is ook geen ‘ons’. Er is geen sprake van ‘eenheid’. Twee handen op een buik, ja dat wel, maar afwisselend op mijn of jouw buik. 1 + 1 = geen 3, niet eens 2 maar nog steeds 1 + 1. Maar dat is het mooiste wat je kan bereiken eigenlijk.

Want het ware streven naar eenheid is een individuele zaak. Het misplaatste romantische idee van ‘met elkander versmelten’ levert een ongezonde verhouding op. Ik wil me helemaal niet in een verstikkende eenheid bevinden, maar ik neig er op raadselachtige wijze wel naar. En dat is verwarrend, dat levert een wollige interne dialoog op die niet op te lossen valt met verstandige woorden.

Want die zijn er genoeg, verstandige woorden. Ik bezig ze vaak, omdat ik weet dat de woorden in kwestie, nou ja ehh.., verstandig zijn. Laatst zei ik nog tegen je “Altijd in de eerste plaats voor jezelf kiezen. Wat wil jij? Niet voor mij denken en geen water bij de wijn doen al zal ik dat wellicht niet zo leuk vinden.” Maar toen ik zelf later op de avond voor mezelf koos en wel naar dat feest ging zonder jou voelde ik me raar. Niet schuldig maar ook niet helemaal zonder, mmmmh…ehh..raarheid, ofzo.

Ik wou dat het mij net zo makkelijk af ging als dat het jou afgaat meisje. Dat lukt mij simpelweg niet altijd, daarom ben ik weleens stil. Of ga ik weg. Je lieve woorden “Een sippe Titus is ook Titus, en dus van harte welkom!” verwarmen mijn hart, maar ik ga liever naar huis. Ter meerdere glorie van mijn eigen eenheid. En zoals altijd val ik weer tezamen, kan ik niet langer meer wachten je te zien en spring ik bij de eerste de beste gelegenheid op de fiets.

En zijn we weer een stomende, liefhebbende, vrije kluwen tweeheid.

Geschreven door Budhilezer Titus