Ideale imperfectie

Geaccepteerd worden zoals je bent…dat is toch echt het ideaalgoed in een relatie. Datgene wat je zou moeten bereiken in een samenzijn, zou mogen verwachten bij een ander. Te zijn wie je bent… een opgave an sich in dit leven! Geregeld verzucht ik blij, en stomverbaasd tegelijk, tegen vriendinnen dat ik er eentje getroffen lijk te hebben: Zo’n vent die dat zonder enkele moeite schijnt te doen. Nuchter als hij is, geeft hij ruimte voor mijn onzekerheidsbuien, doorstaat met het grootste gemak mijn hormonale mood-swings, troost me wanneer ik loop te miepen, zegt het wanneer ik daarmee moet ophouden… en dat alles zonder verwijt in zijn stem en met die arm om me heen. Hoe fijn is dat! Ik ontspan… ik laat los… ik word luchtig en steeds meer mezelf… want dat mag en kan. Hoe ideaal kan je het treffen?!

Het frappante is echter het volgende: Iemand te treffen die mij neemt zoals ik ben (oh… ik hoor t hem al zeggen: “ik neem je heel graag hoe je bent!” … maar nee, ik heb het nu toch echt even over een andere context…) leek voor mij altijd het grootste wat je kon bereiken in een relatie… maar ik ontdek dat er iets is waar ik nog blijer mee ben. En dat is dat IK HEM helemaal accepteer zoals hij is. Klinkt simpel, is het niet? Alleen zo eenvoudig is dat in de praktijk meestal niet. Maar toch doe ik het.

Hij werkt met mij. Zoals ik nog nooit eerder heb gehad.

Mijn vent, sinds 7 maanden mijn vent, is niet iemand die ik in een kroeg eruit gepikt zou hebben. Mijn vent is eigenlijk een weinig subtiel, platvloers, puberaal 38 jarig kind, standaard rondlopend in een oude legergroene broek, wonend in een huis dat nog net niet tot nationaal rampgebied is uitgeroepen. Hij gaat geregeld veel te ver met zijn grapjes…wacht… ik bedoel ‘grapjes’, meer dan de helft van wat er uit zijn mond komt is pure bullshit, hij heeft een duidelijke mening, laat zich dan ook zeer graag horen en overdreven is best een toepasselijk woord voor hem. En toch… op een of andere rare ondoorgrondelijke manier… is er geen vezel in mijn lijf die iets aan hem zou willen veranderen. En dat voelt fijn. Dat voelt rustig. Op zijn eigen vreemde manier werkt hij precies goed voor mij. Hij werkt met mij. Zoals ik nog nooit eerder heb gehad.

Ik kijk naar hem met trots in mijn ogen. Ik zie namelijk ook hoe hij klaar staat voor iedereen in zijn omgeving, Ik zie hoe hij met zijn grapjes luchtigheid brengt in moeilijke situaties. Ik zie hoe hij een arm om een treurende vriend slaat. Ik zie hoe hij met één simpele zin de kern van gevoelens weet te raken. Ik zie hoe iedereen welkom bij hem is. En elke nacht dat ik bij hem ben, slaat hij zijn armen om mij heen om niet meer los te laten. Voor iemand die 90% van zijn tijd zuivere onzin praat, heeft nog nooit iemand in mijn leven zoveel waars gezegd. In al zijn intelligentie functioneert hij doodsimpel. En simpel is goed. Maakt moeilijke dingen makkelijk. Hij is wie hij is, niks meer en niks minder. En laat ik nou toevallig dolblij zijn met wie hij is. Dus laat hem maar oversekste grapjes maken met zijn vrienden, laat hem maar als een puber in de tieten van een vriendin knijpen, laat hem maar iedereen om hem heen doodgooien met de flauwste grapjes, laat hem maar de raarste kledingcombinaties aanhebben, laat hem maar een rotzooihuis hebben, een grote bek, voorspelbare humor, gekke gewoontes… laat hem maar exact zijn wie hij is. En dan ben ik wie ik ben. En dan zijn we hopelijk, tot in het laatste tandloze en gebochelde gedeelte van ons leven bij elkaar… en geniet ik. En zijn wij wij. Gewoon wij. Niks meer en niks minder.

Geschreven door Budhilezer Tamtam