Kentering

Als ik naar de sportschool fiets, voel ik me al geweldig. Ik kijk naar de argeloze voorbijgangers en ik denk “ha, ik ga naar de sportschool en jullie niet!”. Superieur voel ik me niet hoor, het heeft eerder te maken met tevreden zijn met mezelf omdat ik ga en omdat ik het volhoud. Nu op het werk de drukke tijden weer in volle hevigheid zijn losgebarsten, is het niet altijd makkelijk om tijd te maken.

“Bovendien moet je uit je oude gewoonten stappen” bedacht ik me gisteren maar weer eens.

Ik houd mijn vinger aan de pols, ik blijf gemotiveerd. Tegelijkertijd accepteer ik, dat over een paar weken alles samen op zal lopen. Het is een kwestie van wennen en plannen.
“Bovendien moet je uit je oude gewoonten stappen” bedacht ik me gisteren maar weer eens. Dus: niet op de bank neerploffen als je uit je werk komt, maar juist de sporttas pakken. Dat kan best moeilijk zijn; je bent nu eenmaal moe van het werken en wilt dus het liefst even hangen. Het is best lastig om die kentering te laten plaatsvinden.

Ik voelde me met de minuut fitter worden.Wat een prestatie, dit was geweldig.

Je mag dus best trots zijn als het lukt.

Gisteren fietste ik dan ook als een koningin door mijn stad. Ik was naar de markt geweest, naar de opticien en ik had gewerkt aan mijn proefschrift. En toen, om zeven uur nog, ging ik naar de sportschool. Ik brak uit mijn gewoonten. Op een tijd die ik normaal lusteloos op de bank zou doorbrengen, ging ik werken aan mijn conditie. Mijn bloed ging nu al sneller stromen. Ik voelde me met de minuut fitter worden.Wat een prestatie, dit was geweldig. Ik fietste langs cafés waar mensen afzakkertjes dronken. Ik zag mensen slenteren. Maar ik deed niet mee, ik wijdde mij aan een hoger doel. Het leek alsof er al meer lucht in mijn longen kwam.

Tot ik ontdekte dat de sportschool om vijf uur sluit op zaterdag.

Nou ja, de kentering is er voor de helft, zullen we maar denken. Nu de praktijk nog.

Geschreven door Budhilezer: Zus