Ik hou niet van groen..

Soms gaat je leven niet helemaal zoals je dat gepland had. Soms loopt het allemaal ineens heel anders dan je gedacht had. Soms staat je leven zo finaal op de kop dat je niet denkt dat dat ooit nog goedkomt.

Ik weet er inmiddels alles van. Je vader blijkt ineens niet degene te zijn van wie je je hele leven had gedacht dat ie was. Z’n hele leven was ie je betrouwbare, lieve, grappige, gekke en soms een beetje chagerijnige vader. Een vader die zei dat jij niet mocht liegen en bedriegen omdat je daar mensen pijn mee zou doen. Een vader die je zei je verantwoordelijkheden niet uit de weg te gaan. Een vader die zo trots op me was wanneer ik 1e was geworden met paardrijden, maar dat niet liet merken omdat ik anders naast m’n schoenen ging lopen.

Zo’n vader zet dan ineens je hele leven op zijn kop door het vertrouwen dat jij niet bij hem en andere mensen mocht beschamen, zelf te beschamen. Door zelf zijn verantwoordelijkheden uit de weg te gaan en te kijken of het gras (letterlijk!) groener is aan de overkant. Ik kan in ieder geval met mijn eigen ogen vertellen dat ik dat gras aan de overkant helemaal niet groen vindt en dat ik vindt dat hij behoorlijk kleurenblind is als hij dat wel vindt. En trouwens, ik hou zowiezo niet van groen. Groen is een kots-kleur. En dat kots-gevoel kreeg ik wel iedere keer als ik naar die ‘groene overkant’ keek. Ik hoop in ieder geval dat groen nu niet zijn lievelingskleur wordt en dat ie gaat inzien dat de kleur die hij eerst mooi vond helemaal besmeurd is met vlekken. Onafwasbare vlekken. Want hoe kan je nog mensen vertrouwen als je eigen vader onbetrouwbaar blijkt te zijn?

Degene die je juist je hele leven voor 200% vertrouwt hebt, blijkt ineens de grootste leugens met zich mee te brengen. Je hele leven knalt als een achtbaan over de kop. En nu hou ik zowiezo al niet zo van achtbanen en al helemaal niet diegenen die over de kop gaan. Maar zo kan het leven ineens wel een wending nemen, één die je absoluut niet had zien aankomen. Laat je dan éven meeslepen door die wending, maar hou je goed vast. Stap daarna weer op en ga weer verder. Dat is het beste wat je kunt doen. Het is moeilijk de realiteit onder ogen te zien, maar het is niet onmogelijk om jezelf daarna bij elkaar te rapen en weer door te gaan. Ik heb gelukkig de mensen om me heen gehad die me geholpen hebben. Die mijn verhalen hebben aangehoord. Die niet direct conclusies getrokken hebben, maar die naar mij geluisterd hebben.

En dan kan die achtbaan nog zo hard over de kop gaan, vrienden en familie kunnen altijd de uit-knop van die achtbaan indrukken en je eruithalen.

Geschreven door Budhilezer Ndinn