Spartelen

Er bestaan luisteraars en sprekers. En ik ben absoluut één van de luisteraars. Natuurlijk kan ik lekker babbelen, kletsen en vertellen. Maar dingen vertellen waar ik echt mee zit, doe ik liever niet. Ik luister liever dan dat ik zaken van mezelf openbaar.
Een tijd lang heb ik op afstand al mijn grieven, angsten en verdriet eruit kunnen gooien. Maar dit ging per brief. Ik heb mijn mond dus niet open hoeven doen en ik kreeg niet direct een weerwoord of advies. Soms is het gewoon heel fijn als iemand alleen maar naar je luistert en niks zegt. Dat is ook één van de redenen waarmee ik mezelf voorhoudt dat het best prima is om niet te vertellen en alleen maar te luisteren.

De afgelopen jaren ben ik langzaam aan en beetje bij beetje gaan vertellen. En niet aan iedereen en ook niet overal, maar zo zoetjes aan leer ik praten. En dat is voor mij een heel nieuwe ervaring. Nou moet ik wel eerlijk zeggen dat het praten wel meevalt, maar het zijn vooral de reacties die het soms extra moeilijk maken. Of voor degene waartegen ik praat. Want die heeft het ook niet altijd makkelijk, kan ik je wel vertellen.

Een paar jaar geleden zijn er spontaan biechtavondjes ontstaan met twee hartsvriendinnen. We noemen ons de ‘Angels’ (We waren eerste ‘Charlie’s Angels’, maar bij gebrek aan Charlie…) en eigenlijk alles wat we niet kwijt willen of absoluut niet de wereld in wereld in willen hebben, vertellen we elkaar. Het gebeurt soms dat ik met het schaamrood op mijn kaken met twijfel mijn verhaal doe.

Vaak midden in mijn verhaal, zie ik dan twee blonde koppies met pretogen naar me kijken. Vaak lopen de tranen over hun gezichten en uiteindelijk rollen we over de grond van het lachen. En er is er altijd wel één die het net bonter heeft gemaakt dan ik. Of niet. Het maakt ook niet uit. We lachen de drama’s, zorgen en genante momenten keihard weg. En dat is het dan. Jammer genoeg zien we elkaar te weinig, maar als we samen zijn, hebben we vaak binnen vijf minuten pijn in onze kaken van het lachen.

Het lucht op, we hebben waanzinnig veel lol en ik weet dat mijn geheim goed geheim wordt gehouden. Al wordt het me van tijd tot tijd liefdevol met een glimlach voor de voeten geworpen.

En dan is Chris er nog. Allebei zijn we zo wantrouwig als de pest tegenover vreemden. En duurt het een hele tijd voordat één van beiden toegeeft de ander te vertrouwen. Vertrouwen krijg je niet zomaar, dat moet je verdienen. En ik kan wel zeggen dat het aardig gelukt is. We hebben er zowat drie jaar over gedaan, maar stap voor stap gaan we meer open staan voor elkaar. En praten we. Inmiddels vertrouw ik haar met mijn leven, maar moeten we allebei nog een hoop leren.

Dit leerproces zou je het best kunnen omschrijven als duw en trekwerk van de ene kant, waardoor aan de andere kant spastisch gespartel ontstaat. Chris is namelijk nogal een daadkrachtige, koppige, ongeduldige steenbok met een gouden hart. Ik ben een emotioneel incontinente kreeft, die het afwachten en het bewaren van geduld tot een kunst verheven heeft.

Als ik haar dus wat vertel en er is actie nodig, dan zorgt ze er ook voor dat ik tot actie overga. Desnoods met geweld. Normaliter kan ik het verkregen advies rustig opslaan, dit verwerken in een kalm tempo en hier vervolgens heel lang niks mee doen. Chris accepteert dit niet en gaat over tot actie, of ik nou wil of niet.

Dit resulteert in ongeveer de volgende metaforische scene: Chris verandert in een drammerige bok en ik transformeer van kreeft naar inktvis. Met mijn acht armen hou ik me krampachtig vast aan wat is, zodat ik het op mijn eigen manier kan doen. Mijn zuignapjes bereiden zich krampachtig voor op wat komen gaat, terwijl Chris een aanloopje neemt en me met een fikse bokkenkopstoot naar het doel probeert te duwen. Alle acht armen rekken uit, de zuignapjes maken plop geluiden, maar geen van de twee geeft toe.

Op het moment dat Chris even adem moet halen en haar greep verslapt, schiet ik als een raket terug naar de startpositie. Geen centimeter verder en beiden aan het eind van het liedje uitgeput. Slap van het lachen en geen steek verder.

Ik weet dat ik tot actie over moet gaan en ik weet ook dat Chris degene is die me hierbij op het rechte pad kan houden en aan kan sturen. Maar mijn resultaten vorderen gestaag en dit vergt een hoop geduld van Chris.

Zoals ik al zei, we moeten beiden nog een hoop leren…

Geschreven door Budhilezer Sabra