The wound of a word hurts more than the wound of a knife

Schrijver Paulo Coelho twitterde vandaag:
“The wound of a word hurts more than the wound of a knife”.

Zoals wel vaker een enkele zin of uitspraak je diep kan raken, trof deze me ook. Hard. Ongewild. Herinneringen aan niet zolang geleden worden geprikkeld, ik duw ze weg. Ik wil er niet aan denken. Nog niet. Nog steeds niet.

“Niet zolang geleden” is volgende maand alweer een jaar verleden tijd. Een jaar waarin ik langzaamaan begon toe te geven, in te zien, te beseffen. Dat wat ik ruim twee jaar lang niet wilde toegeven, inzien, beseffen. Want het doet pijn. Het kan niet waar zijn. Het brengt een gevoel van schaamte boven, extreme schaamte in de trant van “dat kan ik toch niet hebben laten gebeuren, ik ben toch niet zo stom”. Ook onbegrip en eenzaamheid horen erbij. Niemand die ik ken, heeft zelf zoiets meegemaakt, niemand kan het gevoel ervaren en inleven volstaat niet.

Waarom blijven vrouwen bij een man die hen (geestelijk) mishandelt?

Tot drie jaar geleden kon ik mij zelf niet eens inleven in zo’n situatie, dus ik kan het ze niet kwalijk nemen. Waarom blijven vrouwen bij een man die hen (geestelijk) mishandelt? Waarom gaan ze niet gewoon weg? Dat is toch niet zo moeilijk?! Waarom laat je je vernederen en kleineren? Dat pik je toch niet! En als de woorden later worden bijgezet door fysieke mishandeling dan is de maat toch zeker wel helemaal vol?!

Maar drie jaar later zeg ik, schrijf ik, voel ik en heb ik ervaren:
- je blijft bij een man die je mishandelt
- je gaat niet weg
- het is zo ontzettend moeilijk
- je laat je vernederen en kleineren
- je pikt het
- fysieke pijn is minder erg dan de woorden en de maat is daarmee echt niet vol, dit kan er nog wel bij

Dus ja, Paulo Coelho heeft gelijk: “The wound of a word hurts more than the wound of a knife”.
Maar ik zou er ook wel van willen maken: “The wound of a word makes way to the wound of a knife because the knife hurts less”.

Geschreven door Budhilezer: Prinses Viona