Gewoon dood, wel zo makkelijk

De laatste tijd heb ik vaak het gevoel dat ik dood ga. Een raar, zenuwslopend voorgevoel dat ik er gewoon niet zo lang meer zal zijn…

Nu moet ik zeggen dat ik normaal niet echt iemand ben van de ‘tekens’ en ‘voorgevoelens’. Ik doe meestal gewoon waar ik zin in heb, waardoor er nooit wat gaat zoals gepland, maar toch alles uiteindelijk wel gunstig uitpakt.

En juist daarom vind ik het nu zo verontrustend dat ik mezelf erop betrap dat ik soms denk, “heeft het nog wel zin om daaraan te beginnen, want…” Volslagen belachelijk natuurlijk, als je er vanuit gaat dat ik, voor zover ik weet, compleet gezond ben en geen voorliefde heb voor drugs, extreme sporten of motor rijden.

Ineens begint alles serieus te worden…

Toen ik vroeger klein was, was ik altijd enorm onder de indruk van Beth, het kleine meisje dat dood gaat in het verhaal ‘Onder moeders vleugels’. Op erg jonge leeftijd wordt zij ongeneselijk ziek en haar familie is ontroostbaar. Maar zelf zegt ze, “het geeft niet, ik ben nooit bestemd geweest voor het echte leven”. En zo voelde ik mij ook als kleine meid, hopend dat ik toch maar nooit ‘groot’ hoefde te worden.

Maar nu is die tijd dan toch echt gekomen. Al een tijdje het huis uit, een serieuze relatie, eerste echte werkervaring achter de rug, studie bijna klaar… HELP HELP HELP!! Ik wil het niet, ik kan het niet, wat moet ik daarna in godsnaam gaan doen? Het verbaast me dan ook niet dat deze angst voor de toekomst zich de laatste tijd regelmatig manifesteert in allerlei enge dromen en voorgevoelens over mijn eigen nabije dood. Misschien wel zo makkelijk…

* Zucht * wanneer ga ik nieuwe dingen nou ook eens leuk en spannend vinden, in plaats van doodeng en “liever niet”?
Geschreven door Budhilezer LisaZ