Hell yes

Tweede kerstdag. Met twee Saucijsjes besluiten we het behalen van tweederde van de kerstmarathon te vieren met een bubbeltje.

Mijn band is lek, dus ik zit bij T. in het kinderzitje en dat past net! Het is glad. Bij elke stukje sneeuw zwabberen we over de weg en gillen we het uit. Discussies over dapper zijn hoeven we niet te voeren, want dat zijn we niet. Disney, dat is het goede woord.

Al fietsend horen we een man heel hard janken. Alsof hij net zijn kind onder een dolle taxi heeft zien verdwijnen. Hartverscheurend, maar bij nader inzien (of eigenlijk inhoren), blijkt het een zwerver. Een totaal geflipte junk, die aan elke voorbijganger vraagt of hij een pistool kan kopen om iemand te vermoorden. Bij elk ‘nee-antwoord’ pakt hij zijn fiets en gaat een stukje verderop door met janken.

Ik kijk goed naar de man, want ergens klinkt het ook heel triest. Huilend om een pistool op tweede kerstdag. Als ik nog beter kijk, zie ik een zwart met wit gestippelde strik aan zijn fiets hangen. Een zwart-wit-gestippelde strik? Goh, wat een uitstekende smaak voor een vent. Had ik namelijk ook aan m’n fietsje hangen. Een roze omafiets nog wel. Tjee, die had ik ook! Ook? OOK? OOOOOK??? Dat is mijn fiets. Die mafkees fietst gewoon op MIJN drie-weken-geleden-gejatte-fiets!

M’n benen worden in beweging gezet en mijn voeten gaan sneller. Ik hoor m’n hakken tikken op de grond, steeds sneller en sneller. Inmiddels klopt mijn hart in mijn oren en hoor ik mezelf herhaaldelijk roepen: “Hee, dat is mijn fiets!!”. En het getik van m’n hakken wordt harder. Voor ik het weet sta ik stampvoetend naast de man en geef ik een ruk aan de fiets. “MIJN FIETS” blaas ik.

Hij scheldt me uit voor elk lelijk woord dat junkies kennen (heel veel en heel lelijk). Ik geef geen kick, kijk hem recht aan en blaas nog eens “MIJN FIETS”. Hij belooft me terug te komen naar Nederland en me de nek om te draaien als hij me nog eens tegenkomt. En de enige reactie die ik kan bedenken en dus gillend in zijn gezicht smijt is: “Je moet met je poten van andermans spullen afblijven!”.

De junk wil op me afstormen. In gedachten sta ik klaar om hem de very famous bitchslap te geven. Gewoon een elleboogje op z’n neus of met z’n bilspleet over een paaltje heen jassen, flitsen ook door mijn hoofd heen, maar vanuit het niets is daar ineens een jongen die hem tegen houdt. Ik adem diep in en ondanks de adrenalinerush besluit ik weg te lopen. Nog één keer snuivend omkijken en weg ben ik. Half tegen de Saucijsjes opbotsend zie ik hun angstige en bezorgde blikken, maar vooral het kettingslot waar T. mee staat te zwaaien.

Met kaarsrechte rug en trillende wangen, storm ik de kroeg binnen. Dat eerste biertje smaakt hemels. En die adrenaline lijkt van m’n kop af te spatten. De mannen zijn niet weg te meppen. Behalve die ene leuke, die ik vanwege onhandigheid en schaapachtig gedrag binnen twee tellen mijn comfort zone uit mep (applaus voor jezelf!).

Als het tijd is om tweede kerstdag af te sluiten, zodat we nog enigszins fris zijn voor onze derde kerstdag, zie ik tot mijn grote schrik dat MIJN fiets helemaal vertrapt is. En waarschijnlijk door die jankende junk. Toch voel ik me oké. Ik red mijn fietstassen en neem afscheid van mijn trouwe vriend. En nu liggen de fietstassen te drogen in de gang. Waarschijnlijk ondergepist, maar ze zijn terug.

Tinkerbell trekt in haar eentje de weide wereld in om de grauwe aarde te voorzien van een beetje sprankelendheid. Ariel laat door de zeeheks haar stem ontnemen om benen te krijgen en bij haar prins te kunnen zijn. Belle offert zichzelf op voor haar vader en vertoeft in het donkere kasteel van het Beest. Bambi verliest zijn moeder en moet als een dappere prins zijn vriendjes redden van de ondergang.

En Vyleine, die neemt het op tegen de Jankende Junk die haar trouwe vriend heeft ontvoerd en vermoord. In het tweede deel gaat ie echt met z’n bilspleet over dat paaltje.

Dus: Disney, hell yes to Disney!

Geschreven door Budhilezer: Vyleine