Mijn lesje geleerd

Op een veelbelovende zaterdagochtend neem ik het dappere besluit om mijn schoolboeken erbij te pakken, oké die van de bibliotheek, en te gaan leren. Over twee weken ga ik namelijk voor de 5de keer hetzelfde tentamen herkansen, en ook al sta ik niet te boek als een studiebol… dit loopt de spuigaten uit!

Nadat mijn huisgenootje om 08:00 ’s ochtends thuis is gekomen van haar baantje in de ‘Dansen bij Jansen’ (voor de niet-Amsterdammers, dit is zo’n tent waar je je na je studententijd maar beter niet meer kunt vertonen, elke stad heeft er wel eentje..) keert de rust terug in ons nederig stulpje, en grijp ik mijn kans.

‘Shit’, denk ik, ‘dit gaat niet volgens plan’.
           

Totdat… onze vrolijke vrienden en medegebruikers van het pand hun intrede doen. Even voor de duidelijkheid, wij wonen aan de achterzijde van een autoverhuurbedrijf in Amsterdam-West dat 7 dagen per week van 09:00 tot 18:00 geopend is… echt een feest.

Deze werklui, van het type dat waarschijnlijk zelfs hun 10de herkansing voor het tentamen niet gehaald zou hebben, beginnen voor het zoveelste weekend achtereen tekeer te gaan als een stel van de pot gerukte brulapen op het Kwakoe festival, en ondanks mijn angst om voor eeuwig te worden beschouwd als ‘de zeikende trut’, besluit ik dat het tijd is om in te grijpen.

In mijn pantoffels en joggingbroek wacht ik stilletjes achter de deur totdat de decibellen opnieuw boven het Nederlands peil uitstijgen, en storm ik naar binnen.

“Hoi”, zeg ik.

“Hoi”, zeggen de brulapen, en ze vervolgen hun gesprek.

‘Shit’, denk ik, ‘dit gaat niet volgens plan’.

“Achum”, ik schraap mijn keel en vragend kijken ze me aan, tot overmaat van ramp komt er ook nog een klant binnen.

“Ik probeer hiernaast te leren”, zeg ik zo daadkrachtig mogelijk, “dus zouden jullie alsjeblieft wat stiller kunnen doen?”

Verlegen “sorry” mompelend beloven zij het volume te temperen (zie hier mijn vooroordeel), en opgelucht haast ik me terug naar mijn stulpje.

Onderweg knip ik nog even per ongeluk met mijn elleboog het lichtknopje uit, zodat wij (de werklui, ik en de klant) in het pikkedonker komen te staan, en met een verhit hoofd kruip ik mijn bed weer in.

Genoeg geleerd voor vandaag.

Geschreven door Budhilezer: LisaZ