Midlifecrisis op mijn twee en dertigste?

Lurkend aan een kopje oploskoffie, slechts gekleed in mijn Bommel-badjas laat ik mijn Appletje een foto van mijn kop nemen. Welk een verwilderde haardos! Hoe lodderig mijn ogen! Hoe klein mijn onderkomen! Ja, mijn paleisje is niet veel groter dan elf vierkante meter en dan ben ik nog genadig. Sinds kort is dit mijn Huis. Mijn uitvalsbasis. Mijn veilige hide-out. Een studentenkamer in een studentenhuis met twee huisgenootjes, kenmerkende ranzige keuken en niet atypisch minimalistisch sanitair. Mijn pa klopte me twee maanden geleden, nadat ik hier mijn intrek had genomen, bemoedigend op de schouder: “Het komt ooit wel goed zoon!”. Hij vond het zielig. Dat zijn oudste zoon zo diep moest zinken en zijn toevlucht moest zoeken in een oord zo onzalig.

‘Tis wel even andere koek ja. Twee en een half jaar gelee zag mijn bestaan er heel anders uit. Van een twee-onder-een-kapwoning met een half landgoed erachter, een veelbelovende leidinggevende positie in het vooruitzicht en het vage, maar bijna onherroepelijke plan een gezin te stichten naar, nou ja, DIT. Mijn carriere bij de company is door een grondige klinische depressie de nek om gedraaid. Op maatschappelijk/economisch vlak stel ik geen moer voor. En dat terwijl mijn directe omgeving als een speer gaat. Ik ben zowat de enige in mijn vriendenkring die niet bij de kamer van koophandel staat ingeschreven en zich uit de naad werkt vol enthousiasme. Van mijn mooie plannetjes is maar weinig terecht gekomen. Dat breekt een man zo nu en dan op. Minderwaardigheidscomplexjes liggen op de loer! Midlifecrisis op mijn twee en dertigste.

Groot huis, carriere, maatschappelijke status en ruim inkomen ten spijt was ik een depressief stuk vreten waar de honden geen brood van lustten.

Dan blijkt maar weer eens temeer dat je nadenken over je vermeende (on)vermogens maar beter niet aan jezelf kan overlaten. Daar heb je vrienden bij nodig. Vrienden die vanuit liefde naar je kijken, zoals je dat ook naar jezelf zou moeten doen. Vriendin J., die mij reeds een half leven kent greep laatst mijn hand toen ik weer aan het klagen was en maande mij tot zwijgen. “Titus!” zei ze. “Als er iemand is die veel heeft bereikt dan ben jij het wel! Kijk naar jezelf, je hebt jezelf in de ogen gekeken, je grootste angsten getrotseerd, jezelf door een ongelooflijk nare periode gesleept met de wetenschap dat alles beter zou worden. Je kunt wel zeggen dat hij zo goed boert en dat zij zo hard vooruit gaat met haar bezigheden. Maar als je lekker in je vel zit gaan dergelijke dingen bijna als vanzelf. Wat jij gedaan hebt heeft zo veel meer moeite, kracht en durf gevergd. Jezelf van rock-bottom, vanuit absolute stilstand naar de oppervlakte sleuren is heel, heel dapper geweest. En daar heb ik echt repect voor.”

Hear, hear! Vriendin J. heeft gelijk! Kijk mij eens zitten in mijn van alle gemakken voorziene kamer, met een fijne part-time baan en zeeen van tijd te besteden aan wat mij echt bezighoudt. Kijk mij eens de bevrijde geest zijn die in maar weinig opzichten lijkt op de schim van mezelf die ik eens was. Groot huis, carriere, maatschappelijke status en ruim inkomen ten spijt was ik een depressief stuk vreten waar de honden geen brood van lustten. Kijk mij eens blij zijn met mijn talenten! Kijk mij eens me wentelen in de Liefde!

Ik bekijk de zojuist genomen foto weer eens. Warrige haren, lodderige ogen omdat ik net ben opgestaan op mijn vrije maandag. Welk een luxe! Welk een blije glimlach siert mijn gelaat!

Het is een kwestie van tijd voordat succes mij ten deel valt, dat kan niet anders. Vergeleken met mijn wederopstanding moet dat een makkie zijn.

Geschreven door Budhilezer Titus