Lekker ding!

‘Dit is de limiet’ besluit ik, genadeloos eerlijk naar mezelf kijkend. Ik sta in mijn Eva’s kostuum voor de grote spiegel in mijn slaapkamer. Het daglicht valt niets verhullend door het raam naar binnen. En dat kijkt héél anders dan met een gedimd sfeerverlichtinkje ’s avonds, dat kan ik je wel vertellen! De zachte gloed van mijn slaapkamerverlichting verhult tenminste nog al mijn onregelmatigheden. Het kraterlandschap op mijn bovenbenen lijkt dan lang niet zo erg als nu, bij daglicht. Ook de gesprongen adertjes zijn veel minder zichtbaar in het zachtgele licht van het lampje op mijn nachtkastje.

Wanneer ik mijn blik, met een welhaast masochistische overgave, langzaam naar boven laat gaan, kom ik, veel eerder dan tien jaar geleden het geval was, mijn borsten al tegen. De zwaartekracht heeft toegeslagen en kraait de victorie, ook bij mij. Twee zwangerschappen en het nodige gejojo hebben duidelijk hun sporen achter gelaten. De beroemde ‘potloodtest’ is inmiddels way out of my league, zelfs als ik mijn schouders ver naar achteren zou strekken. Wat ik niet doe, want dan schiet het in mijn rug.

Over rug gesproken: die is ook niet meer wat het geweest is. Van de zijkant zie ik, o help, hoe er een huidplooi zichtbaar wordt waar voorheen, echt ik zweer het je, nog geen vetrol zat! Getver, ik ben in het bezit van zo’n oude wijven huidplooi, waar je strak zittende, ondersteunende bh nog eens extra de nadruk op legt als je een t-shirtje draagt. Nu ik toch half gedraaid sta, krijg ik ook goed zicht op mijn bovenarmen, die, wanneer ik zwaai, naar links en rechts uitzwenken. Eén troost heb ik, als ik ooit mijn baan verlies, kan altijd nog op Schiphol gaan werken om vliegtuigen naar binnen te loodsen met mijn persoonlijke flappen.

Wie dàt ooit bedacht heeft, snapt werkelijk niets van vrouwen.

En dan is daar nog mijn kont. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik hem niet helemaal kan zien. Het gedeelte dat ik wel zie is immers al groot genoeg om er levenslange complexen aan over te houden. Ik shop dan ook uit principe niet bij winkels waar ze van dat soort spiegels hebben waar je jezelf helemaal in kunt zien. Oók van achteren. Wie dàt ooit bedacht heeft, snapt werkelijk niets van vrouwen. Er zitten grenzen aan wat ik verdragen kan. Die grens is nu bereikt. Nee, ik ga niet aan het zoveelste dieet beginnen. Vanaf vandaag ga ik mezelf accepteren zoals ik ben. In volle glorie.

Mijn lichaam is vanaf nu niet meer aartsvijand nummer één, maar het wordt mijn grootste vriendin. Mijn lijf en ik worden dikke maatjes! Ik heb me in de literatuur verdiept en zo moeilijk schijnt het niet te zijn. Ik moet gewoon dagelijks bloot voor mijn spiegel gaan staan en tegen mezelf zeggen dat ik mooi ben. Vroeg of laat zal ik het dan zelf ook gaan geloven en uitstralen. Nou, daar gaat ‘ie dan. Ik haal een keer diep adem, repeteer in gedachten de mantra die ik gekozen heb, kijk mezelf recht in de spiegel aan en zeg uiterst serieus; “Meid, wat ben jij een lekker ding!” Ik laat het even goed tot me doordringen en val vervolgens bulderend van het lachen op mijn bed…

Geschreven door Budhilezer: Monique