Freckles

Wat heb ik altijd een hekel gehad aan de moedervlekjes op mijn neus. Eén werd twee, twee werden er drie en nu staar ik naar een heel klein, licht, maar verdomd aanwezig vierde puntje… Vier op een rij… is dat hetzelfde als drie keer is scheepsrecht? Dus mag ik mezelf na het plots ten tonele verschijnen van dit hopelijk laatste versiersel van mijn neus zegenen met ellenlange benen, superstrakke abs, big bambi-eyes of een striae-vrije bilpartij?

De laatste jaren ben ik eigenlijk best blij met mezelf. Op een schaal van 52 weken zijn er misschien 5 (of 6, of toch 10…) dip-weken aanwezig, maar dat is meestal te wijten aan die ene mislukte lover, andere acties waar het mannelijke geslacht bij betrokken is, die stomme pukkel (omdat ik leef op chocola en patat) of de ontdekking dat ik echt geen XS meer ben. Is toch een prima score dacht ik zo.

‘Dan komt die bijbehorende onzekerheid als een lelijke Tweety-heliumballon weer naar boven.’

Als vrolijk kind, maar ook als slungelige adolescent kende ik meer van die dip-weken. Ik werd dan ook vaak in hokjes gepropt door klasgenootjes (lees: gepest). Ik kon er dan ook niet omheen dat ik er anders uit zag dan de anderen. Dagelijkse confrontaties met mijn aziatische looks (sjing sjang sjong met bijbehorende spleetooggebaren), mijn chronische snottebellen (V. snottekoningin), mijn eerlijkheid (eerst praten dan denken zat er al heel vroeg in) en mijn rare kleding, haar en schoeisel (in groep 4 droeg ik rode hakken, een tutu combineerde ik met een surfshirt en de haren gingen met een pot gele gel in de achteruit) heb ik niet uit mijn geheugen kunnen wissen.

Dat rare roodgehakte meisje met die spleetogen en die maffe opmerkingen, is die paar dipweken in het jaar nog steeds aanwezig. En laten deze weken nou een signifcant verband hebben met enigszins leuke kerels. Dan komt die bijbehorende onzekerheid als een lelijke Tweety-heliumballon weer naar boven.

Dagen van staren naar m’n telefoon (waarom is hij geen sms-god), girlfriends overladen met hypothesen (hij is geen smsgod), he’s-just-not-that-into-you-the-movie-taferelen (hij is geen sms-god) en mezelf bestoken met totaal niet helpende gedachten (hij is geen sms-god). Maar de gedachten die dan ineens nadrukkelijk aanwezig zijn, zijn “ik ben toch niet leuk genoeg”, “ik ben vast niet goed genoeg” en “ik ben voor niemand bijzonder, dus voor hem zeker niet”.

‘ik heb meer sukkelige acties op mijn naam staan dan Michael Jackson hits heeft’

Zo goed als ik kinderen kan leren om hun rode niet helpende gedachten om te zetten naar groene helpende gedachten, omdat niet de gebeurtenis, maar de gedachten daarover bepalen hoe jij je voelt, zo beroerd kan ik mezelf deze strategie eigen maken. Verstandelijk weet ik het, maar gevoelsmatig gaat het niet weg. Bah, waar is mijn cognitieve flexibiliteit! Dus ik heb bij deze besloten om mijn vertrouwde aanpak over m’n schouders te smijten en een nieuwe weg in te slaan! Door erover te schrijven en het out in the open te gooien, ga ik er vast zelf in geloven, dus here it comes… mijn groene gedachten:

“Ieder individu is uniek… jij, zij en ik. Zoveel vrouwen, zoveel ontevredenheden. XXL of XS, blond of rood, hartchirurg of directiesecretaresse, introvert of extravert, het maakt niet uit. We hebben allemaal sterktes en zwaktes. Heel fijn om zo nu en dan bij die vreselijke zwaktes stil te staan, erin te zwelgen en jezelf de belachelijkste vrouwpersoon op deze aardkloot te vinden. Maar nog veel heerlijker om die sterke kanten te herkennen, te benoemen en aan de rest van de wereld te laten zien.”

En ik… ik heb een lach die mijn hoofd in een waterballon verandert, maar waar anderen blij van worden, ben hysterisch impulsief en daardoor vaak onbedoeld grappig of zelfs schattig (“ik wil niet schattig zijn, liever sexy” blèr ik dan meestal, maar stiekem is schattig wel heel fijn), heb meer sukkelige acties op mijn naam staan dan Michael Jackson hits heeft (maar dat is nou juist prima blogmaterial) en heb vooral vier moedervlekjes op mijn gele neus (geel wordt in de zomer goudbruin… of gewoon zwart) en spleetogen met dikke strepen eyeliner (make-up is mijn beste vriend). En dat is dat.

Natasha Bedingfield zingt terecht “Cause a face without freckles is like a sky without the stars”.

Geschreven door Vyleine