Hey, Hey..

Eigenlijk wist ik het altijd al, hoewel ik er nog nooit geweest was. Alsof ik in een vorig leven daar gewoond en geleefd heb. De straten die me bekend voorkwamen, hoewel ik er nog nooit gelopen had. De mensen die geen vreemden waren, hoewel ik ze nog nooit gezien had. De klanken die met mij resoneerden, hoewel ik de taal niet kon verstaan. Eigenlijk wist ik het altijd al. Maar nu weet ik het zeker. Zweden past bij mij….en Stockholm in het bijzonder.

Je voelt het al als je voet op Zweedse bodem zet. Alsof de lucht anders is. Schoner.
Dat is waarschijnlijk ook gewoon zo. Eenmaal in Stockholm word je overweldigd door schoonheid. Mooie gebouwen, mooie mensen, mooie straatjes, mooie winkeltjes, mooi eten. Alles is mooi. Het water dat de stad overal doorkruist, is rustgevend en levendig tegelijkertijd.

Overal waar ik kom, zeggen mensen ‘hey hey’ en word ik vriendelijk toegelachen. Als ik even de weg kwijt ben en verward op mijn kaart kijk, vraagt een vrouw met lachende blauwe ogen en sproetjes op haar gezicht of ze me soms kan helpen? In ieder kaffekoppen verwelkomt de bediening me. Met een lach. Iedereen lacht. Ik betrap mezelf erop dat ik als vanzelf vriendelijker wordt. Open. Wanneer zijn wij dat kwijt geraakt? Vriendelijkheid?

Drie dagen loop ik verliefd rond. Verliefd op het land, de stad, de mensen, het eten. En verliefd om mijn aanstaande man. Want wat is er nou mooier dan in Stockholm ten huwelijk gevraagd te worden?

Met pijn in mijn hart neem ik afscheid. Maar niet voor lang.

Geschreven door Budhilezer Claire