Het kwartje is gevallen.

Je bent nog erg terughoudend zei hij in een telefoongesprek tegen me. We hadden net één leuke date gehad en hij was ‘al over the place’ wat betreft mijn persoontje. Ik hield de boot een beetje af, praatjes vullen geen gaatjes. Eerst zien en dan geloven. En ik vertelde hem dat dat wel goed zou komen, het vertrouwen in hem moest alleen nog een beetje groeien.

2 weken later zijn de rollen totaal omgedraaid. Zijn mooie praatjes hebben zijn werk gedaan en ben ik degene die snakt naar enige aandacht van zijn kant,maar het blijft ineens akelig stil. Ik vraag me af wat die magische grens nou eigenlijk ook weer was van “he is just not that into you”, 3 dagen? En how in the hell ik weer in deze situatie terecht gekomen ben? Heb ik het niet goed begrepen de laatste keer dat we elkaar zagen? Ik heb uiteindelijk hardop gezegd dat ik hem erg leuk vond, en hij heeft volgens mij hierop met hetzelfde antwoord gereageerd. Nee wacht, ik weet zeker dat hij hierop hetzelfde geantwoord heeft!

Is hij toen gaan stuiteren? Tref ik dat dan weer? Zo’n single vent met een instelling van: ‘doe vooral geen moeite want ik heb ontzettende bindingsangst en dat vertel ik je pas na een maand daten (of niet), want dat daten vind ik hartstikke leuk, maar verder zie ik het allemaal wel’. Schiet mij maar lek.

Na een aantal jaar vrijgezel te zijn ben ik echt niet achterlijk. Ondanks dat doe ik nog wel eens achterlijke dingen. Dus ik waag het erop en stuur hem toch nog een gezellige en vrolijke sms. "Heej knapperd,hoe is het? Ben je druk?" Inmiddels is er sinds die sms een week voorbij in plaats van 3 dagen en nog steeds niks. Hoe moeilijk is het,laat in ieder geval íets horen. “Ik moet je niet, was gezellig, bedankt” is al beter dan compleet negeren. En kan je als man (of vrouw) nou echt geen inspiratie vinden, sms ‘AAN’ of ‘UIT’. Duidelijk, toch?

I get the message. Jammer, ik ben best leuk. Dat gaat dan nu mooi aan zijn neus voorbij!!!