Mijn vriend. Mijn liefde.

Dit is een ode aan mijn vriend. Niet mijn liefde, maar mijn vriend. Mijn goede vriend die mij begrijpt, die met mij meedenkt en op dezelfde manier denkt als ik. En dat is niet mijn liefde. Want mijn liefde is thuis, slaapt naast mij, knuffelt en vertroetelt en vertelt dat ie ‘voor ever-en-ever’ van mij houdt. Mijn goede vriend niet. Met hem heb ik het juist over het houden van, of het niet een vercommercieelde, gevoelloze en nietszeggende term is. Twee totaal verschillende niveaus waar ik continu een balans in probeer te vinden. De wil om met mijn liefde op dezelfde manier de diepte in te gaan als met mijn vriend, heb ik opgegeven. Dat gaat niet. En dat moet ik eigenlijk ook niet willen. Want het is goed zoals het is.

Bij mijn vriend kan ik al mijn twijfels, ongeloof en anarchistische gedachten laten komen en ook uitspreken, zonder daar iemand mee te kwetsen. Want ik hoef van hem niet te horen dat ie voor ever-en-ever van me houdt. Ik hoef van hem geen knuffel of weltrusten-zoen. Het enige wat ik van hem wil, is steun en feedback. Mijn vriend kent mij, misschien wel beter dan mijn liefde. Juist omdat hij van een afstand mij bekeken heeft. Hij heeft mij dingen zien doen die god verboden heeft, verhalen van mij gehoord die ik aan mijn liefde niet vertellen kan. Omdat ze een kant van mij laten zien, die ik niet aan mijn liefde wil laten zien. Het is een soort oogkleppen verhaal. Bijna niemand wil zich visualiseren dat zijn of haar geliefde ooit vrijgezel is geweest en van alles met jan-en-alleman gedaan heeft. Dat wil je niet weten, dat snijdt in je ziel. Maar bij mij zit die kant er wel degelijk. Vaak heb ik de drang gehad om het te vertellen tegen mijn liefde, het ’waar en met wie’ verhaal. Om zo eenzelfde band te creëren die ik met mijn vriend heb. Maar ik weet dat het absoluut niet gewaardeerd zal worden en voor grote spanning en onzekerheid zal zorgen, bij zowel hem als bij mij. Daarom heb ik mijn vriend. Daar hoef ik mijn masker niet op, of een deel van mijn verleden in de schaduw te zetten, want het is bekend. Ik kan er zolang over praten als ik wil, alle details nog een rustig doornemen en erover dromen tot ik erbij neerval. Omdat het kan. Omdat ik de vrijheid daar krijg.

Nergens anders kan ik me geestelijk zo vrij en verrijkt voelen als bij hem. Maar ik moet er niet aan denken om met hem samen te leven. Want de band die ik met mijn liefde heb, is zoveel simpeler en liefdevoller dan ik ooit had durven dromen. Ondanks dat ik niet alles bij hem kwijt kan, is het niet ingewikkeld. Ik weet dat hij mijn liefde voor ever-en-ever is, punt. Mijn vriend is er voor mijn hersenspinsels waar ik niet uitkom, zorgt voor de diepgang in mijn leven en geeft stof tot nadenken. Mijn liefde is er simpelweg voor me. En dat is meer dan genoeg.

Ik hoop dat ik nooit hoef te kiezen voor mijn vriend of mijn liefde, dat ik voor altijd kan balanceren. Want kiezen tussen deze twee mannen, betekent automatisch dat ik een deel van mijzelf in de schaduw moet zetten. Geen optie, want ik wil dat mijn ziel van iedere kant belicht wordt.

Geschreven door Budhilezer Sensi