Glimlach

Ik loop door de stad met in mijn hoofd mijn lijstje van dingen die ik wil doen in zo’n kortst mogelijke rijd. Bedenk een handige route om zo snel mogelijk weer klaar te zijn. Het is druk en irriteer me aan mensen die een ander tempo hebben dan ik. Al mopperend verzoek ik ze in mijn hoofd allemaal naar huis te gaan.

Meteen baal ik een beetje van hoe ik denk. En vraag mezelf af hoe ik me minder gejaagd en blijer kan voelen. Mijn stemming verzacht al iets. Op dat moment loop ik langs een kraampje met bloemen. Verse tulpen in de meest prachtige kleuren. Ik loop langs en merk dat ik glimlach. Verse bloemen in oplopende kleuren! My favorite! Daar word ik blij van! Terwijl ik mezelf ‘betrap’ dat ik daar van moet glimlachen besluit ik om om te draaien en vier(!) bossen te kopen. Dat kadootje stond gewoon op mij te wachten!

Mijn stemming slaat om….ik loop met mijn armen vol bloemen en glimlach. Het gaat vanzelf! Ik besluit ze eerst naar huis te brengen. Het is maar tien minuten lopen maar in de paar minuten ontlok ik vier mensen een glimlach en ik loop voor mijn gevoel op tulpen….euh rozen.

Geschreven door Budhilezer Justlisette