Geluks-gen

Vorige week vierde ik mijn éénjarig jubileum. Ik ben namelijk al een jaar heel gelukkig met mezelf samen. Daarvoor was ik ook gelukkig, absoluut. Maar ik was mezelf onderweg een beetje kwijtgeraakt, wist niet meer zo goed wie ze was. Sinds een jaar is ze weer terug en we hebben het fijn samen, mezelf en ik. En stukje bij beetje leer ik haar weer steeds beter kennen.

Inmiddels weet ik bijvoorbeeld dat ik een heel sterk geluks-gen heb. Die zorgt voor die roze bril op mijn neus, tovert om niets een glimlach op mijn gezicht en sleept me, als dat nodig is, ook overal doorheen.

Want ondanks mijn geluks-gen ben ik ook wel eens verdrietig, boos of sip. En ook liefdesverdriet is mij niet vreemd. Verdriet van het kaliber dat het lichamelijk pijn doet, verstikkend is, je jezelf in slaap huilt en dat zelfs op straat de tranen over je wangen rollen. Waarbij de innerlijke strijd niet meer speelt tussen hoofd en hart, maar dat zelfs je hart in tweestrijd is. Aan de ene kant uit liefde voor jezelf. En aan de andere kant uit liefde voor de man die je pijn heeft gedaan.

In mijn geval heeft de man in kwestie mij meer dan eens pijn gedaan. De enorme aantrekkingskracht tussen ons en de intensiteit van onze liefde deden me vergeven en terugkomen. Tot vorig jaar.

De eerste keer dat het echt mis ging tussen ons, deden mijn lijf en ziel zeer van verdriet. Alsof mijn arm was afgerukt en ik incompleet en in shock aan mijn lot werd overgelaten. Emotioneel kon ik hem niet loslaten, terwijl dat rationeel de enige optie was. Emotie won het van ratio. Met hem samen voelde duizend maal beter dan zónder hem in mijn leven.

Een jaar later ging ik weer bij hem weg. Blijkbaar begreep hij het niet. Of zat ík er misschien helemaal naast? Hoe dan ook, wij samen leek steeds meer een onbereikbare droom dan een reële mogelijkheid. Hoewel het pijn deed, leek een leven zonder hem nu minder onmogelijk. Maar er bleef iets knagen, het was niet af. Hij zette wat zaken voor zichzelf op een rij en startte vervolgens zijn ‘terugwinoffensief’. Met succes.

Bijna anderhalf jaar hielden we het daarna nog vol. Totdat de laatste druppeltjes zich bij elkaar optelden en het besef tot me doordrong dat een toekomst zonder hem mij gelukkiger zou maken dan een toekomst mét hem.

Dat besef heeft een lange tijd nodig gehad om te groeien en mij te bereiken. Alsof je in het weekend langzaam wakker wordt en door je wimpers heen de kamer ziet en in je opneemt. Je bekijkt de details en geleidelijk bekruipt je een vreemd gevoel. Terwijl je het laatste beetje slaap uit je ogen wrijft en nog eens rondkijkt weet je het zeker: je bent in een vreemde kamer. Het komt je wel bekend voor, je weet de weg. Maar het is niet jouw kamer, niet in jouw huis. En dat zal het ook nooit worden, alle inspanning ten spijt. Dat wakker worden duurde bij mij een tijdje. Zeg maar een jaar of twee.

Spijt dat dit zo lang heeft geduurd heb ik niet. Eerder was ik er nog niet klaar voor om afscheid van hem te nemen, weet ik nu. Ik ben langzaam gegroeid en heb de kracht gekregen om sterker uit de relatie te komen. Want ondanks dat ik bij hem een deel van mezelf uit het oog verloor, heeft hij mijn leven ook verrijkt. De diamant die mijn leven is, heb ik dankzij hem bijgeslepen en verder vorm gegeven; er zijn meer facetten zichtbaar geworden.

Een jaar geleden ben ik begonnen met het langzaam wegvegen van de stof die er de afgelopen jaren op is neergedwarreld. Inmiddels straal ik meer dan ooit tevoren.

Geschreven door Budhilezer: Melissa