Slecht in afscheid

Vorig jaar met Koninginnedag heb ik mijn vriend (weer) ontmoet…na 16 jaar elkaar niet gezien of gesproken te hebben. We hebben vroeger bij elkaar in de brugklas gezeten, hilarisch natuurlijk.
Toen was ik natuurlijk al een ontzettende vrouw;-)….en hij super verlegen. Dus als ik wat tegen hem zei dan werd hij zo verschrikkelijk rood, dat ik het zielig vond en maar niets meer zei.
En ja toen had hij al de mooiste blauwe ogen die ik ooit heb gezien…maar het was nog zo’n broekie;-)

Verlegen is hij absoluut niet meer en blozen….doet hij nog heel soms maar niet meer bij mij. In het begin van onze ‘verkering’ kregen we het over zijn intenties een voettocht te willen maken naar Santiago de Compestella. Het fascineerde hem hoe hij daar mee om zou gaan…lang alleen te lopen door de natuur…kan ik dat? Elk magazine, krant, boek dat hij open sloeg…stond er steeds weer ‘toevallig’ een artikel over deze voetreis in.

Ik heb hem altijd gestimuleerd dat als hij dat voor zichzelf wil doen, hij het ook echt NU moet doen anders krijg je daar eeuwig spijt van. Ik zal hem steunen!
Nu zijn we bijna een jaar verder…en daar gaat hij dan…mijn liefste. Dapper, stoer, kwetsbaar, gespannen en vol energie. Dat hij hiervoor zijn baan moest opzeggen, was even slikken…maar hij heeft doorgezet.
En ik…kan hem alleen maar steunen.
Nooit heb ik me gerealiseerd dat ik er eigenlijk helemaal niets mee kan als hij daadwerkelijk weg gaat…maanden lang heeft hij getraind, lichtgewicht materiaal aangeschaft en hebben we het er veel over gehad. Maar voor mij…tja…soms moet je je kunnen wegcijferen om iemand anders de ruimte te geven zichzelf tegen te komen.

Vragen uit je omgeving; Ben je niet bang om hem anders terug te krijgen? Nee, dat ben ik niet want als hij mij iets heeft laten zien is het zijn liefde voor mij. Daarom gaat hij ipv 4 maanden, nu 2 maanden. Hij kan niet zo lang zonder mij!
En natuurlijk komt hij tot inzichten maar die zullen meer bevestigend zijn voor hem dan voor mij. Die zijn werk/toekomst gerelateerd.

Maar weet je wat ik wel vervelend vindt? Dat je achterblijft en afhankelijk bent wanneer hij in de gelegenheid is om iets van zich te laten horen. Dat het goed met hem gaat, niet geblesseerd is geraakt, gemotiveerd blijft.
Het gevoel is bijna net hetzelfde als mijn vrijgezellen leven voor hem….je vindt een vent leuk, leuke avond gehad en het duurt een eeuwigheid voordat je iets van hem hoort..of je hoort niets;-).

Tevens ben ik stiekem ook wel een beetje bang…onze relatie staat dan toch een beetje twee maanden stil, terwijl ik zo graag verder wil ontdekken en stappen wil maken. Aan de andere kant…weet je wat je mist als hij er niet is! Kortom ik vind het toch ook wel heel spannend.

Maar mijn dappere en stoere lief…gaat gewoon wel even de santiago de compestella lopen..puur op wilskracht! Dus blijf ik gewoon trots achter en zullen die twee maanden voor bij vliegen.

Maar waarom ben ik zo’n grote jankerd en kan ik hem niet dapper en stoer en stralend uitzwaaien…? Ik ben gewoon super slecht in afscheid nemen….wil het liefst iedereen bij me houden die ik lief heb!

Geschreven door Budhilezer LovelyNiek