Mijn meissie!

Zo zo, dat hebben we maar mooi voor mekaar! Een jaar tezamen, zij aan zij maar ook los van elkander. Voor mezelf sprekende: ik vind het een wonderschone liefde. Zo zout heb ik het tot nu toe nog niet gegeten. Zo zoet, moet ik eigenlijk zeggen. En oh! Wat kunnen we goed met elkaar praten zeg. Je weet wel, over onze gevoelens enzo. Bij haar kan ik open en bloot de ogen uit mijn melis janken. Prachtig. In liefde verbonden maar niet gebonden, en als mijn ouderwetsche romantische inborst iets te flamboyant de kop op steekt zal ik daar liefdevol op worden gewezen. We zijn elkaars eigendom niet. We zijn meer dan de spreekwoordelijke som der delen. We hebben onze eigen vrinden, onze eigen bezigheden, onze eigen passies, onze eigen keuzes. Nee, voor ongelijkheid is in deze relatie geen plek.

Door het lot verbonden, samen op pad, deze tijden. Aan alles komt een end. We zijn beiden op reis en in deze fase reizen we samen. Gekoppeld om van elkaar te leren en van elkaar te genieten. Zij weet dat vanwege haar Zijn, haar aangeboren intuïtie. Ik, gepokt en gemazeld door het leven zelf, weet dat inmiddels ook. Al met al is dit een relatie 2.0. Erg volwassen allemaal.

Maar vandaag even niet. Vandaag zit ik op kantoor stiekem in het mapje ‘my pictures’ naar haar te loeren. Als een verliefde mafkees. Da’s mijn meissie!

En ik hoop dat ze nooit bij me weggaat.

Geschreven door Budhilezer Titus