Humor us!

Mannen, ik worstel met een vraag. Het is een van die kwesties die ik maar niet op kan lossen. Help me ermee.

Hoe komt het toch dat wij vrouwen – sterk, onafhankelijk, sprankelend, levendig, intelligent en interessant als we kunnen zijn – ineens veranderen in onzekere kleine meisjes smachtend naar een sms, hopend op een telefoontje, wachtend op een mailtje, vragend om aandacht, zodra er een van jullie in beeld komt?!

Hoe komt het dat wij, die beschikken over kracht kennis en kunde, ineens onzeker onze telefoon dag en nacht bij de hand houden zodra er een relatie met één van jullie op het punt van starten staat?!

Hoe komt het dat we gaan twijfelen zodra er een minuut of wat te laat een sms van jullie terug komt, dat we gaan piekeren zodra je eventjes te druk bent om een mailtje terug te sturen, dat we gaan panieken zodra je even geen zwijmelige woordjes terug fluistert?! Waarom?

Hebben we zo’n knauw gekregen van de ‘fouten’ onder jullie? Ja, mannen jullie weten wie ik bedoel. Diegene onder jullie bij wie ‘aandacht geven’ maar zeer beperkt in het vaardighedenpakketje zit. Diegene onder jullie die doelbewust net genoeg liefde geven om ons aan het lijntje te houden en ons gevoel te beheersen om vervolgens ons hartje plat te stampen als het uiteindelijk is opgeraakt. Hebben jullie die onzekerheid bij ons teweeg gebracht? Ons innerlijk zo aan het wankelen gebracht? Zo’n knauw gegeven? Zodat zelfs bij de ‘goeden’ onder jullie later zo wordt getwijfeld, gepiekerd, ge-onzekerd en gemiept?!

Ach mannen, onbewust weten we wel wanneer jullie oké zijn. En wanneer absoluut niet. Toch blijven we die over-analyserende wezens die elk niet snel genoeg, elk niet goed genoeg, elk niet genoeg genoeg beetje aandacht zien als een overduidelijk teken aan de wand van verslappende liefde!

We willen niet die claimende, om bevestiging vragende wezens zijn. We hebben alleen soms even tijd nodig onszelf opnieuw te vinden

We weten ergens wel dat jullie niet 24 uur per dag romantisch aangelegd zijn. We weten ook wel dat als jullie ‘doei, ciao of bye’ zeggen aan het eind van een telefoongesprek in plaats van ‘dag mijn aller-allerliefste’, dat dat echt niks ergs betekent. We weten echt wel dat, als jullie daarna meteen ophangen in plaats van nog 100 keer te zeggen hoeveel je ons mist, dat echt geen voorteken van verdwijnende liefde is. We weten heel diep van binnen wel dat ’n quasi grappig bedoelde schunnige sms dat plaats heeft gemaakt voor de romantische woorden van eerst, niet betekent dat de relatie snel over zal gaan. We weten wel dat die blik op de tv, die blik in de verte, die blik op de computer in plaats van op ons geen voorbode hoeft te zijn. We weten het wel. Jullie zijn gewoon een Man. En zo zijn jullie. Maar hoe komt het toch dat wij daardoor zo aan het wankelen gebracht worden? En beseffen jullie dat eigenlijk wel?

Echt mannen, we willen niet die claimende, om bevestiging vragende wezens zijn, echt niet! En mannen… eigenlijk zijn we dat ook helemaal niet! Diep van binnen zijn we nog steeds die sprankelende levendige intelligente sociale warme interessante sterke vrouwen. We hebben alleen soms even tijd nodig onszelf opnieuw te vinden.

Ik denk niet dat jullie het antwoord op al mijn vragen weten. Ik denk dat jullie gewoon maar doen. En jullie je er helemaal niet van bewust zijn. Maar mannen.. eigenlijk hebben we het antwoord op al deze vragen helemaal niet nodig. Eigenlijk vragen we maar één ding: doe ons gewoon maar af en toe dat plezier. Geef geregeld maar even die extra aandacht. Een simpel sms’je met ‘ik denk aan je’ doet al wonderen, echt! Kost een minuutje. En vooral: hou eventjes vol. Net zolang tot we zeker zijn van jullie. Dan kan je je blik met een gerust hart weer op die tv richten. Dan komt die onafhankelijkheid van ons wel weer tevoorschijn. Kwestie van geduld. Maar tot die tijd, die tijd dat we echt weten dat de relatie goed zit, willen we gewoon even tegen jullie aangeplakt zitten, lieve woordjes horen en zwijmelig in onze ogen gekeken worden. Please, humor us!

Geschreven door Budhilezer Tamtam