Tijd-ver-drijf-t

Vandaag is je laatste dag in dit leven, op deze aarde. Je hebt nog precies 24 uur te besteden om daarna te verdwijnen naar een onbekende bestemming, zonder zekerheid van het dagelijkse leven.

Wat zou je doen? Zou je dit laatste etmaal al de overige rare dingen doen die je nog niet had gedaan? Of zou je nog een keer halsoverkop naar die ene afreizen om te vertellen dat je zielsveel van hem/haar houd, om daarna tot de conclusie te komen dat je nog maar 10 uur met hem/haar kan besteden, wat op zich genoeg is om met hem/haar nog een liefdesbaby te verwekken, maar die je dan daarna toch niet meer met hem/haar groot kan brengen, want, again, je hebt nog maar 10 uur te leven.

Zou je schateren, huilen, heerlijk eten, of passioneel vrijen? Dansen voor de laatste keer? En, zou je bij elke bezigheid denken; “Shit, dit kan straks niet meer,” en je daardoor mee laten slepen door je rivier van emoties en niet écht kan genieten van het moment? Of zou je echt voor de laatste keer leven alsof je leven er vanaf hing?

Zou je naar de vriend gaat die je zal geruststellen met een schouder klopje “Het komt allemaal goed”, of naar je lotgenoot die je omhelst en zegt “Kut man. But we’re in this together.” Zoek je je heil voor de laatste keer tot muziek? Of wil je de ellende en het zwarte gat dat komen gaat allemaal omzeilen en maak je er zelf een eind aan?

Ik weet het wel. Nu speel ik vals, want ik wist stiekem al een week dat mijn leven niet meer hetzelfde zou zijn als het nu is. Ik wist de spelregels al. Een week lang heb ik overdacht wat ik op die allerlaatste normale dag zou doen. Zomaar met iemand trouwen, ineens 3 kilo afvallen, m’n nagels in het zilver schilderen, facelift doen, Jezus in zijn boomhut opzoeken om een goed gesprek mee te voeren, op boksen gaan of snel een vliegtuig naar Bali nemen zodat ik mijn laatste uurtjes kon gaan reizen.

Het werd geen van het allen.

Ik heb de dag geslapen. Heel de dag in mijn eigen veilige wereld gebleven tussen drie muurtjes en twee voile gordijnen. Bij elk uur nog net iets meer tegen mijn kussen aangekropen en de kruik tegen me aangedrukt, om vervolgens nog iets behaaglijker een warm winterholletje in mijn dekbed te kroelen. Met mijn ogen stijf dicht de wereld aan mij voorbij laten drijven en alle zintuigen op 50% gezet. Behalve mijn oren. Die bleven blijkbaar gespitst voor de fijne zondag regendruppels op mijn raam, alle geluidsgolven in mijn hoofd en waren extra gevoelig voor vele gedachtes.

Ik wilde best je weddingplanner zijn, of je secretaresse, je baas, je trouwe hond, of desnoods je wimperhaar.

Ik had wel naar die vriend, of naar mijn lotgenoot willen gaan, maar ik wist niet waar ze waren. Ik wist niet naar wie ik toe kon rennen voor een liefdesverklaring en ik wist ook niet waarom ik in vredesnaam mijn nagels in het zilver zou lakken. Ik heb alle opties wel overwogen, heus wel, maar ze pasten me allemaal net niet en lieten helaas genoeg kieren over voor twijfels.

Was jij maar mijn vriend, mijn lotgenoot, mijn geliefde en, voorruit, mijn zilveren nagellak. Was jij maar vatbaar voor mijn knuffels en wilde je graag overspoelt worden met mijn liefde, ik had het je graag gegeven. Ik wilde best je weddingplanner zijn, of je secretaresse, je baas, je trouwe hond, of desnoods je wimperhaar.

Dan had jij mijn rugzakje in het leven kunnen zijn, en langzaam alle fokkop herinneringen eruit kunnen gooien. Slechte mensen kunnen bannen en mij een beetje op juiste pad kunnen houden. Je had mijn wonden kunnen helen en rust kunnen geven. Handjes kunnen vasthouden in slapeloze nachten, en net dat extra beetje moed kunnen geven. En samen in de juiste situatie en op de juiste plek kunnen zijn om bijvoorbeeld een nachtregenboog te maken.

Liefste, je bent net water. Je overspoelt mij en laat me drijven, bestemming onbekend. Je sijpelt door m’n handen en je bent ongrijpbaar. Onbereikbaar. En helaas niet zo helder vloeibaar als h2o.

De invulling van ons saampjes zou geen probleem worden; ik heb genoeg te doen.

Maar je gaat soms zo snel. Ik denk vaak dat ik je in kan halen met mijn drukke agenda’s en snelle gebabbel, maar je bent me te slim af. Dan tik je me weer even terug en tok, gooi je die deur weer in mijn gezichtje. En jij drijft rustig verder. Ver ver weg, rustig rustig verder. En dapper ga ik tegen je in, maar je tik tok tik maakt me alleen maar bang, bang, bang.

Je drijft aan mij voorbij, mijn liefste.

Lieve, lieve tijd.

Geschreven door Budhilezer Estralladewi