Levensechte lectuur

Ik ben leesverslaafd. Ik lees alles wat los en vast zit. Vroeger al, op vakantie, las ik in een week eerst mijn eigen boeken uit en begon (en eindigde) daarna de oorlogsboeken van mijn vader, de thrillers van mijn broer en de romans van mijn moeder (kan me nog een keer herinneren dat er een uitvoerige beschrijving in een van haar romans stond van twee mensen die de liefde gingen bedrijven. Lag met VUURRODE konen te lezen, dacht dat IEDEREEN op ‘t strand kon zien dat ik iets heeeel onbehoorlijks en onfatsoenlijks las voor een meisje van mijn leeftijd!).

Pas deed een verhuizende vriendin een grote tas vol boeken die ze toch niet las, weg. Dat kan ik dus niet over mijn hart verkrijgen…boeken weggooien. Ik stalde de tas thuis, en aangezien ik altijd door mijn leesvoer heen ben en ik veel zin had in hele luchtige lectuur a la de chicklit uit die tas, verslond ik de ene na de andere Vrouwenroman. Oh mijn god! Wat een verschrikking zijn sommige boeken! Een pot nat over vrouwen die zich achtereenvolgens te dik, te stom, te onaantrekkelijk, te dom of te oninteressant vonden, terwijl je tussen alle regels door kon lezen dat ze eigenlijk stiekem toch heus wel leuk, mooi en interessant waren vooral voor het tegenovergestelde geslacht. En dat op een quasi grappige manier geschreven! En geloof me, ik kan soms echt genieten van een goede chicklit… maar slechte?!? Tsjezus… ik lag blauw van de onintelligente en vooral overdreven Net Niet-Schrijfstijl! (en dan toch uitlezen he!? That’s me!)

Maar nu komt het… de meest afschuwelijke, de vreselijkste en genantste ontdekking van deze eeuw (en de vorige erbij): Ik herken me godverdomme in elk onuitstaanbare boek dat ik gelezen heb!!! Jezuschristusjantetering! Hoe erg is dat?!

Al lezend, me ondertussen doodergerend aan de beroerde passages, bedacht ik me dat vrouwen toch wel de allerergste wezens op aarde zijn. Die belachelijke onzekerheid! Waarom konden ze zichzelf niet gewoon accepteren hoe ze waren en waarom konden ze niet normaal doen!?! En het meest irritante was, dat de desbetreffende Onzekere Piekerende Zeurende en Miepende vrouw uit het boek uiteindelijk door De Aantrekkelijke Succesvolle Mannelijke Hoofdpersoon schattig en grappig bevonden bleek te worden!

Ik herken me godverdomme in elk onuitstaanbare boek dat ik gelezen heb!!! Jezuschristusjantetering!

Daar gaat het mis, daar ben je me dus helemaal kwijt! Want als er 1 ding niet aantrekkelijk, schattig of grappig is, is het Onzekerheid! En specifieker: Een Onzekere Vrouw! Als ik een man was zou ik spontaan homo worden, serieus! En daar wijt ik nu geheel mijn eigen miepgehalte aan! Dat ik onzeker ben is tot daar aan toe… maar heel toevallig weet ik dat die onzekerheid funest is voor eenieder die me misschien in eerste instantie nog wel leuk, grappig en mooi vond. En dus probeer ik uit alle macht die onzekerheid niet te laten merken. Waardoor ik raar ga doen en niet meer mezelf ben. Waardoor ik dus prompt weer naar beneden zak op het aantrekkelijkheidsvlak. Dus probeer ik dan als remedie maar gewoon eerlijk te zijn en mijn onzekerheid (op een zo krachtige mogelijke manier, dat wel) te ventileren. Waardoor ik diep van binnen echter zeker weet dat dat weer heel libido-killing is! Dus word ik nog onzekerder. En dus denk ik dan de godganse dag: ‘Jesuschristusjantetering, wat ben ik een Saaie Onaantrekkelijke Troela! En hang ik vervolgens huilend (niet verzonnen of overdreven) bij vriendinnen aan de telefoon! Die me inmiddels heel subtiel naar een therapeut verwijzen ‘Misschien heb je er wat hulp bij nodig Taat, misschien kan je eens met iemand gaan praten’. En voila… daar heb ik mezelf eigenhandig zo’n vreselijk Less-then-BridgetJones-achtig personage uit de door mij verfoeide vrouwenlectuur gemaakt! Hoe krijg ik het voor elkaar?!!

Wou dat ik mijn eigen happy end kon schrijven. Maar tot die tijd, weet er iemand misschien het telefoonnummer van een goede shrink?!?

Geschreven door Budhilezer Tamtam