Geen kind meer

Mijn moeder was dol op het liedje “Geen kind meer”, omdat ze zelf haar moeder jong verloor. Ze was zo aan dit lied gehecht, dat ze wilde dat het gedraaid werd op haar begrafenis. Velen die op de uitvaart waren, zullen gedacht hebben dat het voor mij gedraaid werd, dat ik het had uitgekozen.
Maar het was niet zo. Het was haar lied.

Dat lied, wat moet een mens ermee? Het gaat over het lijden dat je vreest, je stelt je een groot verdriet voor als je het hoort. Nu is dat verdriet inderdaad groot als het komt, maar het wordt ook gewoon weer dinsdagmiddag. Een beetje nuchterheid is geboden, me dunkt. En dit lied heeft natuurlijk van die speciale sniknoten erin om onze tranen te lokken.
Maar, het blijft een mooie tekst, dat “Geen kind meer”.

Je leeft je eigen leven
wat zij er ook van vindt

Op een gegeven moment doe je wat je zelf wil, ongeacht of je moeder het goed vindt of niet. Ik had altijd wel haar mening nodig, ik wilde hem wel horen. Soms als advies of richting, soms omdat je een krib nodig hebt om je kont tegenaan te gooien.

je bent allang geen kind meer
al blijf je ook haar kind

Als je 29 bent, ben je geen kind meer. Ik was doctorandus, werkte, verdiende mijn eigen geld en ik betaalde mijn huur. Ik nam mijn eigen beslissingen. Maar, zo lang je moeder er nog is, blijf je een kind. Je blijft geborgen, ook al ben je negentig en zij honderdtwintig.

De dag waarop je moeder sterft
dat jij wordt losgelaten
en al haar eigenschappen erft
die jij zo in haar haatte
de scherpe tong, de bokkepruik
de zure schooljuffrouw
die zullen ze dan binnenkort
herkennen gaan in jou

Dat klopt helemaal. Ik ben precies als zij soms, ook in de dingen die ik niet leuk vind. Ik heb dezelfde scherpte, dezelfde vinnigheid. Boos of chagrijnig ben ik op dezelfde manier. Ook kan ik koppig zijn, ijzerenheinig doorlopen. En die zure schooljuffrouw, oh ja! Breek me de bek niet open.

en hoop’lijk ook de and’re kant; de aardige, de zachte
maar of je die hebt meegeërfd valt nog maar af te wachten

Tja, dat hoop ik inderdaad. De tijd zal het leren. Ik hoop net zo’n lieverd te kunnen zijn.

de dag waarna de rest een kwestie wordt van tijd en pijn
de dag waarna je nooit meer kind zult zijn

Deze zin heb ik altijd wat zwaar op de hand gevonden. Natuurlijk is het verschrikkelijk om iemand te verliezen.
(Of nou ja, verliezen is eigenlijk een gek woord. Als ik zeg “ ik ben mijn moeder verloren” klinkt het toch altijd alsof ik niet goed opgelet heb in de supermarkt. Bovendien is ze niet weg of kwijt. Een dode moeder is ook een moeder.)
Maar dat je nooit meer kind kunt zijn, dat herken ik wel. De basis is verdwenen. Je kunt nergens meer heen.
Gelukkig besef je snel dat je die basis zelf bent, dat het huis van je ouders in materiele zin misschien wel is, maar niet in je gedachten.

je hebt je goede vrienden nog
die staan je ook dichtbij
en als je soms een minnaar zoekt
dan staan ze in de rij

Nou, of die minnaars in de rij staan, dat weet ik niet. Het is me in ieder geval nooit opgevallen. Vrienden heb ik inderdaad,begin ik weer langzaam te beseffen.

maar niemand zal meer weten hoe je met je pop kon spelen
en niemand zal nog ooit je vroegste vroeger met je delen

Nee, dat klopt. En dat slaat me toch een krater. Je weet niets meer van je vroege jaren, behalve natuurlijk de verhalen die ze al verteld heeft. Het is een flink gemis als ik straks – deo volente – moeder zal worden.

de dag waarna je nooit meer kwetsbaar wezen kunt en klein
de dag waarna je nooit meer kind zult zijn

De dag waarna je nooit meer kind zult zijn, is natuurlijk een prachtige vondst van Jan Boerstoel en Marnix Busstra, de tekstdichters van dit lied. Kwetsbaar en klein kan ik nog wel zijn. Bij mijn lief, bij mijn vrienden en wat te denken van bij mijzelf? Stukje bij beetje merk je dat je je eigen moeder kunt zijn, of dat anderen soms even willen moederen over je.

En het mooie zit in de lus van dit lied: ik besef ineens dat mijn moeder het ook zonder moeder heeft moeten doen. En dat ze een fantastisch mens was en een geweldige moeder.
Als dat geen hoop geeft, weet ik het niet meer.

Geschreven door Budhilezer Zus

Lied ‘Geen kind meer‘ gezongen door Karin Bloemen