Geen mening

Het valt me op, zegt hij, dat jij altijd overal wel een mening over hebt. Na deze opmerking tikt mijn baas vrolijk verder. Ik staar hem nog even aan, om te wachten tot ie gaat lachen. Maar hij kijkt bloedserieus. Hij meent het. Ik schijn een mening te hebben.

Mensen met een mening waren vroeger de kinderen in de klas die na het retorische ‘zijn er nog vragen’ hun vinger opstaken om hun mening te geven over de lesstof, of de hoeveelheid. Onderhandelingen die vaak stukliepen.

Mensen met meningen hangen papiertjes in liften op om andere mensen te wijzen op de vreselijke rommel in de gangen, of het feit dat sommige mensen hun fiets niet netjes voor de ingang van het gebouw hebben geparkeerd.

Mijn mening? Ik ben vaak en graag meningloos. Na Inception was ik een halfuur stil voordat ik überhaupt weer iets kon zeggen. Nadat ik een boek uit heb slaap ik graag nog eens een nachtje voor een mening. Maar, zo peins ik: ik durf er in ieder geval altijd wel iets van te vinden. Als mensen mijn mening willen dan krijgen ze die ook. En heel soms geef ik inderdaad net iets te snel en te vaak mijn mening. Ik ben inderdaad soms net iets te snel. Vaker naar de mening van anderen luisteren. Of vaker luisteren in het algemeen; dat ga ik vaker doen. Echt waar.

Geschreven door Budhilezer Lisa83