Ik voel, ik denk

Mijn hoofd heeft de heerschappij. Over mij. Over mijn lijf. Over mijn gevoel. Over het algemeen laat ik mijn hoofd tien keer nadenken over alles, zelfs over dat wat met het gevoel te maken heeft. Pas na deze analyses, na alles van alle kanten bekeken te hebben, te hebben doorgelicht en goed bevonden, kan ik mijn gevoel zijn gang laten gaan. En dan, als ik eenmaal een standpunt heb ingenomen… oké groen licht, gaan!… dan nog komt zo nu en dan mijn hoofd om het hoekje kijken… of het allemaal nog klopt, of mijn gevoel echt wel gelijk heeft. En kiest dan steevast de tegenovergestelde kant. Zodat het gevoel in eerste instantie denkt ‘oh, misschien zit ik toch niet op het rechte pad?’. En dan gaan gevoel en verstand weer eerst samen in conclaaf….

Nou is dit misschien niet altijd even erg. In ieder geval doe ik niks ondoordacht, best een sterk punt te noemen toch? Maar vaak, heel vaak snij ik mezelf ook in de vingers. En laat ik momenten voorbij gaan. Hoe beter ik in mijn vel zit, hoe beter mijn gevoel de eerste managementfunctie kan overnemen. Gecontroleerd en verantwoording afleggend aan het hoofd, dat wel. Maar toch.. een hoge functie is een hoge functie. En ik moet zeggen dat dat vaak de momenten zijn dat ik de meeste lol heb in het leven. Dat ik de leukste persoon ben. Dat zijn de momenten dat ik goede herinneringen creëer. Zonder deze momenten zou mijn zoon er trouwens nooit zijn geweest. Dat was een kwestie van een soort uber oergevoel, niks meer niks minder.

Maar hoe doe je het als je verliefd bent? ‘Ik moet mijn hoofd erbij houden!’, is een van mijn belangrijkste missies. Want ben immers al eens mislukt in een relatie. En: ‘Ik mag mijn hart niet verliezen!’. Want dat hart heb ik immers nodig voor mijn zoon. En zo verlies ik me in redenaties, overpeinzingen, piekermomenten, rationalisaties en analyses. Geloof me, is niet handig. Niet handig voor een start van eventueel iets heel moois. Want, al zit het hoofd met de vingers in de oren heel hard ‘NANANANANANA, hoor je lekker toch niet!!!” te schreeuwen, dat roept m’n hart me wel heel standvastig toe: dat het iets moois kan worden. Misschien moet ik eens op cursus: Cursus Interne Conflicthantering? Wie weet brengt dat die twee samen?

Geschreven door Budhilezer TamTam