Toch iets geleerd….

7 maanden duurde het…
Hardleers ben ik en eigenwijs maar niet dom…..blijkt.

Ik ben iemand die alles zelf in de hand houdt, onafhankelijk en sterk. Ik regel het allemaal zelf. In een relatie niet altijd handig omdat je mag verwachten dat er een bepaalde overgave is tenaanzien van je partner. Zeven maanden heb ik gezocht naar een baan. Voor iemand die vroeger redelijk snel weer wat nieuws vond was dat heel lang. Nee het zou goed komen, ik hoefde niks van mijn partner. Geen raad, geen tips en zeker geen geld! Na zes maanden was ik bijna door mijn geld heen, begon ik toch een beetje onzeker te worden over hoe nu verder. Ik had zeker niet stil gezeten maar het was tot dan toe gewoon nog niet gelukt. Ook niet met gemiddeld 4 gesprekken per week. Ik geloofde het bijna zelf niet.

Het leek wel alsof het zoeken naar een baan even iets naar de achtergrond verdween.
Het werd letterlijk stiller in mij. Een waas van stil verdriet voelde ik, maar ik kon niet helemaal plaatsen waar het vandaan kwam.

Ik kon het niet vragen of uitspreken, maar ik had geld nodig om te tanken en naar een verjaardag te gaan die belanglijk voor me was. Ik wilde ook juist dingen blijven doen want het niet deelnemen aan het werkende leven was al niet echt een pretje. Maar ik stond in tweestrijd…ik wist dat het belangrijk was maar ik kon het niet. Zelf doen, onafhankelijk…

Ik besloot af te bellen en terwijl ik in de keuken tegen het aanrecht stond om de telefoon in mijn hand kwam mijn vriend aanlopen. Hij zei: ik weet dat je het niet gaat vragen want dat is voor nu teveel maar wil je dit alsjeblieft aannemen en gewoon gaan. Zoals jij er voor mij zou zijn in deze situatie, ben ik er voor jou. Wij zijn samen en ook hierom. Ik ben hartstikke trots op hoe je de laatste maanden doet. Ik kon niet veel zeggen maar heb het geld aangepakt en ben gegaan. In de auto heb ik hem gesmst dat ik erop terug zou komen maar dat ik dankbaar was voor zijn geduld en zijn liefde.

Daarna ging het snel. Ik had binnen 4 dagen een baan….net voor mijn spaargeld helemaal op was…..Maar dit leerproces was me alle spaargeld waard. Ik kan dus nog steeds onafhankelijk zijn maar de angst afhankelijk te zijn is geen angst meer.

Geschreven door Budhilezer Justlisette