Mijn achtbaan

Het is moeilijk om te verwoorden wat je zo diep in je hart voelt. Hoe breng je het over, zonder zweverig of wazig over te komen? Wil je het wel overbrengen? Want je stelt je heel kwetsbaar op waar je op afgerekend/afgewezen kan worden. Dat is mijn angst. Dat ik mijn ziel en zaligheid erin steek en het niet goed genoeg is, terwijl het voor mij het beste is wat ik ooit gemaakt of gedaan heb.

Hierdoor blokkeer ik mezelf. Door de angst om afgewezen te worden vóór te zijn, wijs ik mezelf af. Schrijf niet de sollicitatie voor m’n droombaan, laat mijn haar niet knippen in de coupe die o zo gewaagd is en loop ik niet op superhoge hakken. Simpelweg omdat ‘men’ dat niet van me verwacht en ik vooral dat patroon niet wil doorbreken.

Ik weet het allemaal, maar het is zo moeilijk om in een dusdanig oneindige glijbaan te stappen die totaal geen houvast geeft

Het is een eeuwige strijd met mijzelf. Door mijn overvloedige energie (on) bewust niet te laten stromen, schreeuwt mijn lijf: ‘Doe Wat Je Hart Je Ingeeft!’
Maar ik ben zo bang dat als ik het wel doe, dat ik dan degene niet meer ben die ik was en daardoor mensen kwijtraak. Dat moet dan ook zo zijn, hoor ik je denken, daar krijg je weer andere mensen voor terug. Ik weet het allemaal, maar het is zo moeilijk om in een dusdanig oneindige glijbaan te stappen die totaal geen houvast geeft.

Ik weet dat ik op de goede weg ben, al is het alleen maar door mijn patroon te zien, maar ben er nog lang niet.

Ik ben er pas als ik mezelf respecteer en van mezelf houd, simpelweg omdat ik, IK ben!

Geschreven door Budhilezer Sensi